Αντιμετώπιση ενός παιδιού με Άσπεργκερ από τον/την εκπαιδευτικό στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Η φοιτήτρια ΤΕΠΑΕΣ Ντινοπούλου Ελευθερία, στα πλαίσια της Πτυχιακής της εργασίας με θέμα "Αντιμετώπιση ενός παιδιού με άσπεργκερ από τον/την εκπαιδευτικό στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση" πραγματοποίησε μια έρευνα αναφορικά με το σύνδρομο Άσπεργκερ και με τις στρατηγικές που μπορούν να εφαρμόσο...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/FullBB.csp?WebAction=ShowFullBB&EncodedRequest=*AAJL*E9*3F*2DNy*99*B9hC*AB*03*AF*9D&Profile=Default&OpacLanguage=gre&NumberToRetrieve=50&StartValue=1&WebPageNr=1&SearchTerm1=2014 .1.55638&SearchT1=&Index1=Keywordsbib&SearchMethod=Find_1&ItemNr=1 http://hdl.handle.net/11610/7568 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Η φοιτήτρια ΤΕΠΑΕΣ Ντινοπούλου Ελευθερία, στα πλαίσια της Πτυχιακής της εργασίας με θέμα "Αντιμετώπιση ενός παιδιού με άσπεργκερ από τον/την εκπαιδευτικό στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση" πραγματοποίησε μια έρευνα αναφορικά με το σύνδρομο Άσπεργκερ και με τις στρατηγικές που μπορούν να εφαρμόσουν οι εκπαιδευτικοί που έχουν τέτοια παιδιά στις τάξεις τους με σκοπό την κατάλληλη αντιμετώπισή τους. Το σύνδρομο Άσπεργκερ αποτελεί μια διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή και πιο ειδικά πρόκειται για ένα σύνδρομο που επηρεάζει τους ανθρώπους με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και σε ποικίλο βαθμό γι αυτό και αποτελεί μια διαταραχή φάσματος και συγκεκριμένα του φάσματος του αυτισμού. Πρώτος περιέγραψε το σύνδρομο ο Hans Asperger, ο οποίος όμως δεν δημοσίευσε ποτέ επίσημα διαγνωστικά κριτήρια γι' αυτό και τα πιο ευρέως αποδεκτά είναι αυτά του Gilberg και αυτά που προτείνει το DSM IV και το ICD-10. Αναφορικά με τους παράγοντες που προκαλούν την εμφάνιση του συνδρόμου αυτοί μπορεί να είναι είτε γενετικοί, όπως βλάβες στα εγκεφαλικά κύτταρα, είτε ψυχοκοινωνικοί είτε ένας συνδυασμός των παραπάνω. Μέθοδοι που να θεραπεύουν το σύνδρομο δεν υπάρχουν, υπάρχουν όμως μια σειρά από παρεμβατικές ή θεραπευτικές μεθόδοι που μπορούν να βελτιώσουν τη λειτουργικότητα του ατόμου και να του δώσουν εφόδια και δεξιότητες για τη ζωή. Οι παρεμβάσεις εκείνες που κρίνονται απαραίτητες είναι εκείνες που περιλαμβάνουν τη σχολική και ψυχολογική υποστήριξη, ψυχοεκπαιδευτικά μέτρα, συστηματική εκπαίδευση σε δεξιότητες, ατομικές συζητήσεις με κάποιον που έχει γνώση του συνδρόμου και ορισμένες φορές σε περιστασιακό επίπεδο ίσως χρειαστεί και κάποιου είδους φαρμακευτική αγωγή (αποφεύγεται στην περίπτωση μικρών παιδιών). Ο ρυθμός εμφάνισης είναι από 3 έως 48.4 σε ένα σύνολο 10.000 ατόμων και όσον αφορά το φύλο το σύνδρομο έχει παρατηρηθεί πως εμφανίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα στα αγόρια απ’ ότι στα κορίτσια με αναλογία περίπου 10 προς 1. Τα βασικά χαρακτηριστικά του συνδρόμου είναι τα στενά πρότυπα ενδιαφερόντων, τα προβλήματα στην κοινωνική αλληλεπίδραση, κινητική αδεξιότητα, επαναλαμβανόμενες πράξεις, τελετουργίες και εμμονή σε ρουτίνες, δυσκολία στην έκφραση των συναισθημάτων, υψηλός δείκτης νοημοσύνης ενώ δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα προβλήματα στην γλωσσική του ανάπτυξη. Καταληκτικά, στην εργασία γίνεται μια αναφορά και στους τρόπους αντιμετώπισης ενός παιδιού με άσπεργκερ από τον/την εκπαιδευτικό στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Οι τρόποι αυτοί σχετίζονται με την οργάνωση της τάξης, με την εργασία μέσα στην τάξη και με την αισθητηριακή ευαισθησία αυτών των παιδιών. Το δεύτερο μέρος της εργασίας αποτελεί το ερευνητικό κομμάτι που διεξήχθη στο Νομό Τρικάλων τον Ιανουάριο του 2014. |
|---|