Εκπαίδευση προσφύγων και διαγλωσσικότητα: οι εκπαιδευτικοί σχεδιάζουν και υλοποιούν τη διδασκαλία τους κάνοντας επιλογές σχετικά με τις γλώσσες των μαθητών/τριών τους
Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διαπιστωθεί το κατά πόσο οι εκπαιδευτικοί του σύγχρονου ελληνικού σχολείου εντάσσουν τις παιδαγωγικές αρχές της διαγλωσσικότητας στην υλοποίηση μιας διδασκαλίας που αφορά και πρόσφυγες μαθητές/τριες. Επιπρόσθετα επιδιώκεται να αποτυπωθούν και τα βασικότερα προβ...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2022
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/22778 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διαπιστωθεί το κατά πόσο οι εκπαιδευτικοί
του σύγχρονου ελληνικού σχολείου εντάσσουν τις παιδαγωγικές αρχές της διαγλωσσικότητας στην υλοποίηση μιας διδασκαλίας που αφορά και πρόσφυγες μαθητές/τριες. Επιπρόσθετα επιδιώκεται να αποτυπωθούν και τα βασικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί τόσο κατά το σχεδιασμό όσο και κατά την υλοποίηση μιας τέτοιας διδασκαλίας, καθώς και το κατά πόσο εν
τέλει αυτή καθίσταται εφικτή. Προς τον σκοπό αυτό επιλέχθηκε η ποιοτική μέθοδος έρευνας με προσωπικές ημιδομημένες συνεντεύξεις σε ένα δείγμα πέντε εκπαιδευτικών που εργάζονται σε σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του
Νομού Αττικής. Τα αποτελέσματα της έρευνας κατέδειξαν πως υπάρχει μία θετική άποψη ως προς τη διγλωσσία των μαθητών/τριών με προσφυγικό υπόβαθρο, καθώς και την παράλληλη εκμάθηση και της μητρικής τους γλώσσας εκτός από τη γλώσσα
της κυρίαρχης χώρας που διαμένουν. Διαπιστώνεται πως η διαγλωσσικότητα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο υποστήριξης της γλωσσικής και γνωστικής ανάπτυξης των προσφύγων μαθητών/τριών, οδηγώντας σε αυξημένη ακαδημαϊκή
επίδοση, καλύτερη κατανόηση εννοιών και βελτίωση της συνολικής τους αντιληπτικής ικανότητας. Παράλληλα, μπορεί να αποτελέσει και κοινωνικό εργαλείο για την κοινωνική-σχολική ένταξή τους, τη διαμόρφωση της ταυτότητάς τους και της
διατήρησης των δεσμών με την οικογένεια και τον πολιτισμό τους. Το πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό κυρίως με εικόνες και εκπαιδευτικά βίντεο, οι διάφορες τεχνολογικές εφαρμογές που βοηθούν στην μετάφραση λέξεων και κειμένων, η
βιωματική μάθηση, οι κοινωνικές ιστορίες και η ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων (συζητήσεις, εκμάθηση λέξεων, αφίσες-κολλάζ) είναι οι κύριοι τρόποι και τα μέσα που φαίνεται ότι χρησιμοποιούν οι εκπαιδευτικοί στο πλαίσιο της διαγλωσσικότητας.
Παράλληλα, όμως, αναδύθηκαν και εκείνοι οι παράγοντες που δρουν ανασταλτικά στην προώθηση των αρχών και των πρακτικών της διαγλωσσικότητας. Πιο συγκεκριμένα κάποιοι από αυτούς που αναφέρθηκαν είναι η ανεπαρκής εκπαιδευτική πολιτική, ο μονογλωσσικός προσανατολισμός του σύγχρονου σχολείου, η στάση της ηγεσίας του σχολείου και ορισμένων εκπαιδευτικών, η έλλειψη επαρκούς και κατάλληλης επιμόρφωσης και εκπαίδευσης από μέρους των εκπαιδευτικών, η έλλειψη διαμόρφωση των σχολικών εγχειριδίων και του αναλυτικού προγράμματος σπουδών, καθώς και ο μη επαρκής διδακτικός. Με βάση τα ευρήματα από την
παρούσα έρευνα κατέστη φανερό πως υπάρχει ανάγκη αναδιαμόρφωσης της εκπαιδευτικής πολιτικής που ακολουθείται στην Ελλάδα όσον αφορά στη γλωσσική πολιτική μαθητών/τριών με προσφυγικό υπόβαθρο. Ταυτόχρονα όμως, διαπιστώνεται και η αναγκαιότητα ύπαρξης περισσοτέρων ερευνών πάνω σε αυτό το πεδίο που θα βοηθήσουν σημαντικά στη διαμόρφωση μιας πιο σφαιρικής και περιεκτικής εικόνας για το υπό μελέτη θέμα |
|---|