Η μηχανική της ένταξης παιχνιώδους διάστασης και δραστηριοτήτων στο σχεδιασμό εκπαιδευτικής μονάδας προσχολικής αγωγής με τη χρήση ψηφιακής τεχνολογίας
H εκπαίδευση σήμερα έχει να διαχειριστεί ένα πολύπλοκο σύνολο ζητημάτων τόσο στις εσωτερικές της υποθέσεις όσο και στην σχέση της με το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Σ’ αυτό το περιβάλλον η προσχολική μονάδα αποκτά μια νέα επικοινωνιακή ταυτότητα και ποσότητα όπου το τρίπτυχο «σχολείο, οικογένεια,...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Περίληψη: | H εκπαίδευση σήμερα έχει να διαχειριστεί ένα πολύπλοκο σύνολο ζητημάτων τόσο στις εσωτερικές της υποθέσεις όσο και στην σχέση της με το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Σ’ αυτό το περιβάλλον η προσχολική μονάδα αποκτά μια νέα επικοινωνιακή ταυτότητα και ποσότητα όπου το τρίπτυχο «σχολείο, οικογένεια, κοινωνία» διαδραματίζει το ρόλο μιας περίπλοκης συνύπαρξης με έντονα τεχνολογικά και ψηφιακά χαρακτηριστικά μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Κάθε εκπαιδευτικός οργανισμός κινούμενος μέσα στις ιδιαιτερότητές του κινητοποιείται στην κατεύθυνση αλλαγών που θα φέρουν την πρόοδο στη σχολική κοινότητα Έτσι, προβάλει αναγκαίος ένας τέτοιος σχεδιασμός όπου η εκπαίδευση θα ανεγείρει την ικανότητα να αναζητάει τη βέλτιστη λύση στη σταδιακή επαν-εξισσορόπηση του πλέγματος των εσωτερικών σχέσεων και αλληλεπιδράσεών της. Στη μονάδα της προσχολικής αγωγής εντοπίζονται δυσκολίες στη διαχείριση των περίπλοκων εκπαιδευτικών πραγμάτων:το νηπιαγωγείο -εξισορροπώντας τους στόχους του και διαμορφώνοντας εκ νέου τις προσδοκίες του- δεν πρέπει να μείνει ουραγός στις εξελίξεις. Άραγε υπάρχουν διευκολυντικά εργαλεία; Υφίστανται μέσα αποφόρτισης της πολυπλοκότητας; Και αν οι Νέες Τεχνολογίες μπορούν να είναι ένα είδος διευκολυντή ή κλειδιού, μια «γέφυρα», τότε ποιοι, πώς και σε ποιο πλαίσιο θα τις εφαρμόσουν; Υπάρχει βούληση γι αυτό; Το νηπιαγωγείο μπορεί να ανταπεξέλθει; Πώς θα ξεπεραστούν οι σκόπελοι; Αυτά τα ερωτήματα μας απασχολούν στη μελέτη μας και συγκροτούν την κεντρική της ιδέα που διατυπώνεται ως εξής: Η ανάγκη της εκπαίδευσης να στηρίζεται στην επιστημονική παιδαγωγική αποδίδει την ανάγκη να βρεθούν λύσεις στα εκπαιδευτικά προβλήματα, μην ξεχνώντας τις ανθρώπινες διαστάσεις εντός του τρίπτυχου «σχολείο, οικογένεια, κοινωνία» που έχει κάθε εκπαιδευτικό πρόβλημα και κάθε ζήτημα σχετιζόμενο με την τεχνικοεπιστημονική επανάσταση των καιρών μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το νηπιαγωγείο σηματοδοτείται από ένα κυρίαρχο διδακτικό μέσο, το παιχνίδι Μάλιστα, η ψηφιακή παιχνιώδης αρχιτεκτονική εμβολιάζει όχι μόνο την εκπαιδευτική ζωή αλλά πολλές επιστήμες. Μέσα στον έντονο προβληματισμό που αναπτύσσεται στο διεθνή χώρο για την εισαγωγή των νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση, ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στη συμβολή του ψηφιακού παιχνιδιού στη διευκόλυνση της ροής στις εσωτερικές και στις εξωτερικές λειτουργίες της σχολικής μονάδας. Παρά το γεγονός αυτό, ωστόσο, ελάχιστα έχουν μελετηθεί στη χώρα μας οι απόψεις των μελών της σχολικής κοινότητας για το ρόλο του ψηφιακού παιχνιδιού. Το θέμα που προσεγγίζει η παρούσα εργασία συνδυάζει την καινοτομία (όσον αφορά τη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας), αλλά και την πανανθρώπινη ανάγκη για ψυχαγωγία (όσον αφορά την παιχνιώδη διάσταση των δράσεων που προτείνονται). Αυτή είναι και η πρωτοτυπία της αλλά και ταυτόχρονα η αναγκαιότητά της, σήμερα. Η προσέγγιση του θέματός μου πραγματοποιήθηκε μέσο της Εκπαιδευτικής μηχανικής. Η μηχανική συνιστά την ικανότητα αντίληψης των σχέσεων μεταξύ διαφορετικών φαινομένων αλλά και έναν τρόπο για την εύρεση συνδέσεων μεταξύ τους. Αυτό είναι και το έργο της μηχανικής στην συγκεκριμένη έρευνα: η μελέτη της συνύπαρξης αφενός του ψηφιακού παιχνιδιού και αφετέρου των διαφορετικών τρόπων αντιμετώπισής του από τους εκπαιδευτικούς και άλλους παράγοντες και φορείς υπό τις αναδυόμενες –αμφότερα- προσδοκίες, στόχου, συγκρούσεις ομάδων αλλά και ατόμων που έχουν αναλάβει διαφορετικούς ρόλους μέσα στο νηπιαγωγείο. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται το εννοιολογικό πλαίσιο της μελέτης. Εδώ εστιάζω στο γεγονός πως την τελευταία δεκαετία το Πρόγραμμα Σπουδών του Νηπιαγωγείου επιτάσσει προσεγγίσεις που αντιμετωπίζουν τη γνώση ως ολότητα και όχι τεμαχισμένη σε διάφορες γνωστικές περιοχές και που ενισχύουν τον μαθητή ως ένα ανοικτό και εξελισσόμενο σύστημα. Επίσης πως οι δράσεις που εκτυλίσσονται στο Νηπιαγωγείο εξακτινώνονται γύρω από ένα παιχνιώδη πυρήνα, που συν -ταιριάζει με τις ηλικίες των παιδιών που έρχονται στο νηπιαγωγείο. Η παιχνιώδης διάσταση αφορά και τους ενήλικες, σε κάθε έκφανση της ζωής, ως ένας τρόπος να αντιμετωπιστούν ζητήματα ψυχαγωγίας, οργάνωσης, μάθησης αλλά και πολιτισμού, που έρχεται να απλουστεύσει αλλά και να κινητοποιήσει το ενδιαφέρον του σύγχρονου ανθρώπου και συγκεκριμένα του εκπαιδευτικού. Τέλος, τεκμηριώνεται το γεγονός πως η εξέλιξη της ανάπτυξης των Νέων Τεχνολογιών έχει παρεισφρήσει σε κάθε τομέα της εκπαιδευτικής ζωής, ο σχεδιασμός παιχνιωδών δράσεων με χρήση ψηφιακής τεχνολογίας προβάλει ως μια ενδιαφέρουσα πρόταση για την εκπαιδευτική μονάδα.. |
|---|