Παρελθόν και εικόνα: αναπαράσταση αρχαιολογικών χώρων και μνημείων με ψηφιακά μέσα: θεωρητικά ζητήματα και μελέτες παραδειγμάτων
Ο σκοπός αυτής της διδακτορικής διατριβής είναι η δημιουργία ενός αναλυτικού, ψηφιακού ερευνητικού ομοιώματος και η ανάπτυξη ενός μεθοδολογικού εργαλείου ερμηνείας, ελέγχου, αξιολόγησης και επαλήθευσης των αρχαιολογικών δεδομένων, τα οποία προέρχονται από τις ανασκαφικές εκθέσεις και τις αναλογικές...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://catalog.lib.aegean.gr/iguana/www.main.cls?surl=search&p=ed763fb5-024d-4d04-a952-e71cbf110eaa#recordId=1.36062 http://hdl.handle.net/11610/11177 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Ο σκοπός αυτής της διδακτορικής διατριβής είναι η δημιουργία ενός αναλυτικού, ψηφιακού ερευνητικού ομοιώματος και η ανάπτυξη ενός μεθοδολογικού εργαλείου ερμηνείας, ελέγχου, αξιολόγησης και επαλήθευσης των αρχαιολογικών δεδομένων, τα οποία προέρχονται από τις ανασκαφικές εκθέσεις και τις αναλογικές αναπαραστάσεις των μνημείων. Με τον τρόπο αυτό συνδυάζονται τα τρισδιάστατα γραφικά με την αρχαιολογική τεκμηρίωση και την αρχιτεκτονική μελέτη του υστεροκλασικού ψευδοδίπτερου ιωνικού ναού του Μέσσου, ο οποίος αποτελεί και τη βασική μελέτη της παρούσας έρευνας. «Εικονική αρχαιολογία» είναι ένα νέο επιστημονικό πεδίο, που χρησιμοποιεί τα τρισδιάστατα γραφικά ως ένα σύνθετο εργαλείο οπτικοποίησης αρχαιολογικών (γλωσσικών, αριθμητικών και γεωμετρικών) δεδομένων, κατάλληλο για όλα τα υλικά κατάλοιπα του αρχαίου υλικού πολιτισμού και, ιδιαιτέρως, στην αρχιτεκτονική.Για την κατανόηση των δυνατοτήτων που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες ψηφιακής απεικόνισης στη μελέτη αρχαιολογικού υλικού πραγματοποιείται εκτενής σύγκριση μεταξύ των αναλογικών μέσων αναπαράστασης (αναλογικές απεικονίσεις/ αναπαραστάσεις, ομοιώματα υπό κλίμακα) και των ψηφιακών μέσων, προκειμένου να αναδειχθούν οι ομοιότητες και οι διαφορές τους. Για τη δημιουργία του ψηφιακού ομοιώματος του ναού του Μέσσου χρησιμοποιήθηκε το ανασκαφικό/ερευνητικό υλικό των τελευταίων 120 ετών, οι δημοσιεύσεις και οι προσωπικές παρατηρήσεις του γράφοντος. Το ψηφιακό ομοίωμα κατάφερε να αναδείξει τις αρετές αλλά και τις αδυναμίες των προγενέστερων αρχιτεκτονικών μελετών, να ενσωματώσει τα πρόσφατα ανασκαφικά δεδομένα και να υποβάλλει νέες προτάσεις για την αρχική μορφή του ναού. Η παρούσα διατριβή «γεφυρώνει» δύο ξεχωριστές επιστημονικές περιοχές. Στους μεν ειδικούς των νέων τεχνολογιών επιτρέπει να κατανοήσουν τις διεργασίες, τους τρόπους, τους εκπροσώπους που συντέλεσαν στη δημιουργία της εικόνας της αρχαιότητας από τον 14ο έως τα τέλη του 19ου αιώνα στους δε εκπροσώπους των ανθρωπιστικών επιστημών να γνωρίσουν σε βάθος όλη τη διαδικασία δημιουργίας (τρόποι και τεχνικές) ενός ερευνητικού ψηφιακού ομοιώματος των μνημείων. Η διατριβή καθορίζει σε βάθος το θεωρητικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσονται οι ψηφιακές αναπαραστάσεις, τη σύγχρονη αρχαιολογική θεωρία, και προβάλλει τα σημαντικότερα παραδείγματα ψηφιακών αναπαραστάσεων, τα οποία θεωρούνται ως ‘καλές πρακτικές’. |
|---|