Διαχείριση παραλιών: περιοχή εφαρμογής: το στενό της Μυτιλήνης - Βούλβουλης, Νικόλαος (2015)
Τα παράκτια οικοσυστήματα χαρακτηρίζονται από μια δυναμική αλληλεπίδραση της γης, της θάλασσας και του αέρα, τα οποία δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες ανάπτυξης σε ένα ευρύ φάσμα χερσαίων, αμφίβιων και θαλασσίων οργανισμών που είναι βασικοί κρίκοι στην "οικολογική" αλυσίδα. Οι αλληλεπιδράσεις αυτές δημιουργούν συνθήκες εύθραυστης οικολογικής ισορροπίας. Οι παράκτιες περιοχές διακρίνονται από μια έντονη δυναμική με συχνά μεταβαλλόμενα βιολογικά, χημικά και γεωλογικά χαρακτηριστικά. Οι μεταβολές αυτές είναι συνήθως αποτέλεσμα ευρύτερων φυσικών, βιολογικών και χημικών διεργασιών και φαινομένων, που μπορούν όμως να επιταχυνθούν, επιβραδυνθούν ή και να ανασταλούν από φυσικές ή ανθρωπογενείς διεργασίες και παρεμβάσεις (Coccosis/Camhis, 1982). Επιπλέον η ιδιαίτερα υψηλή φυσική παραγωγικότητα των παρακτίων οικοσυστημάτων σε συνδυασμό με την επίσης υψηλή βιοποικιλότητα, είναι χαρακτηριστικά που αναδεικνύουν τις παράκτιες περιοχές ως οικοσυστήματα υψίστης οικολογικής αξίας. Από την άλλη η υψηλή οικονομική σημασία της παράκτιας ζώνης, αποτέλεσμα της πληθώρας των οικονομικών δραστηριοτήτων που συγκεντρώνονται σε αυτή, έρχεται να τονίσει την ανάγκη για διαχείριση και προστασία των περιοχών αυτών. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, ένας μεγάλος αριθμός κρατών προσπάθησε να λύσει τα διάφορα προβλήματα που εμφανίζονται στο χώρο αυτό, εισάγοντας σχέδια και πολιτικές για μεγάλες περιοχές του παράκτιου χώρου. Τα σχέδια αυτά προσπάθησαν να εξισορροπήσουν το εύρος των δραστηριοτήτων που λαμβάνουν χώρα στις περιοχές αυτές συνήθως μέσα από εθνικό πλαίσιο. Επίσης προσπάθησαν να συνδέσουν το σχεδιασμό στη ξηρά και στο θαλάσσιο περιβάλλον εισάγοντας στοιχεία στρατηγικού σχεδιασμού για τον παράκτιο χώρο. Το σύνολο των πολιτικών αυτών ονομάζεται συνήθως «Διαχείριση της Παράκτιας Ζώνης» (Coastal Zone Management). Στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχουν πολλοί ορισμοί της διαχείρισης της παράκτιας ζώνης, που όμως όλοι έχουν κοινά τα βασικά τους στοιχεία. Ο προσδιορισμός του γεωγραφικού χώρου που αποτελεί την παράκτια ζώνη διαχείρισης συναντά σημαντικές μεθοδολογικές δυσχέρειες. Ο συνήθης προσδιορισμός εστιάζεται στη γραμμή του αιγιαλού, που όμως δεν είναι πάντοτε σταθερή, και σε μια "ζώνη" εκατέρωθεν (προς την ξηρά και τη θάλασσα), τα όρια της οποίας ορίζονται από το βαθμό αλληλεπίδρασης ανάμεσα στα χερσαία και θαλάσσια οικοσυστήματα. Η πρακτική δυσκολία στον αντικειμενικό προσδιορισμό της παράκτιας περιοχής και του συναφή προσδιορισμού των ορίων του "συστήματος", έγκειται στην εκτίμηση της επίδρασης λόγω πολλαπλών αλληλεπιδράσεων και αλληλοεπικαλύψεων σε χωρικό επίπεδο. Βασικό στοιχείο στον προσδιορισμό της παράκτιας ζώνης είναι η ενσωμάτωση του σκοπού της διαχείρισης. Η επιλογή του χωρικού επιπέδου καθορίζεται άμεσα από την ανάγκη για πολιτική διαχείρισης και συγκεκριμένα από τους στόχους της διαχείρισης αυτής. Ένα σημαντικό τμήμα των παρακτίων περιοχών είναι οι παραλίες, που θα αποτελέσουν στην εργασία αυτή το κύριο αντικείμενο διαχείρισης και άρα και το χωρικό επίπεδο της μελέτης.