Ανάλυση της βιογεωγραφικής σχέσης: "ποικιλότητα-έκταση βιοτόπου": το παράδειγμα της απειλούμενης ορνιθοπανίδας σε ελληνικούς υγρότοπους - Κοντός, Χρήστος (2015)
Η χρήση του φυσικού υποδοχέα από τον άνθρωπο οδήγησε στον κατακερματισμό του φυσικού τοπίου και τον περιορισμό των βιοκοινοτήτων σε όλο και μικρότερες και απομονωμένες εκτάσεις. Το σύγχρονο γήινο χερσαίο τοπίο αποτελείται από κατακερματισμένες-απομονωμένες βιοκατοικίες που θυμίζουν νησιά στο πέλαγος των ανθρωπίνων χρήσεων του χώρου. Στα πλαίσια της προσπάθειας διαχείρισης της βιοποικιλότητας είναι προφανής η αναγκαιότητα διατήρησης και προστασίας των κατακερματισμένων βιοκατοικιών-«Νήσων». Το θέμα του μεγέθους και της έκτασης των προστατευταίων περιοχών, κάτω από την συνεχώς αυξανόμενη απομόνωσή τους, αποτελεί τον βασικό άξονα αναζήτησης του θεωρητικού υπόβαθρου της βιολογίας και διατήρησης. Η θεωρία της βιογεωργαφίας των νήσων, όπως παρουσιάστηκε από τους McArthur και Wilson (1967), αποτελεί την θεωρητική βάση των περισσότερων επιστημονικών προσεγγίσεων πάνω στο θέμα της έκτασης και της απομόνωσης των βιοτόπων. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή ο αριθμός των ειδών είναι συνήθως μεγαλύτερος στα μεγάλα νησιά (η επίδραση της έκτασης) ενώ μικρότερος σε απομακρυσμένα νησιά από την ηπειρωτική χώρα (η επίδραση της απόστασης). Παράλληλα οι McArthur και Wilson εισήγαγαν την έννοια της κατάστασης ισσοροπίας, στην όποια ο αριθμός των ειδών πάνω σε ένα νησί σταθεροποιείται μετά από ένα χρονικό διάστημα όταν οι δύο αντίθετοι μηχανισμοί της μετανάστευσης και της έκλειψης των ειδών ποσοτικά εξισορροπούν.