Χρειάζεται ο Μωρηάς προστασία;: ανάλυση της χωροταξικής κατανομής των προστατευτέων περιοχών στην Ελλάδα - Ανδρονικίδη, Δέσποινα; Αντωνίου, Αντώνης (2015)
Το κρίσιμο πρόβλημα της διαχείρισης του φυσικού περιβάλλοντος σε ευρείες γεωγραφικές ζώνες έγκειται σήμερα, στην επιλογή περιοχών, που περικλείουν αντιπροσωπευτικά δείγματα του συνόλου της οικολογικής ποικιλότητας και στην ένταξή τους σε ένα ευρύτερο δίκτυο προστατευτέων περιοχών, ή ακόμα και σε ένα σύστημα προστασίας εθνικής κλίμακας. Με τον όρο «Συστήματα Προστατευτέων Περιοχών» θεωρούμε το σύνολο των λειτουργικά συνδεδεμένων περιοχών που χρήζουν διαφορετικού βαθμού προστασίας και σκοπεύουν στη διατήρηση της γενετικής και οικολογικής ποικιλότητας. Η δημιουργία τέτοιων περιοχών δεν αποκλείει τη συμβατότητα και συνύπαρξη με τα ήδη διαμορφωμένα ανθρωπογενή μοντέλα, υποδεικνύοντας «χώρους συνεργασίας», ενώ παράλληλα, με ορθολογική διαχείριση μπορούν να αποτελέσουν πεδίο έρευνας, αλλά και αναψυχής. Η βασική προϋπόθεση για την ένταξη μιας περιοχής σε ένα σύστημα προστασίας είναι να αποδειχθεί ότι εμπεριέχει στοιχεία τέτοια (είδη, ενδιαιτήματα), στα οποία μπορεί να αποδοθεί ο χαρακτηρισμός της μοναδικότητας ή σπανιότητας. Το κριτήριο της αντιπροσωπευτικότητας των προστατευτέων περιοχών σε εθνικό επίπεδο είναι συνυφασμένο με τη διάκριση ομάδων, που συμπληρωματικά καλύπτουν το σύνολο της βιολογικής ποικιλότητας, που περικλείεται σε μια γεωγραφική ζώνη. Επομένως, η ελλιπής αντιπροσωπεύσει του πλήρους φάσματος των ειδών και των ενδιαιτημάτων μειώνει την αποτελεσματικότητα του σχεδιασμού ενός εθνικού δικτύου προστασίας, χωρίς αυτό να μειώνει ταυτόχρονα και τη σημαντικότητα της δημιουργίας ζωνών προστασίας σε μικρότερο επίπεδο. Ο ελλαδικός χώρος εμφανίζει ιδιαίτερα υψηλές τιμές βιολογικής ποικιλότητας. Η διαπίστωση, όμως, αυτή δε συμβαδίζει με την παρουσία ενός λειτουργικού και στηριζόμενου πάνω σε συγκεκριμένα κριτήρια συστήματος προστασίας. Το κρίσιμο πρόβλημα της διαχείρισης, με την έννοια της διατήρησης, απαιτεί τη βασική κατανόηση της οικολογικής επιστήμης σε όλα τα επίπεδα, ιδιαίτερα με τη συνειδητοποίηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ των φυσικών διαδικασιών και του αντίκτυπου των ανθρωπογενών δραστηριοτήτων στη δυναμική των οικοσυστημάτων. Στις μέρες μας, αν και εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά βασικά ερωτήματα αναπάντητα, που αφορούν τις φυσικές διαδικασίες, εντούτοις, υπάρχει σύγκλιση απόψεων στο γεγονός ότι η διατήρηση της βιολογικής ποικιλότητας αποτελεί παράγοντα «κλειδί» για την επιβίωση των ειδών και των οικοσυστημάτων.