Δομή και διαχείριση των ελαιώνων στο Νεοχώριο της Μεσσηνιακής Μάνης - Εξαρχουλέα, Ιουλία (2015)
Ο σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η αναζήτηση εφικτών λύσεων για την προστασία των εγκαταλειμμένων ελαιώνων και την ανεύρεση εκείνων των χαρακτηριστικών, που συνεπάγονται ανάσχεση της εγκατάλειψης και περιβαλλοντικοί προστασία (φυσικοί πόροι, διατήρηση του ανθρώπινου δυναμικού σε αγροτικές περιοχές κ.τ.λ.). Αρχικά παρουσιάζονται τα χαρακτηριστικά των ελληνικών ελαιώνων, με ιδιαίτερη έμφαση στις καλλιεργητικές φροντίδες και την σημασία της εφαρμογής τους στην παραγωγή και τις επιπτώσεις στο περιβάλλον. Ειδικά εξετάζεται το θέμα της καταπολέμησης του δάκου, η οποία γίνεται με κρατική ευθύνη και θεωρείται η πιο σημαντική από άποψη ζημιών, κόστους καταπολέμησης, περιβαλλοντικών επιπτώσεων και υποβάθμισης της ποιότητας των παραγόμενων προϊόντων. Τα παραπάνω αποτελούν το πρώτο τμήμα της παρούσας εργασίας. Στο δεύτερο τμήμα παρουσιάζεται μια κατ' εξοχήν ελαιοπαραγωγική περιοχή, η οποία κατά τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει μεγάλη τουριστική κίνηση. Ταυτόχρονα εξετάζεται η αποτελεσματικότητα μιας μεθόδου καταπολέμησης του δάκου, που εφαρμόστηκε πειραματικά στην υπό εξέταση περιοχή και οι δυνατότητες που συτή δίνει, σε συνδυασμό με διάφορες άλλες παραμέτρους, για την δυναμική εξέλιξη της ελαιοκομίας στην περιοχή. Στο τελευταία τμήμα αυτής της εργασίας, προτείνονται λύσεις για την ανάσχεση της εγκατάλειψης των ελαιώνων, αλλά κυρίως για την δυναμική ανάπτυξή τους. Οι προτάσεις αυτές στηρίζονται κατά κύριο λόγο στα χαρακτηριστικά της ελαιοκαλλιέργειας που ακολουθήθηκαν στην προαναφερόμενη περιοχή και επέφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε ήταν βιβλιογραφική έρευνα για το πρώτο τμήμα αυτής της μελέτης. Αντίθετα στο δεύτερο τμήμα, χρησιμοποιήθηκαν τόσο ερωτηματολόγια, όσο και προσωπικές συνεντεύξεις σε διάφορους φορείς της εξεταζόμενης περιοχής. Συμπερασματικά αναφέρεται ότι το μέλλον της ελαιοκαλλιέργειας φαίνεται ότι είναι η παραγωγή προϊόντων υψηλής ποιότητας και απόλυτης αγνότητας. Η προσφορά στο διεθνές καταναλωτικό κοινό προϊόντων πολυτέλειας, υγείας και πολιτισμού, φαίνεται να είναι η μόνη λύση για την διατήρηση της ελαιοκαλλιέργειας και την ταυτόχρονη προστασία των φυσικών πόρων, που αυτή συνεπάγεται.