Η αγορά των LNG και η πορεία τους στην ελληνόκτητη ναυτιλία - Μπρέγκου, Εμμανουέλα (2015)
Από το 1970 έως και σήμερα, η ζήτηση του φυσικού αερίου διαγράφει θετική πορεία, συγκεκριμένα, κατά την εν λόγω περίοδο η ζήτησή του αυξάνεται διαρκώς και το μετατρέπει στην νούμερο ένα στρατηγική επιλογή και επένδυση (στον ενεργειακό κλάδο και τη ναυτιλία). Η ανάγκη για τη μεταφορά των αγαθών είναι επιτακτική εδώ και πολλά χρόνια και η ναυτιλία είναι το εργαλείο για την ικανοποίησή της. Σήμερα, στην ολοένα αυξανόμενη ζήτηση για τη χρήση του φυσικού αερίου, τα δεξαμενόπλοια υγροποιημένου φυσικού αερίου παίζουν τον δικό τους ρόλο στην ικανοποίηση αυτής της ανάγκης. Η θαλάσσια μεταφορά L.N.G. αποτελεί τον ταχύτερα αναπτυσσόμενο κλάδο της παγκόσμιας ναυτιλίας, αλλά χαρακτηρίζεται από μονοπωλιακές καταστάσεις, υψηλές κεφαλαιακές απαιτήσεις και σημαντικούς κινδύνους. Ο κλάδος διαθέτει σημαντικούς φραγμούς όπως πολύ υψηλό κόστος πλοίων, μικρό αριθμό ναυλωτών που διαθέτουν όμως σημαντική ισχύ κλπ, αλλά λόγω της αυξανόμενης διεύρυνσης της αλυσίδας L.N.G. ( περισσότεροι παραγωγοί, νέα terminals σε πολλές χώρες) είναι αναμενόμενο ότι τα επόμενα χρόνια όλο και περισσότερες ναυτιλιακές, πετρελαϊκές και ενεργειακές εταιρίες ή ακόμη και κράτη θα επιδιώξουν να λάβουν θέση σ’ αυτόν . Η αυξανόμενη δραστηριοποίηση των Ελληνικών εταιριών σε ένα κλάδο με περιορισμένο αριθμό πωλητών και αγοραστών αλλά και η συμμετοχή διεθνών πετρελαϊκών εταιριών με ιδιόκτητους στόλους L.N.G., έχει αρκετούς κινδύνους, με κυριότερο την ανεπαρκούς αξιοποίηση της μεταφορικής δυναμικότητας των πλοίων. Τα μειονεκτήματα της έλλειψης εθνικού μεταφορικού έργου και της αδυναμίας στήριξης τους από το Ελληνικό κράτος (σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο), οι έλληνες εφοπλιστές κατέφεραν να τα μετατρέψουν σε πλεονεκτήματα, αναπτύσσοντας συμφωνίες με τις μεγάλες Ασιατικές χώρες, όπου παρέχουν τον κύριο όγκο εργασιών στη ναυπηγική βιομηχανία, δανειζόμενες από τις τράπεζες τους για τις νέες κατασκευές και λαμβάνοντας σε αντάλλαγμα μεγάλο μεταφορικό έργο σε όλους τους τομείς της ναυτιλίας. Λόγω της αξιοπιστίας της Ελληνικής ναυτιλίας, του υψηλού τεχνολογικού επιπέδου της, της ναυτικής τεχνογνωσίας και του χαμηλού ποσοστού απωλειών και ατυχημάτων, η σχέσεις γίνονται συμφέρουσες ακόμη και για χώρες της Μ. Ανατολής που διαθέτουν εξειδικευμένους στόλους L.N.G. και που αναθέτουν τη διαχείριση τους σε Ελληνικές εταιρίες. Η πλειοψηφία της παγκόσμιας προμήθειας ΥΦΑ προέρχεται από χώρες με μεγάλα αποθέματα φυσικού αερίου (Αλγερία, Αυστραλία, Ινδονησία, Ομάν, Κατάρ κ.α.). Οι ελληνικές ναυτιλιακές εταιρίες έδωσαν βάση στην προηγμένη τεχνολογία και σε πλοία μεγαλύτερης αξίας, αυξάνοντας μεν τις παραγγελίες ναυπήγησης νέων LNG Carriers, με επιφύλαξη δε, λόγω του υψηλού κόστους κατασκευής αλλά και την έλλειψη τεχνογνωσίας. Βραχυπρόθεσμα, οι προοπτικές του κλάδου για την ελληνική ναυτιλία δεν είναι ιδιαίτερα θετικές, λόγω των μεγάλων παραγγελιών που ενδέχεται να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στη ναυλαγορά, με δεδομένο ότι οι εφοπλιστές στην επιδίωξή τους να καλυφθούν μέσω συμβολαίων, δε θα είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί στο θέμα. Οι μεσοπρόθεσμες προοπτικές είναι καλές, λόγω της μεγέθυνσης της παγκόσμιας αγοράς L.N.G., αλλά και οι μακροπρόθεσμες προοπτικές είναι εξαιρετικές ιδίως το 2018, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι τα φιλόδοξα σχέδια των ΗΠΑ στις εξαγωγές L.N.G. θα ευοδωθούν. Οι κίνδυνοι που συνδέονται με την ασφάλεια των τερματικών σταθμών ΥΦΑ είναι σε συζήτηση εδώ και πολλές δεκαετίες. Ανησυχίες για την ασφάλεια των εγκαταστάσεων αποθήκευσης και τερματικών λιμενικών σταθμών, καθώς και για τις επιπτώσεις στο περιβάλλον έχουν δημιουργήσει εκτεταμένη αντιπαράθεση σε περιοχές όπου σχεδιάζεται η κατασκευή τέτοιων εγκαταστάσεων. Φυσικά η βιομηχανία δεξαμενόπλοιων ΥΦΑ ισχυρίζεται ότι οι επιδόσεις ασφαλείας είναι πολύ καλές τα τελευταία 40 χρόνια, το φυσικό αέριο είναι μια πράσινη ενέργεια και όταν είναι υγροποιημένο έχει καλύτερη απόδοση στους κινητήρες. Η ναυτιλιακή βιομηχανία έχει επενδύσει δισεκατομμύρια δολάρια για την αγορά και την κατασκευή αυτού του είδους δεξαμενόπλοιων και έχουν υπογραφεί συμφωνίες για τη διακίνηση του LNG σε κάθε χώρα, οπότε είναι θέμα χρόνου η δημιουργία νέων σταθμών.