Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση 1981-2012 μια σχέση εμπιστοσύνης ή αμφισβήτησης
Περισσότερο από ποτέ, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι παγκόσμιες: η κλιματική αλλαγή, η εξάντληση φυσικών πόρων και η καταστροφή του περιβάλλοντος, η ρύθμιση του χρηματοοικονομικού τομέα, η πυρηνική απειλή και η συλλογική ασφάλεια, η εφαρμογή ενός δικαιότερου διεθνούς εμπορίου, η οικο...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/FullBB.csp?WebAction=ShowFullBB&EncodedRequest=u*EC*21x*26*C5*990*EAz*02z*AF*C7*F2*F7&Profile=Default&OpacLanguage=gre&NumberToRetrieve=50&StartValue=2&WebPageNr=1&SearchTerm1=2013%20.1.37499&SearchT1=&Index1=Keywordsbib&SearchMethod=Find_1&ItemNr=2 http://hdl.handle.net/11610/8274 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Περισσότερο από ποτέ, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι παγκόσμιες: η κλιματική αλλαγή, η εξάντληση φυσικών πόρων και η καταστροφή του περιβάλλοντος, η ρύθμιση του χρηματοοικονομικού τομέα, η πυρηνική απειλή και η συλλογική ασφάλεια, η εφαρμογή ενός δικαιότερου διεθνούς εμπορίου, η οικοδόμηση της ειρήνης........Σε αυτόν το νέο κόσμο, κάθε ευρωπαϊκή χώρα αποτελεί μικρή χώρα. Αλλά έχουμε ένα πλεονέκτημα, έχουμε δημιουργήσει από κοινού την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για μια αξιόλογη κατασκευή, στο πλαίσιο της οποίας τα κράτη της Ευρώπης, ακόμη και αυτά που χωρίζονται από παρατεταμένες συγκρούσεις, αποφάσισαν να συμβιώσουν “ενωμένα στην πολυμορφία” και αποτελούν μια κοινοπολιτεία, μια κοινότητα με την πραγματική έννοια της λέξης.Δυστυχώς ενώ οι τεράστιες προκλήσεις μιας πολύπλευρης κρίσης απαιτούν κοινές προσεγγίσεις τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πολλοί πολιτικοί ενδίδουν στον πειρασμό της αποκλειστικά εθνικής σωτηρίας. Σε μια εποχή αλληλεξάρτησης και σε ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο, η προσκόλληση στην εθνική κυριαρχία και στον διακυβερνητικό όχι μόνο υποσκάπτει το ευρωπαϊκό πνεύμα, αλλά αποτελεί εθισμό στην πολιτική ικανότητα.Σήμερα τα πράγματα κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς μια πιο χαλαρή, αντί για στενότερη Ένωση, προς μια πιο εθνική παρά μεταεθνική Ευρώπη. Αφήνοντας μετέωρο το κοινοτικό πνεύμα, τα κράτη – μέλη επιτρέπουν στο βραχυπρόθεσμο εθνικό συμφέρον να σκιάζει το κοινό όραμα. Ευνοούν διακυβερνητικές λύσεις αντί για ευρωπαϊκές. Σχεδόν μέχρι το σημείο της διάλυσης του ευρώ, του πλέον χειροπιαστού συμβόλου της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.Είμαστε αντίθετοι με αυτήν την οπισθοδρομική και αντιδραστική κατεύθυνση. Η Ευρώπη έχει και πάλι απαχθεί από ένα συνασπισμό εθνικών πολιτικών. Είναι καιρός να τη φέρουμε πίσω. Πιστεύουμε πως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για την επιβράδυνση της περαιτέρω ολοκλήρωσης της Ευρώπης, αλλά, αντίθετα για την επιτάχυνση της. Η ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει αποδείξει ότι η απάντηση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι ‘περισσότερη Ευρώπη και όχι λιγότερη. Μόνο με ευρωπαϊκές λύσεις και με ένα ανανεωμένο ευρωπαϊκό πνεύμα θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις παγκόσμιες προκλήσεις.Ο εθνικισμός είναι μια ιδεολογία του παρελθόντος. Στόχος μας είναι μια ομοσπονδιακή και μεταεθνική Ευρώπη, μια Ευρώπη των πολιτών. |
|---|