Αντεγκληματική πολιτική και ελληνική αστυνομία

Η εγκληματικότητα αποτελεί πλέον και για τη χώρα μας ένα εξαιρετικά επίκαιρο θέμα, γενική δε είναι η παραδοχή ότι βαίνει διαρκώς αυξανόμενη, εμφανιζόμενη μάλιστα και με νέες μορφές, από αυτές που χαρακτηρίζουν το οργανωμένο έγκλημα. Η εξήγηση του φαινομένου αυτού δεν είναι βέβαια απλή και εύκολη. Δε...

Πλήρης περιγραφή

Αποθηκεύτηκε σε:
Λεπτομέρειες βιβλιογραφικής εγγραφής
Κύριος συγγραφέας: Κατερίνης, Ιωάννης
Άλλοι συγγραφείς: Γεωργούλας, Ευστράτιος
Γλώσσα:Greek
Δημοσίευση: 2015
Θέματα:
Διαθέσιμο Online:https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/FullBB.csp?WebAction=ShowFullBB&EncodedRequest=*05*8C*3FT*E7*F1*2E*DE*7D*E8*BC*00*2A*C0*E0*18&Profile=Default&OpacLanguage=gre&NumberToRetrieve=50&StartValue=10&WebPageNr=1&SearchTerm1=2007 .1.61029&SearchT1=&Index1=Keywordsbib&SearchMethod=Find_1&ItemNr=10
http://hdl.handle.net/11610/7839
Ετικέτες: Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
Περιγραφή
Περίληψη:Η εγκληματικότητα αποτελεί πλέον και για τη χώρα μας ένα εξαιρετικά επίκαιρο θέμα, γενική δε είναι η παραδοχή ότι βαίνει διαρκώς αυξανόμενη, εμφανιζόμενη μάλιστα και με νέες μορφές, από αυτές που χαρακτηρίζουν το οργανωμένο έγκλημα. Η εξήγηση του φαινομένου αυτού δεν είναι βέβαια απλή και εύκολη. Δεν θα μπορούσε άλλωστε, αφού η εγκληματικότητα είναι φαινόμενο πολυπαραμετρικό. Οποιαδήποτε κριτική ανάλυση και αξιολόγηση του καθενός παράγοντα χωριστά και, στη συνέχεια, η συνεκτίμηση όλων θα χρειαζόταν εκτεταμένη αναφορά και, μάλιστα, με ιδιαίτερη επισήμανση των ιδιαιτεροτήτων που ο καθένας από αυτούς τούς παράγοντες παρουσιάζει στο δικό μας χώρο. Από πολύ νωρίς ακόμα, έχει γίνει γενικά παραδεκτή η άποψη ότι το περιβάλλον, ο περίγυρος, φυσικός και κοινωνικός, επιδρά κατά τρόπο καθοριστικό, καταλυτικό θα μπορούσε σήμερα να υποστηριχθεί στη διαμόρφωση της εγκληματικότητας μιας κοινωνίας. Επίδραση που μπορεί να πάρει τη μορφή μιας αμφίδρομης αντίδρασης, αφού τα άτομα αυτά καθ’ εαυτά, ως κύτταρα, συνθέτουν τον κοινωνικό περίγυρο, και αυτός ως σύνολο, ως άλλος ζωντανός οργανισμός, επηρεάζει με τη σειρά του αντίστροφα τα στοιχεία που τον συνθέτουν. Επίσης, είχε υποστηριχθεί ότι το έγκλημα είναι στην πραγματικότητα η συνισταμένη αιτίων ατομικών, που εκπορεύονται δηλαδή από το ίδιο το άτομο, αλλά και επιδράσεων περιβαλλοντικών, χωρίς να είναι δυνατόν να προσδιοριστεί ποια συμβάλλουν περισσότερο. Η ατομική προδιάθεση, η κληρονομικότητα, το κύτταρο αυτό καθ’ εαυτό ή ο περίγυρος, που επωάζει και αναπτύσσει τα κύτταρα σε οργανισμούς και μονάδες, είναι από τα ζητήματα που ούτε εύκολα ούτε κατά τρόπο καθοριστικό μπορεί να απαντηθούν. Οι βιολόγοι π.χ. αναγνωρίζουν μεγαλύτερο ρόλο στην ιδιοσυστασία τού ατόμου, συνάρτηση και της κληρονομικής του καταβολής, παρ’ όλο ότι οι παλιές θεωρίες του Lombroso, φαίνεται να έχουν σήμερα πολύ λίγους οπαδούς ενώ οι κοινωνιολόγοι τονίζουν την καταλυτική επίδραση του περιβάλλοντος. Θα ήταν σωστότερο να υποστηριχθεί ότι η φύση τού προβλήματος είναι τέτοια που μας υποχρεώνει να δεχτούμε την άποψη ότι δεν μπορεί να απαιτηθεί ενιαία εξήγηση και ερμηνεία, αλλά κατά περίπτωση διαφορετική