Πρόληψη ουσιών εξάρτησης: εμπειρική έρευνα σε στρατιωτικές μονάδες της Λέσβου
Καθ' όλη την πορεία της μελέτης, χρησιμοποιήθηκε πολύ συχνά ο όρος παρεκκλίνουσα συμπεριφορά για να χαρακτηρισθεί η δράση του χρήστη ναρκωτικών ουσιών. Ο τίτλος δεν δόθηκε αυθαίρετα, αλλά βασίστηκε σε θεωρίες που ορίζουν ως παρεκκλίνουσα συμπεριφορά αυτή που δεν προσαρμόζεται στα κανονικά πλαί...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Διαθέσιμο Online: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/FullBB.csp?WebAction=ShowFullBB&EncodedRequest=*06*99*E0*E9zI*06*2C*10*94E*D8l*9A*BE*19&Profile=Default&OpacLanguage=gre&NumberToRetrieve=50&StartValue=3&WebPageNr=1&SearchTerm1=2004%20.1.84614&SearchT1=&Index1=Keywordsbib&SearchMethod=Find_1&ItemNr=3 http://hdl.handle.net/11610/7734 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Καθ' όλη την πορεία της μελέτης, χρησιμοποιήθηκε πολύ συχνά ο όρος παρεκκλίνουσα συμπεριφορά για να χαρακτηρισθεί η δράση του χρήστη ναρκωτικών ουσιών. Ο τίτλος δεν δόθηκε αυθαίρετα, αλλά βασίστηκε σε θεωρίες που ορίζουν ως παρεκκλίνουσα συμπεριφορά αυτή που δεν προσαρμόζεται στα κανονικά πλαίσια της κοινωνίας. Ωστόσο οι "άρρητες θεωρίες" του χρήστη δίνουν διαφορετικές σημασίες στον όρο και αμφισβητούν τον παρεκκλίνοντα χαρακτήρα της ενέργειάς τους, νοηματοδοτώντας τον ως "αντιδραστική" συμπεριφορά απέναντι στη καθεστώτα τάξη. Το ερώτημα που εύλογα δημιουργείται είναι τελικά ποιός είναι ο παρεκκλίνων. Οι κοινωνικοί επιστήμονες με βασικό πεδίο μελέτης την κοινωνία και εργαλείο εξέτασης την κοινωνική δράση, καταβάλλουν προσπάθεια να δώσουν απάντηση στο ερώτημα. Ξεκινούν από τη θεώρηση ότι τα άτομα ενεργούν συλλογικά και καταλήγουν στο πλαίσιο των σχέσεων αλληλεπίδρασης που αναπτύσσινται. Συνεπώς αν μπορεί να θεωρηθεί κάθε τύπος ανθρώπινης συμπεριφοράς ως απόρροια του κοινωνικού γίγνεσθαι, τότε το ίδιο ισχύει και για την παρέκκλιση. Το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι ο υποτιθέμενος "παρεκκλίνων" αντιδρά ή μάλλον απαντά σε συμπεριφορές, που κάποτε ήταν απορριπτικές για την δράση του ή την προσωπική του ταυτότητα. Σε αυτήν την λογική στηρίχθηκε και η θεματολογία της παρούσας εργασίας. Θεωρήθηκε ως δεδομένο ότι χρήστης δεν γεννιέται αλλά γίνεται και μελετήθηκε σε ποιές συλλογικές δράσεις απαντά με την εξαρτητική του συμπεριφορά. Αρχικά εξετάσθηκε το οικογενειακό πλαίσιο μέσα στο οποίο μεγάλωσε ο χρήστης και έπειτα διερευνήθηκε η συμβολή του σχολείου και της παρέας ως βασικοί φορείς κοινωνικοποίησης. Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η χαλαρή συνεκτικότητα και το ανεπαρκές επίπεδο των παραπάνω πλαισίων δίνουν τις κατευθυντήριες γραμμές στον νέο, ώστε να υιοθετήσει αδόκιμες και μη λειτουργικές μορφές κοινωνικής συμπεριφοράς. |
|---|