ΔΕΠ-Υ: Προσεγγίσεις αντιμετώπισης του εκπαιδευτικού, βιοψυχολογικού, κοινωνικού τομέα - Τερζόγλου, Χριστίνα (2015)
Η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας(ΔΕΠ-Υ) είναι μια διαταραχή που τα τελευταία χρόνια έχει κάνει αισθητή την εμφάνιση της, αν και γίνεται λόγος για αυτή τη διαταραχή σε έρευνες από το 1900 περίπου. Από το 1900 που άρχισαν να γίνονται οι πρώτες έρευνες μέχρι και σήμερα έχουν αλλάξει πολλά δεδομένα έως ότου καταλήξουμε στα βασικά χαρακτηριστικά και τα διαγνωστικά κριτήρια της ΔΕΠ-Υ. Σχεδόν καθημερινά πραγματοποιούνται νέες έρευνες και έρχονται νέα στοιχεία στο φώς, που και αυτά με τη σειρά τους βοηθούν είτε στη διάγνωση είτε στη θεραπευτική αντιμετώπιση της διαταραχής αυτής. Αυτό που πραγματοποιείται είναι απόλυτα αναμενόμενο καθώς σύμφωνα με πρόσφατες επιδημιολογικές μελέτες που έχουν διεξαχθεί το 5% - 7% παιδιών της σχολικής αγωγής διαγιγνώσκονται ως παιδιά με ΔΕΠ-Υ. Γενικότερα, τα αγόρια είναι πιο πιθανόν να εμφανίσουν ΔΕΠ-Υ απ ΄ ότι τα κορίτσια, με αναλογία 9 προς 1. Βέβαια στα αγόρια η διάγνωση είναι πιο εύκολη καθώς η ΔΕΠ-Υ εμφανίζεται με επιθετική συμπεριφορά και αντικοινωνική συμπεριφορά, ενώ στα κορίτσια μπορεί να διαγνωστεί λόγο του υπερβολικού άγχους που μπορεί να εμφανίσουν(Πολεμικός, Καϊλα, Θεοδωροπούλου & Στρογγυλός, 2010). Η παρούσα εργασία επιδιώκει να προσεγγίσει πολύπλευρα τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας. Αρχικά, παρουσιάζεται μια γενικότερη εικόνα της διαταραχής αυτής μέσα από τους ορισμούς που έχουν διατυπωθεί με το πέρασμα των χρόνων, καθώς και μέσα από μια ιστορική αναδρομή. Στη συνέχεια, προσεγγίζονται τα χαρακτηριστικά, τα αίτια και τα διαγνωστικά κριτήρια βάσει των οποίων χαρακτηρίζεται ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ. Επιπλέον, εξετάζεται η συμπεριφορά των παιδιών με ΔΕΠ-Υ από τη βρεφική μέχρι τη σχολική ηλικία, καθώς και την αντιμετώπιση που θα πρέπει να έχουν από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς. Επιπροσθέτως, επισημαίνουμε πώς μπορεί να πραγματοποιηθεί η διάγνωση της ΔΕΠ-Υ με βάση τα κριτήρια στα οποία αναφερόμαστε, όπως και στη θεραπευτική αντιμετώπιση η οποία διαφοροποιείται από εποχή σε εποχή αλλά και με βάση το επιστημονικό πεδίο. Τέλος, προσπαθούμε να αναφερθούμε στη συννοσηρότητα, τα σύνοδα προβλήματα της ΔΕΠ-Υ (τα οποία τα τελευταία χρόνια έχουν διαπιστωθεί) και στο βαθμό που επιδρά η διατροφή ώστε να υπάρξει κάποια βελτίωση των παιδιών με ΔΕΠ-Υ στα οποία όμως παραδείγματος χάρη υπάρχει και πρόβλημα στη μνήμη ή κατάθλιψη.