Το θεατρικό παιχνίδι στη διδασκαλία της Ιστορίας της Γ΄ δημοτικού: διερεύνηση των στάσεων των εκπαιδευτικών αναφορικά με τη χρήση του θεατρικού παιχνιδιού κατά τη διδασκαλία του μαθήματος
Εισαγωγή: Οι νέες κοινωνικο-οικονομικές και πολιτισμικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στον σύγχρονο κόσμο, έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό και τον νευραλγικό τομέα της εκπαίδευσης. Το σχολείο, ανταποκρινόμενο στις σύγχρονες συνθήκες, δημιουργεί αλλαγές στον χώρο της εκπαίδευσης τόσο στη δομή, στι...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2023
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/25692 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Εισαγωγή: Οι νέες κοινωνικο-οικονομικές και πολιτισμικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στον σύγχρονο κόσμο, έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό και τον νευραλγικό τομέα της εκπαίδευσης. Το σχολείο, ανταποκρινόμενο στις σύγχρονες συνθήκες, δημιουργεί αλλαγές στον χώρο της εκπαίδευσης τόσο στη δομή, στις μεθόδους όσο και στο περιεχόμενο.
Ειδικότερα, το μάθημα της Ιστορίας στο Δημοτικό σχολείο όπως φαίνεται στα Αναλυτικά προγράμματα σπουδών, έχει αλλάξει ριζικά προσανατολισμό, απομακρυνόμενο από την αποστήθιση και τη διδαχή στρέφεται πλέον στην ενεργητική κατάκτηση της γνώσης από τον μαθητή μέσω της έρευνας, με απώτερο σκοπό την καλλιέργεια της ιστορικής σκέψης και συνείδησης.
Προς αυτήν την κατεύθυνση, επιστρατεύονται νέες μέθοδοι διδασκαλίας οι οποίες βάσει διάφορων ερευνών έχουν αποδειχθεί ιδιαιτέρως αποδοτικές. Μία από τις μεθόδους διδασκαλίας που προσφέρεται για τη διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας είναι το θεατρικό παιχνίδι. Μέσα από αυτό, οι μαθητές γεφυρώνουν τη χρονική και ιδεολογική απόσταση του παρόντος και του παρελθόντος, μπαίνουν στη θέση ιστορικών προσώπων ή καταστάσεων με αποτέλεσμα αφενός να βιώνουν τη θέση του ήρωα και αφετέρου να στέκονται κριτικά απέναντι στα πεπραγμένα, αρθρώνοντας λόγο με ιστορική ορολογία. Μέσα από το θεατρικό παιχνίδι, η διδασκαλία της Ιστορίας γίνεται πιο ελκυστική στους μαθητές και έτσι, επιτυγχάνονται αβίαστα οι σκοποί και οι στόχοι που έχουν τεθεί από την εκπαιδευτική πολιτική.
Προκειμένου όμως να προωθηθεί η τεχνική του θεατρικού παιχνιδιού στο πλαίσιο της διδασκαλίας της Ιστορίας στο Δημοτικό σχολείο, άξιες μελέτης αποτελούν οι στάσεις και οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών αναφορικά με τη χρήση ή μη της εν λόγω τεχνικής καθώς επίσης και οι προβληματισμοί αυτών σχετικά με αυτό.
Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η θεωρητική μελέτη αναφορικά με τη συμβολή του θεατρικού παιχνιδιού στη διδασκαλία της Ιστορίας της Γ΄ Δημοτικού και ερευνητικά η διερεύνηση των απόψεων των εκπαιδευτικών της Γ΄ Δημοτικού σχετικά με τη συμβολή του θεατρικού παιχνιδιού.
Μεθοδολογία: Για τις ανάγκες της έρευνας, συντάχθηκε ένα ερωτηματολόγιο το οποίο αποτέλεσε και το εργαλείο της έρευνας. Στην έρευνα συμμετείχαν 125 δάσκαλοι και δασκάλες της Γ΄ Δημοτικού από όλη την Ελλάδα. Το ερωτηματολόγιο αποτελούταν από 54 μεταβλητές, οι οποίες προέκυψαν βάσει της βιβλιογραφικής ανασκόπησης που πραγματοποιήθηκε. Το δείγμα επιλέχθηκε μέσω δειγματοληψίας χιονοστιβάδας και ευκολίας.
Αποτελέσματα: Η πλειονότητα του δείγματος έδειξε θετική στάση ως προς την αξιοποίηση του θεατρικού παιχνιδιού στη διδασκαλία και αναδείχθηκε η πολυδιάστατη συμβολή του ως εργαλείο διδασκαλίας της Ιστορίας. Η έλλειψη χρόνου, η έλλειψη επιμόρφωσης σχετικά με την αξιοποίησή του και η υπέρογκη ύλη, συνιστούν εμπόδια για τη μη αξιοποίησή του στη διδασκαλία της Ιστορίας. Μολονότι περίπου το ήμισυ του δείγματος το χρησιμοποιεί στη διδασκαλία της Ιστορίας, η συντριπτική πλειοψηφία θεωρεί ότι η χρήση του προάγει την καλύτερη κατανόηση του γνωστικού αντικειμένου και δεν αποπροσανατολίζει τους μαθητές από την εκμάθηση ιστορικών γεγονότων. Διερευνώντας για πιθανές διαφοροποιήσεις στις απόψεις των εκπαιδευτικών αναφορικά με την αξιοποίηση του θεατρικού παιχνιδιού στη διδασκαλία γενικά και ειδικά στη διδασκαλία της Ιστορίας, δεν ανευρέθηκαν διαφορές λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία, την οικογενειακή κατάσταση και τα έτη προϋπηρεσίας τους. Ωστόσο, παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική σχέση ανάμεσα στη χρήση του θεατρικού παιχνιδιού στη διδασκαλία της Ιστορίας και της οικογενειακής κατάστασης των εκπαιδευτικών, με τους έγγαμους εκπαιδευτικούς να το αξιοποιούν σε υψηλότερο βαθμό. Τέλος, διαπιστώθηκε ότι οι εκπαιδευτικοί που ήταν κάτοχοι μεταπτυχιακού/ διδακτορικού τίτλου σπουδών αναγνωρίζουν σε υψηλότερο βαθμό τη συμβολή του στη διδασκαλία, τη συνεισφορά του στην καλλιέργεια της ενεργητικής μάθησης και αξιοποιούν σε υψηλότερο βαθμό τη δραματοποίηση κατά τη διδασκαλία της Ιστορίας, σε σχέση με τους εκπαιδευτικούς που ήταν απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Συμπεράσματα: Οι εκπαιδευτικοί αναγνωρίζουν την πολυδιάστατη συμβολή του θεατρικού παιχνιδιού στη διδασκαλία γενικά και ειδικά στη διδασκαλία της Ιστορίας. Ωστόσο, κρίνεται υψίστης σημασίας να ληφθούν υπόψη τα εμπόδια που αναφέρουν ότι παρεμποδίζουν τη συχνή αξιοποίηση του και κατ’ επέκταση την αποκόμιση όλων των οφελών που πηγάζουν από αυτό. |
|---|