Η έννοια της δικαιοσύνης στην αρχαία ελληνική τραγωδία
Στην παρούσα εργασία επιχειρείται μια προσέγγιση της πορείας της έννοιας της δικαιοσύνης από τις απαρχές της εμφάνισής της μέχρι τη στιγμή της θεσμοθέτησής της και τον αντίκτυπο που είχε η εν λόγω πορεία σε έναν από τους βασικούς φορείς αγωγής στην αρχαία Αθήνα, το θέατρο. Ειδικότερα, παρουσιάζεται...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2023
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/25675 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Στην παρούσα εργασία επιχειρείται μια προσέγγιση της πορείας της έννοιας της δικαιοσύνης από τις απαρχές της εμφάνισής της μέχρι τη στιγμή της θεσμοθέτησής της και τον αντίκτυπο που είχε η εν λόγω πορεία σε έναν από τους βασικούς φορείς αγωγής στην αρχαία Αθήνα, το θέατρο. Ειδικότερα, παρουσιάζεται ο μετασχηματισμός των εθιμικών κανόνων σε νόμους, που καθόριζαν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών και οι αλλαγές στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που τον επέβαλαν, δηλαδή η εγκαθίδρυση της δημοκρατίας και η εξασφάλιση της συμμετοχής των πολιτών σε όλα τα θεσμικά όργανα της πόλης, σε συνδυασμό με τον περιορισμό του ρόλου των καθαρά αριστοκρατικών θεσμών στην λήψη των πολιτικών αποφάσεων.
Με βάση τα παραπάνω, η εργασία διαρθρώνεται σε τέσσερα κεφάλαια. Στο πρώτο εισαγωγικό κεφάλαιο γίνεται μια εκτενής αναφορά στο πώς έγινε η μετάβαση από το εθιμικό στο θεσμοθετημένο δίκαιο, στην πολιτική σκηνή της Αθήνας κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., τις αντιλήψεις διαφόρων στοχαστών περί δικαίου, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο εμφανίζεται η έννοια του νόμου στο θέατρο. Στο δεύτερο κεφάλαιο αναλύονται δυο τραγωδίες του Αισχύλου, οι Πέρσες στους οποίους επιχειρείται να καταδειχθεί η έννοια της τιμωρίας, ως απάντησης στην ύβρη απέναντι στο θείο και οι Εὐμενίδες, όπου σκιαγραφείται το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός του 5ου αιώνα, ο περιορισμός των αρμοδιοτήτων του Αρείου Πάγου και ο αντίκτυπος του στη λειτουργία της δικαιοσύνης. Στα δυο τελευταία κεφάλαια, παρουσιάζονται δυο έργα με βασικό μοτίβο την άρνηση της ταφής των νεκρών. Έτσι, στο τρίτο κεφάλαιο παρουσιάζεται η ᾿Αντιγόνη του Σοφοκλή, ως αντιπροσωπευτικό δείγμα του δίπολου θεϊκών και ανθρώπινων νόμων και στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι ῾Ικέτιδες του Ευριπίδη, για να καταδειχθεί το γεγονός ότι το ενδιαφέρον στρέφεται πια περισσότερο στο ανθρώπινο δίκαιο, σε μια εποχή αμφισβήτησης των παραδοσιακών αξιών και του ρόλου των θεών. |
|---|