Μια διδακτική προσέγγιση της Ειρήνης του Αριστοφάνη στα παιδιά με αυτισμό με τη μέθοδο της δραματοθεραπείας - Χαβιάρας, Νικόλαος (2023)
Τα παιδιά με αυτισμό σε ένα γενικότερο πλαίσιο χαρακτηρίζονται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία. Η διδακτική της τέχνης του θεάτρου σε συνδυασμό με την επιστήμη της δραματοθεραπείας μέσα από διαφορετικές δραματοθεραπευτικές τεχνικές, όπως η ανάληψη ρόλων μέσω της εργασίας με τη μεταφορά και το σύμβολο, η προσποίηση και η φαντασία μέσω της ενσωματωμένης εμπειρίας, αποτελεί ένα ελκυστικό μέσο δημιουργικής εξερεύνησης, με προοπτική πιθανών θετικών αλλαγών στα παιδιά με αυτισμό, με σκοπό την βελτίωση της καθημερινής τους ζωής. Πέρα από το εκπαιδευτικό δράμα, σπουδαίο ρόλο στα παιδιά με αυτισμό μπορεί να παίξει και η δραματοθεραπεία. Η δραματοθεραπεία δημιουργήθηκε από ένα κίνημα που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '70, με σκοπό να εξερευνήσει νέες δυνατότητες του θεάτρου και πώς αυτό χρησιμοποιείται ως μέσο θεραπείας για τα άτομα που το έχουν ανάγκη. Ακόμη, το θέατρο υπάρχει για να εμβαθύνει την υπόσταση μιας ανθρώπινης κατάστασης και οι δεξιότητες και τα μέσα δημιουργίας του είναι ευέλικτα, κινητά και ανεκτίμητα σε ένα μεγάλο εύρος, ενώ παράλληλα από την Αρχαιότητα παρατηρείται πως είχε εκπαιδευτικές και θεραπευτικές ιδιότητες.Οι παραστάσεις διδάσκονταν κατά την διάρκεια των εορτών που ήταν αφιερωμένες στον θεό Διόνυσο (Μικρά και μεγάλα Διονυσία, κ.α.), ενώ παράλληλα με την διδαχή μέσα από την παρακολούθηση της τραγωδίας και της κωμωδίας, ο θεατής ταυτιζόταν με τις περιπέτειες των ηρώων, καθώς αναγνώριζε στοιχεία του εαυτού του και της ζωής του σε αυτό. Όλο αυτό σταδιακά επέφερε την λεγόμενη «κάθαρση». Όσον αναφορά την τραγωδία, εκείνη επηρέασε δομικά την κωμωδία, ως αρχαιότερο δραματικό είδος. Ειδικότερα, ο Αριστοφάνης στην κωμική πλοκή της Ειρήνης παρουσιάζει μία κατάσταση κρίσης, μέσα από την οποία ο κωμικός ήρωας προσπαθεί να ξεφύγει. Η κωμωδία παρέχει παρόμοια συναισθήματα, όπως ευχαρίστηση και ενθάρρυνση. Επιπλέον, ο Αριστοφάνης στις κωμωδίες του, σε ένα γενικότερο πλαίσιο δεν απευθύνεται μόνο προς τους θεατές, αλλά μιλάει και επικοινωνεί μαζί τους, ενώ μέσω αυτής της επικοινωνίας δηλώνεται η συλλογικότητα και ενοποίηση διδασκάλου – ποιητή με τον εκπαιδευόμενο – θεατή. Οι λοιδορίες και τα αστεία που προκαλούν το γέλιο έχουν διδακτικό, εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Τελικά, η Ειρήνη του Αριστοφάνη, ως διδακτικός ρόλος, γίνεται ένα μέσο που διδάσκει στα παιδιά με αυτισμό κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, αλλά ακόμη και τα απαραίτητα μέσα που τους είναι αναγκαία, με ένα ευχάριστο και συνάμα θεραπευτικό τρόπο.