Μυθολογικό παράδειγμα στον Ευριπίδη - Δρενοβιάδου, Ελένη (2023)
Η παρακάτω εργασία πραγματεύεται πέντε έργα του Ευριπίδη, ξεκινώντας από τη Μήδεια, από τα πρώτα έργα που έγραψε ο τραγωδός, και καταλήγει στις Βάκχες, ένα από τα τελευταία έργα της ζωής του, το οποίο παίχτηκε μετά τον θάνατό του. Σε κάθε έργο, εντοπίζονται όλα τα μυθολογικά συμπλέγματα που χρησιμοποίησε ο Ευριπίδης, για την υπόθεσηκάθε τραγωδίας. Το έργο Μήδεια, όπως καταδεικνύεται κι από τον τίτλο του έργου, βασίζεται στο μύθο της Μήδειας, η οποία είναι βάρβαρη μάγισσα, εγγονή του Ήλιου. Έπειτα, στην τραγωδία της Ανδρομάχης, ο ποιητής χρησιμοποιώντας το μύθο της κενταυρομαχίας κατηγορεί και επιτίθεται λεκτικά στη Σπάρτη. Ακολουθεί η Ηλέκτρα, όπου η κατάρα στον οίκο των Ατρειδών φτάνει στο απόγειό της. Λίγο πριν την ολοκλήρωση της εργασίας, στην τραγωδία Ιφιγένεια εν Αυλίδι, εντοπίζεται ο μύθος της Ιφιγένειας και ο ρόλος της στον Τρωικό πόλεμο. Η εργασία ολοκληρώνεται με το τελευταίο έργο του Ευριπίδη, Βάκχαι, όπου ο μύθος και η ιστορία του θεού Διονύσου συναντώνται στην Θήβα. Όπως θα διαπιστωθεί και στη συνέχεια, ο Ευριπίδης διασκεύασε τα μυθολογικά δεδομένα σε επίπεδο καθημερινής ζωής. Έχοντας λάβει υπόψη όλα τα παραπάνω, και αφού δοθούν ξεχωριστά συμπεράσματα για το κάθε δράμα, οι τελευταίες σειρές της εργασίας επισυνάπτουν ορισμέναγενικά συμπεράσματα. Ο JohnJones υποστήριξε ότι «ίσως να μην μπορούμε να νοιώσουμε αρκετή από την εμπειρία των αρχαίων για το τραγικό», καθώς είναι μία εμπειρία «απελπιστικά απόξενη». Επομένως, για να γεφυρωθεί το χάσμα του παρόντος και του παρελθόντος, θα πρέπει να προσεγγίσουμε όλο το μυθολογικό και ιστορικό υπόβαθροπου γνώριζε ο θεατής της αρχαίας Αθήνας.