Διαιτησία ή διαμεσολάβηση ως τρόπος εναλλακτικής επίλυσης των ναυτιλιακών διαφορών
Στα πλαίσια της κατοχύρωσης του δικαιώματος της δικαστικής προστασίας, στην οποία κάθε ευνομούμενη πολιτεία πρέπει να προβαίνει, η απονομή αυτού του δικαιώματος επιτυγχάνεται μέσω της κρατικής δικαιοσύνης. Η πληθώρα των υποθέσεων που άγονται προς επίλυση ενώπιον της δικαιοσύνης, οδήγησε σε βραδεία α...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2023
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/25128 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Στα πλαίσια της κατοχύρωσης του δικαιώματος της δικαστικής προστασίας, στην οποία κάθε ευνομούμενη πολιτεία πρέπει να προβαίνει, η απονομή αυτού του δικαιώματος επιτυγχάνεται μέσω της κρατικής δικαιοσύνης. Η πληθώρα των υποθέσεων που άγονται προς επίλυση ενώπιον της δικαιοσύνης, οδήγησε σε βραδεία απόδοση της, λόγω της σώρευσης πληθώρας υποθέσεων σε αυτή. Ως εκ τούτου δημιουργήθηκε επιτακτική ανάγκη εξεύρεσης εναλλακτικών συστημάτων ταχείας επίλυσης των διαφορών. Η διαιτησία και η διαμεσολάβηση αποτελούν τις δύο βασικότερες και δημοφιλέστερες εναλλακτικές μορφές επίλυσης διαφορών, βασικό χαρακτηριστικό των οποίων αποτελεί η επίλυση της διαφοράς μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Δια του τρόπου αυτού αναζητούνται λύσεις, πάντα εμφορούμενες από την ιδιωτική πρωτοβουλία, με σκοπό την αντιμετώπιση των αναφυόμενων ιδιωτικών διαφορών με την ανάμιξη ενός τρίτου, ανεξάρτητου και αμερόληπτου,ως προς τα εμπλεκόμενα μέρη, προσώπου. Τα δύο αυτά θεσμοθετημένα εναλλακτικά συστήματα βρίθουν σημαντικών πλεονεκτημάτων στα επιλέγοντα αυτά διάδικα μέρη, τα οποία καθιστούν την προσφυγή σε αυτές τις μεθόδους ευχερέστερη και ελκυστικότερη από την δικαστική επίλυση των διαφορών, το χρονοβόρο και κοστοβόρο της οποίας εμφύσησε στους πολίτες αίσθημα απώλειας εμπιστοσύνης. Η εν θέματι εργασία, εκπονήθηκε επί σκοπώ διερεύνησης σε θεωρητικό αρχικά επίπεδο, επισκοπώντας μέσα από την ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία, της συμβολής των δύο αυτών θεσμών στην απονομή δικαιοσύνης, ιδιαιτέρως δε στο χώρο της ναυτιλίας. Η ενδελεχής επισκόπηση της βιβλιογραφίας, νομοθεσίας και νομολογίας κατέδειξε ότι ο θεσμός της διαιτησίας εδραιώθηκε και στο χώρο της ναυτιλίας ως εναλλακτική μέθοδος επίλυσης των οικείων διαφορών. Ο νεότευκτος δε θεσμός της διαμεσολάβησης τείνει και αυτός να κερδίζει έδαφος στην επίλυση των ναυτιλιακών διαφορών, ιδίως δε μετά την εφαρμογή της Σύμβασης της Σιγκαπούρης. Η μελέτη αυτή απαρτίζεται από έξι κεφάλαια, τα οποία εμπεριέχουν τις έννοιες, τα κυριότερα χαρακτηριστικά των δύο αυτών θεσμών, καθώς και τα πλεονεκτήματα – μειονεκτήματα αυτών, κατατείνει δε στην συνεισφορά κριτηρίων επιλογής ενός εκ των δύο αυτών θεσμών ως προς την επίλυση των ναυτιλιακών διαφορών. |
|---|