Η ψηφιακή αφήγηση ως εφαλτήριο για τη θεατρική αγωγή: μια αποδεκτή διδακτική από την εκπαιδευτική κοινότητα του 21ου αιώνα;
Ο αυξανόμενος ρυθμός της τεχνολογίας, οι νέες επινοήσεις και οι νέες εφευρέσεις, οδηγούν στην αλλαγή του τρόπου που ο κάθε άνθρωπος πράττει και σκέφτεται, διότι όλα γύρω του αλλάζουν. Πλέον είναι σε θέση να ενεργεί γρηγορότερα με μεγαλύτερη αυτονομία και αποδοτικότητα. Στον τομέα της εκπαίδευσης οι...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2023
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/24696 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Ο αυξανόμενος ρυθμός της τεχνολογίας, οι νέες επινοήσεις και οι νέες εφευρέσεις, οδηγούν στην αλλαγή του τρόπου που ο κάθε άνθρωπος πράττει και σκέφτεται, διότι όλα γύρω του αλλάζουν. Πλέον είναι σε θέση να ενεργεί γρηγορότερα με μεγαλύτερη αυτονομία και αποδοτικότητα. Στον τομέα της εκπαίδευσης οι νέες τεχνολογλιες έχουν πολλά να προσφέρουν και στους μαθητές, αλλά και στους εκπαιδευτικούς, δημιουργώντας αυξημένες ευκαιρίες πρόσβασης στη γνώση (Κυριαζή & Παγγέ, χ.χ.).
Η Γνώση αποτελούσε ανέκαθεν μια αναγκαία συνθήκη ανάπτυξης για την ύπαρξη του ανθρώπου. Τις τελευταίες δεκαετίες όμως, η ζωή μας έχει εμπλακεί περισσότερο με τα νέα τεχνολογικά εργαλεία και η Τεχνολογία έρχεται να προστεθεί στην εξελικτική πορεία του ανθρώπινου είδους, καθώς σημαντικοί σταθμοί στην ιστορία του βασίστηκαν σ’ αυτή. Η εποχή της Κοινωνίας της Γνώσης (Knowledge Society) διαμορφώνει νέες συνθήκες που επηρεάζουν ακόμα και την εκπαίδευση. «Οι νέες συνθήκες της «Κοινωνίας της Γνώσης», επιβάλλουν την ανάγκη αναδιαμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες, ώστε αυτό ν’ ανταποκρίνεται στις νέες, αλλά και στις διαχρονικές ανάγκες του ανθρώπου και της προκλήσεις της σύγχρονης κοινωνίας» (Ράπτης, Ράπτη,2006).
Οι Τεχνολογίες της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας (ΤΠΕ) μπορούν ν’ αποτελέσουν μια από τις εκπαιδευτικές προτεραιότητες της εποχής. Η Βοσνιάδου (οπ. Αναφορά Σπανουδάκης-διπλωματική, 2012) υποστηρίζει ότι «η γνώση για τις ΤΠΕ πρέπει να γίνει προσιτή για όλους τους μαθητές και ν’ αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του βασικού αναλυτικού προγράμματος για την υποχρεωτική εκπαίδευση».
Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά την αξιοποίηση της ψηφιακής αφήγησης κατά τη διδασκαλία στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Σκοπός της αποτελεί να προσδιοριστεί κατά πόσο είναι αποδεκτή και τίθεται σε εφαρμογή από την εκπαιδευτική κοινότητα του 21ου αιώνα.
Η εργασία χωρίζεται σε δύο μέρη: α)στο θεωρητικό και β) στο ερευνητικό.
Το θεωρητικό μέρος αποτελείται με τη σειρά του από πέντε κεφάλαια.
Στο πρώτο κεφάλαιο σκιαγραφείται η εκπαίδευση του 21ο αιώνα και η ένταξη των ΤΠΕ σ’ αυτήν σε συνάρτηση με την εκπαιδευτική και μαθητική κοινότητα, καθώς και στην εφαρμογή τους στην εκπαιδευτική διαδικασία.
Στο δεύτερο κεφάλαιο, επιχειρείται μια προσέγγιση των νέων τεχνολογικών μέσων και λογισμικών που έχουν παρουσιασθεί και ενσωματωθεί στην εκπαιδευτική διαδικασία του 21ο αιώνα, δίνοντάς έτσι τη δυνατότητα να «απομακρυνθούμε» πλέον από τη δασκαλοκεντρική, παθητική διδασκαλία και να πλησιάσουμε την ενεργητική μάθηση.
Στο τρίτο κεφάλαιο, εξετάζουμε την απομάκρυνση της εγχώριας ιστοριογραφίας από μία παρωχημένη περιγραφή των γεγονότων προς μια σύγχρονη θεατρολογική προσέγγιση και επιπλέον, εισάγουμε τον όρο της Ψηφιακής Αφήγησης στην Εκπαίδευση και στην Τέχνη.
Στο τέταρτο κεφάλαιο, αποσαφηνίζονται οι όροι αφήγηση και ψηφιακή θεατρική αφήγηση παρουσιάζοντας συνοπτικά και κάποιες βοηθητικές θεατρικές τεχνικές.
Στο πέμπτο κεφάλαιο, γίνεται μια εκτενής περιγραφή του τεχνολογικού εργαλείου της ψηφιακής αφήγησης, τα στάδια δημιουργίας (σχεδιασμός) μια επιτυχημένης ψηφιακής ιστορίας και αναφέρονται τα πλεονεκτήματα και οι δεξιότητες που καλλιεργεί και αναπτύσσει στους μαθητές, αλλά και τα μειονεκτήματα που «παραμονεύουν» και μπορούν πολύ εύκολα να τροποποιήσουν και να οδηγήσουν σε μια αρνητική έκβαση των πραγμάτων.
Στο έκτο κεφάλαιο, αναφέρεται συνοπτικά πώς μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή η Ψηφιακή Θεατρική Αφήγηση στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση και προτείνονται κάποια λογισμικά που τείνουν να κάνουν το εκπαιδευτικό έργο ποιο ενδιαφέρον.
Στο έβδομο κεφάλαιο του θεωρητικού μέρους, γίνεται μια σύντομη ανασκόπηση της διεθνούς και ελληνικής βιβλιογραφίας και των επιμορφώσεων για την ψηφιακή αφήγηση.
Στο όγδοο κεφάλαιο το κύριο ερευνητικό ερώτημα της εργασίας έχει ως εξής:
«Η ψηφιακή αφήγηση μπορεί να θεωρηθεί μια παγιωμένη πλέον εκπαιδευτική διαδικασία που τίθεται σε συχνή εφαρμογή ή θεωρείται ότι αποτελεί «αγκάθι» που οδηγεί την εκπαιδευτική κοινότητα του 21ου αιώνα σε αδιέξοδο καθώς και ποιοι είναι οι λόγοι που οδηγούν σ’ αυτή την έκβαση».
Αναφέρονται αναλυτικά οι ερευνητικοί στόχοι και τα ερευνητικά ερωτήματα της εργασίας που βασίζονται στο θεωρητικό μέρος που προηγήθηκε και αναζητούν την πραγματική εικόνα της σημερινής εφαρμογής της ψηφιακής αφήγησης από την εκπαιδευτική κοινότητα του 21ου αιώνα όντας ένα από τα νέα διδακτικά εργαλεία. Εκτίθεται η ερευνητική μέθοδος και οι μέθοδοι ανάλυσης που χρησιμοποιήθηκαν.
Συμπερασματικά, σύμφωνα με τ’ αποτελέσματα που προέκυψαν η ψηφιακή αφήγηση ενώ υπάρχει ένα μέρος της εκπαιδευτικής κοινότητας που προσπαθεί και την συμπεριλαμβάνει, τείνει ακόμα να προσπαθεί να παγιωθεί, λόγω πολλών εμποδίων που παρουσιάζονται από πλευράς ψυχολογικής, αλλά και κυβερνητικής, τα οποία είναι πιο βαθιά και ουσιαστικά και τείνουν άμεσης αλλαγής. |
|---|