Δημιουργία ταινίας ντοκιμαντέρ με θέμα την εγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων στην ευρύτερη περιοχή του Βόλου
Στο παρόν κείμενο, το οποίο αποτελεί μέρος της Διπλωματικής μου Εργασίας θα επιδιώξω να παρουσιάσω τους λόγους που με ώθησαν να δημιουργήσω την ταινία ντοκιμαντέρ «το μαύρο κύμα», τα ζητήματα τα οποία πραγματεύεται και, τέλος, τη μεθοδολογία που εφάρμοσα για την υλοποίηση της, αναλύοντας τα στάδια π...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2023
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/24634 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Στο παρόν κείμενο, το οποίο αποτελεί μέρος της Διπλωματικής μου Εργασίας θα επιδιώξω να παρουσιάσω τους λόγους που με ώθησαν να δημιουργήσω την ταινία ντοκιμαντέρ «το μαύρο κύμα», τα ζητήματα τα οποία πραγματεύεται και, τέλος, τη μεθοδολογία που εφάρμοσα για την υλοποίηση της, αναλύοντας τα στάδια παραγωγής καθώς και τον εξοπλισμό που χρησιμοποίησα. Η ταινία παρουσιάζει την εγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων στην ευρύτερη περιοχή του Βόλου κατά τη δεκαετία του 1920 και εστιάζει χρονικά κυρίως στην πρώτη δεκαετία παραμονής τους στην περιοχή.
Οι γηγενείς αποδίδουν σε ένα ετερόκλητο και πολυπληθές σύνολο ανθρώπων με ιδιαίτερα κοινωνικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά την κοινωνική ταυτότητα του «πρόσφυγα» ή του «Σμυρνιού». Οι Μικρασιάτες από την πλευρά τους οικειοποιούνται αυτή την κοινωνική ταυτότητα και συσπειρώνονται στη βάση της κοινής εμπειρίας του ξεριζωμού και του προσφυγικού τραύματος που αυτός προκάλεσε· συσπειρώνονται αλλά δεν ριζοσπαστικοποιούνται και σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα καταφέρνουν κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες να ξεκινήσουν μια νέα ζωή και να ενταχθούν, αλλά όχι και να ενσωματωθούν στο άλλες φορές αρνητικό, άλλες φορές καχύποπτο και άλλες φορές εχθρικό περιβάλλον. Ιδρύουν συλλόγους αλληλοβοήθειας, αθλητικά σωματεία, διεκδικούν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και σε σύντομο χρονικό διάστημα αποκτούν τη δική τους εκκλησία, τη μικρή Ευαγγελίστρια αρχικά και στη συνέχεια συμμετέχουν στην κατασκευή ενός μεγαλύτερου ναού, στη θέση του πρώτου, ο οποίος συμβάλλει στη δημιουργία μιας ετεροτοπίας και αποδίδει στους νέους οικιστές της περιοχής μια ακόμη κοινωνική «ταυτότητα», αυτή του «ενορίτη». Ωστόσο, σκοπός της ταινίας δεν είναι να αγιοποιήσει τους Μικρασιάτες πρόσφυγες ούτε να παρουσιάσει ένα success story. Άλλωστε ένα μέρος του προσφυγικού πληθυσμού δεν κατάφερε να μετακινηθεί από τη βάση της κοινωνικής πυραμίδας προς τα ανώτερα στρώματα. |
|---|