Δέσπω Μαρουλάκου: η μοδίστρα της ταινίας
Στην παρούσα εργασία καταγράφονται οι μαρτυρίες της 82χρονης Δέσπως Μαρουλάκου η οποία είναι μία από τις δύο πρωτοπόρες γυναίκες μοντέζ –προϋπήρχε η Γιάννα Σπυροπούλου- στον ανδροκρατούμενο έως τότε κόσμο των τεχνικών του ελληνικού κινηματογράφου ώστε να συνεκτιμηθεί ο ρόλος που της αναλογεί στη...
Saved in:
| Main Author: | |
|---|---|
| Other Authors: | |
| Language: | el_GR |
| Published: |
2023
|
| Subjects: | |
| Online Access: | http://hdl.handle.net/11610/24537 |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | Στην παρούσα εργασία καταγράφονται οι μαρτυρίες της 82χρονης Δέσπως Μαρουλάκου η οποία είναι μία από τις δύο πρωτοπόρες γυναίκες μοντέζ –προϋπήρχε η Γιάννα Σπυροπούλου- στον
ανδροκρατούμενο έως τότε κόσμο των τεχνικών του ελληνικού κινηματογράφου
ώστε να συνεκτιμηθεί ο ρόλος που της αναλογεί στην αποδοχή των γυναικών σε
θέσεις-κλειδιά στην παραγωγή και την ολοκλήρωση ενός κινηματογραφικού έργου.
Η ταινία χρονικά αναφέρεται κυρίως στην αρχή του, λεγόμενου, «νέου ελληνικού
κινηματογράφου» κατά τις δεκαετίες του ’70 και του ΄80.
Στη διάρκεια της δημιουργίας της ταινίας αναδύθηκε και ένας δεύτερος στόχος:
εκείνος της καταγραφής της μετάβασης από τον έναν, τον «παλιό» κόσμο στον άλλον,
τον «νέο». ‘Όχι μόνο υπό το πρίσμα της εξέλιξης της τεχνολογίας στα
κινηματογραφικά ζητήματα (μετάβαση από το φιλμ στην ψηφιακή εποχή) αλλά και
στο συγκεκριμένο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο –τέλος της δικτατορίας, περίοδος
μεταπολίτευσης, χειραφέτηση των γυναικών- όπως και η ανάγκη ανάδειξης
Ελλήνων/ίδων δημιουργών οι οποίοι/ες ακολούθησαν διαφορετικούς και
μοναχικούς δρόμους καλλιτεχνικής δημιουργίας συχνά δυσνόητους ενώ ενίοτε το
έργο τους υπήρξε αντικείμενο χλευαστικών σχολίων από κοινό και κριτικούς.
Η αλλαγή του μέχρι τότε αφηγηματικού μοντέλου από νέους καλλιτέχνες, συνήθως
μετά από σπουδές ή διαμονή στο εξωτερικό, με διαφορετική προσέγγιση στην τέχνη
της αφήγησης όπως και μία διαφορετική, συχνά «προκλητική» αισθητική βρήκε
υποστήριξη στο πρόσωπο της Δέσπως η οποία αγαπούσε πολύ το Πειραματικό
Σινεμά ακόμη και πριν να σπουδάσει στις Βρυξέλλες.
Στο πλαίσιο αυτό η ταινία φωτίζει εν μέρει την ιστορία μιας γυναίκας που σπούδασε
την τέχνη του μοντάζ εκτός Ελλάδος, επέστρεψε και επιβλήθηκε σε ένα περιβάλλον
όπου κυριαρχούσαν συντριπτικά οι άνδρες συνάδελφοί της, έζησε άφοβη και
ανεξάρτητη σε μία συντηρητική κοινωνία προκαταλήψεων, μεγάλωσε το παιδί της μόνη, αγάπησε την avant garde σκηνή και όχι τον ελληνικό εμπορικό κινηματογράφο
της εποχής και εργάστηκε πολύ και στην τηλεόραση ενώ για περισσότερο από
τέσσερις δεκαετίες έκανε αυτό που αγαπούσε περισσότερο: μόνταρε ταινίες.
Ευρύτερος σκοπός της ταινίας είναι η διαφύλαξη της μαρτυρίας αυτής
χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της αφηγηματικής συνέντευξης με την υπογράφουσα το κείμενο στον άχαρο ρόλο του ερευνητή – διαμεσολαβητή. |
|---|