Η κρίση της Υεμένης και η αντιπαλότητα Σαουδικής Αραβίας – Ιράν
Η Δημοκρατία της Υεμένης, ως ένα από τα φτωχότερα κράτη της Μέσης Ανατολής, με ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, υπέστη και συνεχίζει να υφίσταται, εξωτερικές παρεμβάσεις από τους ισχυρούς περιφερειακούς και διεθνείς δρώντες. Ιδίως η Σαουδική Αραβία, με αρωγούς τις τοπικές κυβερνήσεις, χρησιμοποιεί κάθ...
Saved in:
| Main Author: | |
|---|---|
| Other Authors: | |
| Language: | el_GR |
| Published: |
2022
|
| Subjects: | |
| Online Access: | http://hdl.handle.net/11610/24344 |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | Η Δημοκρατία της Υεμένης, ως ένα από τα φτωχότερα κράτη της Μέσης Ανατολής, με ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, υπέστη και συνεχίζει να υφίσταται, εξωτερικές παρεμβάσεις από τους ισχυρούς περιφερειακούς και διεθνείς δρώντες. Ιδίως η Σαουδική Αραβία, με αρωγούς τις τοπικές κυβερνήσεις, χρησιμοποιεί κάθε είδους οικονομικό, διπλωματικό, ή ακόμα και στρατιωτικό μέσο, προκειμένου να επηρεάζει την εσωτερική πολιτική του γειτονικού αυτού κράτους και να διασφαλίζει τα συμφέροντά και την ασφάλειά της.
Ωστόσο, μετά την μετατροπή της εξέγερσης του 2011 στην Υεμένη σε πόλεμο διά αντιπροσώπων, η Σαουδική Αραβία εμπλέκεται, από το 2015 και στρατιωτικά στην Υεμένη, με την αρωγή και άλλων αραβικών κρατών, όπως της Αιγύπτου. Στόχος της ανάμειξης αυτής ήταν η αποκατάσταση στην εξουσία του φίλα προσκείμενου στο Ριάντ, Προέδρου Χάντι, καθώς και η ήττα των μειονοτικών σιιτών Χούθι της Υεμένης, το κίνημα των οποίων θεωρείται ότι υποστηρίζεται από Ιράν.
Μέσα από την περιορισμένη υποστήριξη των Χούθι, η Τεχεράνη καταφέρνει όχι μόνο να διευρύνει τα περιφερειακά της ερείσματα, αλλά συγχρόνως να πιέσει ακόμα περισσότερο τους αντιπάλους της με σχετικά μικρό κόστος. Αντιθέτως, η Σαουδική Αραβία, έχει εγκλωβιστεί σε ένα πολυδάπανο πόλεμο, τον οποίο δεν φαίνεται να μπορεί να κερδίσει, πολύ περισσότερο, που οι Άραβες σύμμαχοί της στην εισβολή της Υεμένης αποχώρησαν από το πεδίο.
Αν και μέχρι το ξέσπασμα του Ρωσο-Ουκρανικού πολέμου, τον Φεβρουάριο του 2022, έχουν αποτύχει όλες οι ειρηνευτικές προσπάθειες, εντούτοις η ξαφνική παραίτηση του μεταβατικού προέδρου της χώρας τον Απρίλιο του 2022, που θα πρέπει να γίνει αντιληπτή μέσα στα πλαίσια των γενικότερων πολιτικών μετατοπίσεων που συντελούνται στην Μέση Ανατολή, δημιουργεί, ενδεχομένως, νέα πολιτικά δεδομένα, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε μια πιθανή επίλυση της κρίσης στην Υεμένη. |
|---|