Μελέτη των διαφόρων κατηγοριών χορτοφαγίας υπό το πλαίσιο της βιώσιμης διατροφής - Ευαγόρου, Χρυσαυγή; Λαμπρίδης, Φώτιος (2022)
Η βιωσιμότητα του περιβάλλοντος, προβληματίζει εδώ και αρκετές δεκαετίες την ανθρωπότητα. Η διατροφή μας, διαδραματίζει καίριο ρόλο στη βιωσιμότητα και αποτελεί ίσως τον πιο σημαντικό πυλώνα της. Στην εργασία αυτή, μελετήσαμε μια σειρά από άρθρα τα οποία, μεταξύ άλλων, μελετούσαν τις βιώσιμες δίαιτες και την εφαρμογή τους, τη χορτοφαγία στις διάφορες μορφές της και τη σύνδεσή της με τη βιωσιμότητα, καθώς και τα οφέλη που προσφέρει στην υγεία του ανθρώπου. Σήμερα, η χορτοφαγική διατροφή γίνεται περισσότερο αποδεκτή σε διεθνές επίπεδο. Η αύξηση του αριθμού των χορτοφάγων και των vegans, αποδίδεται σε ανησυχίες για την υγεία καθώς και σε ηθικές, περιβαλλοντικές και κοινωνικές ανησυχίες. Παρόλο που οι χορτοφαγικές δίαιτες φαίνεται να συμβάλλουν περισσότερο στην επίλυση του περιβαλλοντικού προβλήματος, ακόμα και μια μικρή αντικατάσταση μερικών ζωικών τροφίμων με τα αντίστοιχα φυτικά, θα μπορούσε να επιφέρει σημαντική βελτίωση στο εν λόγω εγχείρημα. Ακόμη, δίαιτες όπως οι ιχθυοχορτοφαγικές και χορτοφαγικές στις οποίες δεν περιλαμβάνεται η κατανάλωση κρέατος, αλλά μόνο γαλακτοκομικών και θαλασσινών, συμβάλλουν σε σημαντικό βαθμό στη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Γενικά, αρκετές μελέτες αναφέρουν ότι όσο μικρότερη είναι η κατανάλωση ζωικών προϊόντων, τόσο πιο μειωμένες είναι οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Ακόμη, βάσει πειραματικών δεδομένων, μια χορτοφαγική διατροφή πλεονεκτεί έναντι της συμβατικής, καθώς συμβάλει στην πρόληψη της παχυσαρκίας, του διαβήτη τύπου II, των καρδιαγγειακών νοσημάτων και πιθανώς μερικών ειδών καρκίνου ενώ έχει συσχετιστεί με τη μακροζωία. Αυτό συμβαίνει επειδή η φυτική διατροφή τείνει να είναι χαμηλότερη σε κορεσμένα λιπαρά και χοληστερόλη, υψηλότερη σε περιεκτικότητα διαιτητικών ινών, μαγνησίου και καλίου, βιταμινών C και E, φυλλικού οξέος, καροτενοειδών, φλαβονοειδών και άλλων φυτοχημικών. Στο τέλος, εξήχθη το συμπέρασμα πως όσο λιγότερα ζωικά προϊόντα καταναλώνονται, τόσο πιο βιώσιμη είναι μια δίαιτα. Συνολικά, μια δίαιτα με μικρότερη κατανάλωση ζωικών προϊόντων είναι λιγότερο υποβαθμιστική για το περιβάλλον ενώ λιγότεροι πόροι απαιτούνται. Το γεγονός αυτό τονίζει τη σημασία της μείωσης των τροφίμων ζωικής προέλευσης ως μέτρο για την επίτευξη του στόχου της μείωσης των ανθρωπογενών περιβαλλοντικών επιπτώσεων.