Η τουρκική θεωρία της γαλάζιας πατρίδας: πολιτικό υπόβαθρο και συνέπειες στην Ανατολική Μεσόγειο
Η σημερινή Τουρκία διαπνέεται από τα οράματα του νέο-οθωμανισμού και του παντουρκισμού προκειμένου να καταστεί η ηγέτιδα περιφερειακή δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου. Η στρατηγική αυτή εκδηλώνεται σε θαλάσσιο επίπεδο μέσω του γεωστρατηγικού οράματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» που αποτυπώνει τους στρατη...
Saved in:
| Main Author: | |
|---|---|
| Other Authors: | |
| Language: | el_GR |
| Published: |
2022
|
| Subjects: | |
| Online Access: | http://hdl.handle.net/11610/23908 |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | Η σημερινή Τουρκία διαπνέεται από τα οράματα του νέο-οθωμανισμού και του παντουρκισμού προκειμένου να καταστεί η ηγέτιδα περιφερειακή δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου. Η στρατηγική αυτή εκδηλώνεται σε θαλάσσιο επίπεδο μέσω του γεωστρατηγικού οράματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» που αποτυπώνει τους στρατηγικούς στόχους της χώρας. Άλλωστε, η ναυτική ισχύς θεωρείται καθοριστικής σημασίας για την επιτυχή ανάπτυξη ενός κράτους κατά τη γεωπολιτική θεώρηση. Το ευρύτερο γεωπολιτικό όραμα της χώρας κωδικοποιείται με τις τουρκικές επιδιώξεις για το 2023, το 2053 και το 2071. Ακόμα, η εκπλήρωση των θαλασσίων στόχων περνάει μέσα από την εκμηδένιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των ελληνικών νησιών, καθώς και του νησιωτικού κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στο πλαίσιο αυτό, συνάφθηκε το Μνημόνιο Κατανόησης για τον καθορισμό θαλασσίων ζωνών Τουρκίας-Λιβύης, ώστε να δημιουργηθούν πολιτικά και νομικά τετελεσμένα στην περιοχή. Η Ελλάδα και η Αίγυπτος απάντησαν με συμφωνία μερικής οριοθέτησης προκειμένου να διεμβολίσουν το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Παρόλα αυτά, η περιοχή ανάμεσα στον 28ο και 32ο Μεσημβρινό δεν έχει οριοθετηθεί από κάποια διακρατική «συμφωνία» εκτός από τη συμφωνία Τουρκίας-«ΤΔΒΚ». Η ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων δίνει έντονη γεωοικονομική χροιά στις εξελίξεις. Η Τουρκία καλείται να πετύχει το όραμα της Γαλάζιας Πατρίδας εναντίον του συνασπισμού Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ για την κατασκευή του East Med. Η στρατιωτικοποίηση της πρόσφατης κρίσης Ελλάδας-Τουρκίας αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο σύγκρουσης. Ειδικά από τη στιγμή που οι επιδιώξεις της Τουρκίας στηρίζονται στην πολιτική ισχύ παρά στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας καθιστώντας οποιοδήποτε συμβιβασμό δύσκολο. Tέλος, μέσα σε μία περίπλοκη ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στους περιφερειακούς και τους παγκόσμιους δρώντες τα κράτη καλούνται να επιτύχουν τις γεωστρατηγικές τους επιδιώξεις. |
|---|