Video art και πειραματικός κινηματογράφος: τα όρια των ειδών: εικαστικό, καταγραφικό και αναπαράσταση
Η παρούσα μελέτη θέτει το ερώτημα του αν και κατά πόσο το video art, ως εικαστική πρακτική, μπορεί να συμπίπτει με τον πειραματικό κινηματογράφο. Θεωρώντας ότι η ιστορία των τεχνών, δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από την σύγχρονή της, πολιτική και κοινωνική ιστορία, αποπειράται να διερευνηθεί η εξέλ...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2022
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/23691 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Η παρούσα μελέτη θέτει το ερώτημα του αν και κατά πόσο το video art, ως εικαστική πρακτική, μπορεί να συμπίπτει με τον πειραματικό κινηματογράφο. Θεωρώντας ότι η ιστορία των τεχνών, δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από την σύγχρονή της, πολιτική και κοινωνική ιστορία, αποπειράται να διερευνηθεί η εξέλιξη του μέσου του βίντεο σε συνδυασμό με τον προσδιορισμό συγκεκριμένων κατευθύνσεων στην παραστατική του γλώσσα, μέσα από μία ιστορική αναδρομή και με αναφορές σε συγκεκριμένα έργα και καλλιτέχνες που το διαμόρφωσαν. Αυτή ακριβώς η γλώσσα του μέσου, φαίνεται να εξελίσσεται σε άμεση εξάρτηση με την γλώσσα του μέσου της τηλεόρασης και σε αντίδραση σε αυτή. Μια ανάλογη προσέγγιση επιχειρείται και για την περίπτωση του πειραματικού κινηματογράφου, μέσα από τη σύνδεση του με τις εικαστικές τέχνες, αλλά και της θεώρησης του κινηματογράφου ως αυθύπαρκτης τέχνης. Μέσα από τα τα διάφορα παραδείγματα αναδεικνύεται η σχέση και των δυο μέσων με την αναπαράσταση, αλλά και η λειτουργία τους ως τεκμήρια της πραγματικότητας. Ακόμα αναλύεται το υποείδος του ντοκιμαντέρ, ως πρώτης απόπειρας καταγραφής της πραγματικότητας, αλλά και ως πρώτου «αρωγού» του πειραματισμού στον κινηματογράφο, ενώ παράλληλα εξετάζεται και η περίπτωση των μη παραστατικών στρουκτουραλιστικών έργων, βίντεο και φιλμ, που δεν σχετίζονται με την αναπαράσταση, αλλά με τις ιδιότητες των ίδιων των μέσων. Μέσα από κοινά σημεία και αντιθέσεις στην καταγραφή της πραγματικότητας, όπως αυτές περιγράφονται εμπειρικά από τη θέαση τέτοιων έργων, η μελέτη καταλήγει στον ότι, ναι μεν σε θεωρητικό επίπεδο υπάρχουν όρια μεταξύ των ειδών, ωστόσο η σχέση μεταξύ τους είναι τόσο στενή, που στην ψηφιακή πλέον εποχή, αυτά τα όρια είναι τόσο δυσδιάκριτα που φαντάζουν ανύπαρκτα.
Στην ουσία η μελέτη αυτή προσπαθεί να καταγράψει τις διάφορες αναπαραστατικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται σε μη αφηγηματικά μορφικά σχήματα, τα οποία δεν ακολουθούν τις συμβάσεις ενός αφηγήματος, γραμμικού ή μη, με αφετηρία πάντα το video art, σε συνδυασμό με την περίπτωση του πειραματικού κινηματογράφου, που έχει βάλει από νωρίτερα τις εκφραστικές βάσεις, τις οποίες οι καλλιτέχνες της δεκαετίας του 1960 χρησιμοποιούν με διάφορους τρόπους. |
|---|