| description |
Στη δεκαετία του 500 π.Χ., πολλές από τις ελληνικές πόλεις είχαν τυραννικό καθεστώς. Σε αυτή την πολιτική κατάσταση ενισχύθηκε ο τομέας του εμπορίου και των τεχνών. Το 510 π.Χ. ο τύραννος Πεισίστρατος έφυγε από την εξουσία και το δημοκρατικό ιδεώδες αναδείχθηκε. Την ίδια περίοδο η ισχυρή Περσική εξουσία ξεκίνησε προσπάθειες για την κατάκτηση των ελληνικών εδαφών. Παρά τα πολυάριθμα στρατεύματα των Περσών οι Έλληνες νίκησαν τους Πέρσες.
Ο αντίκτυπος αυτής της επιτυχίας αποδόθηκε στα έργα τέχνης, και κορυφώθηκε την εποχή του Περικλή όπου δημιούργησε το εμβληματικό και μοναδικό μνημείο τον Παρθενώνα, όπου η εικονογραφία βρίθει από πολιτικά μηνύματα, προβάλλοντας το μεγαλείο της Αθήνας εκείνη την εποχή. Η εικονογραφία εκείνη την εποχή τον, λεγόμενο χρυσό αιώνα, είχε ως βασική θεματολογία μυθολογικές σκηνές και τις απεικονίσεις πολιτικών νικών, οι οποίες θριάμβευαν έναντι των βαρβάρων. Οι Αθηναίοι ήταν περήφανοι για την «επινόηση» της δημοκρατίας, ώστε την ενσωμάτωσαν στην πολιτική τους μοίρα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο προτρεπτικός λόγος του Ευριπίδη στην τραγωδία Ικέτιδες, όπου βάζει τον Θησέα να τον εκφωνεί, «Δε βρίσκεται για μια πόλη συμφορά βαρύτερη από τον τύραννο. Εκεί πρώτα δεν υπάρχουν νόμοι καμωμένοι για όλους, ένας άνδρας εξουσιάζει και νόμο του έχει το θέλημα του. Ετούτο πια δεν είναι ισότητα. Μα όταν είναι γραμμένοι οι νόμοι, φτωχός και πλούσιος έχουν τα ίδια δικαιώματα […]»Ευριπίδης, Ικέτιδες, στ 429-455
Σ’ εκείνα τα λόγια φανερώνεται η αξία της ελευθερίας, όποιος δηλαδή διαθέτει προνομιούχο σχέδιο για την πόλη έχει την δυνατότητα να το παρουσιάσει στους πολίτες του, με αποτέλεσμα όποιος είναι ενεργό μέλος στην κοινωνία είναι δυνατόν να ξεχωρίσει μέσα στην πόλη, αντίθετα όποιος έχει παθητική στάση και δεν θέλει να βελτιώσει την πόλη του σωπαίνει. Συγκεκριμένα, o Θησέας παραθέτει στις Ικέτιδες: «Ποιά ισότητα είναι ανώτερη από τούτη για μια πόλη; Και κοντά σ ’αυτά υπάρχει και τούτο: όπου έχει την εξουσία ο λαός χαίρεται για τα νέα παλικάρια που υπάρχουν στη χώρα». Το απόσπασμα αποτελεί ένα αναχρονιστικό παράδειγμα, όπου ο Θησέας ο πρώτος βασιλιάς της Αθήνας, ασπάζεται την πεποίθηση της αντιμοναρχικής ιδεολογίας.
Έτσι αυτή η υπερηφάνεια και ανωτερότητα των Αθηναίων εκφράστηκε στην τέχνη, καθώς το δημοκρατικό πολίτευμα δίνει κίνητρο στο κάθε άτομο να δραστηριοποιηθεί και να δημιουργήσει, γεγονός που σε ένα τυραννικό καθεστώς θα αποτελούσε απειλή. Ο Johann Joachim Winckelmann (1718-1769) πρέσβευε πως τα ίσα δικαιώματα μεταξύ των πολιτών της Αθήνας έδωσαν ώθηση για την δημιουργία αυτής της μεγαλειώδους τέχνης. Μεταγενέστεροι ιστορικοί χρησιμοποίησαν εκφράσεις, όπως «ελληνική επανάσταση» ή «ελληνικό θαύμα». Προτού, όμως παρατεθεί η ανάλυση της σημειολογίας των δημόσιων μνημείων του 5ου αιώνα είναι αναγκαίο να αναλυθούν οι ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες γεννήθηκε αυτή η μνημειώδης τέχνη.
Η παρούσα διπλωματική εργασία απαρτίζεται από τρία μέρη. Αρχικά, το πρώτο κεφάλαιο αναλύει το πολιτικό υπόβαθρο μέχρι την εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Περιλαμβάνοντας τα σημαντικότερα γεγονότα των περσικών πολέμων. Την πολιτική κατάσταση μετά την μάχη της Μυκάλης το 479 π.Χ., όπου παρουσιάζονται οι συνθήκες μέσα στις οποίες δημιουργήθηκε η δηλιακή συμμαχία, όπου στην συνέχεια μετατράπηκε σε Αθηναϊκή ηγεμονία. Στην συνέχεια, η αυξανόμενη δύναμη των Αθηναίων ήταν η αφορμή των συγκρούσεων με την Σπάρτη όπου και οδήγησαν στον πελοποννησιακό πόλεμο, με την νίκη της Σπάρτης το 404 π.Χ, όπου έδωσε τέλος στα εβδομήντα πέντε χρόνια βασιλείας της Αθήνας, όπου έως τότε ήταν η πλουσιότερη και ισχυρότερη ελληνική πόλη.
Το δεύτερο κεφάλαιο αξιοποιεί τις αναφορές του Θουκυδίδη και του Αριστοτέλη, όπου παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά και τον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας, καθώς και την κοινωνική συμμετοχή των πολιτών. Στην συνέχεια, παρατίθεται η γένεση της δημοκρατίας, η οποία βασίζει τα θεμέλια της στην νομοθεσία του Σόλωνα και του Κλεισθένη και εφαρμόζεται αποκλειστικά κατά την περίοδο του Εφιάλτη και του Περικλή. Συνεχίζοντας, παρουσιάζεται ο απολογισμός της Αθηναϊκής δημοκρατίας, όπου αρχικά αναφέρονται οι αρνητικές πεποιθήσεις του Πλάτωνα για το δημοκρατικό πολίτευμα και στην συνέχεια δίνονται οι απόψεις των αριστοκρατικών και του Σωκράτη, θεωρούσαν το πολίτευμα της δημοκρατίας περισσότερο ως αναρχία παρά ως ελευθερία. Εκτίμηση της δημοκρατίας προχωρά και στην σύγχρονη ιστοριογραφία, όπου ορισμένοι μελετητές επικρίνουν την αθηναϊκή δημοκρατία, καθώς περιλαμβάνεται από διακρίσεις ταυτοτήτων μέσα στην κοινότητα της και παρέχει διαφορετικά προνόμια στους Αθηναίους πολίτες. Τέλος στην ενότητα 2.4, Η δημοκρατία και η κατασκευή των δημόσιων μνημείων, θα παρουσιαστεί η συμμετοχή των δημόσιων μνημείων στην πολιτική προπαγάνδα για την προώθηση του κύρους και της δύναμης της αθηναϊκής ηγεμονίας.
Το τρίτο κεφάλαιο, περιλαμβάνει την ερμηνεία και την ανάλυση των δημόσιων μνημείων. Η πρώτη ενότητα περιλαμβάνει την ανάλυση του κλασικού ύφους, παρουσιάζονται οι αλλαγές στην τεχνοτροπία και το ύφος, όπου κυριάρχησαν σε όλα τα έργα και μνημεία του 5ου αιώνα. Οι νέες καινοτομίες στην γλυπτική, απέδωσαν κίνηση στις μορφές, το σημαντικότερο όμως ήταν η άριστη συμμετρία που κυριαρχούσε μέσα από τις έρευνες και τις μετρήσεις του ανθρώπινου σώματος. Η συμμετρία και οι τέλειες αναλογίες αποδόθηκαν στην μνημειακή αρχιτεκτονική, καθώς η αρχιτεκτονική και η γλυπτική με τις ανάγλυφες απεικονίσεις των μυθολογικών και ιστορικών σκηνών, προσδίδουν ένα μεγαλείο στην θέαση τους. Έπειτα, η δεύτερη ενότητα του τρίτου κεφαλαίου, παρουσιάζει το σύνταγμα των Τυραννοκτόνων, αποτελούσε το πρώτο πολιτικό μνημείο και το πρώτο πορτρέτο θνητών. Έδωσε το έναυσμα για την δημιουργία των μετέπειτα πολιτικών μνημείων. Οι τυραννοκτόνοι συμβόλιζαν την καθιέρωση της δημοκρατίας, το ξεκίνημα μιας νέας εποχής, λατρεύτηκαν ως ήρωες και η στάση της απεικόνισης τους αποδόθηκε και σε άλλους ήρωες.
Στην συνέχεια, η Ποικίλη στοά, περιλαμβάνει μια ζωγραφική διακόσμηση στο εσωτερικό της παρουσιάζει ιστορικές και μυθολογικές σκηνές, οι οποίες αποτελούν μια αλληγορία του ένδοξου παρελθόντος των Αθηναίων αλλά και των σύγχρονων κατορθωμάτων τους. Έπειτα ναός του Ηφαίστου, και ο Παρθενώνας αποτελούν δυο Δωρικούς ναούς που ενσωματώνουν στην αρχιτεκτονική τους στοιχεία του Ιωνικού ρυθμού και τα δύο μνημεία βρίθουν από πολιτική προπαγάνδα. Ο ναός του Ηφαίστου, με τις πολυάριθμες απεικονίσεις του Θησέα σε συνδυασμό με τους δύο θεούς τον Ήφαιστο και την Αθηνά, προσδίδουν ένα μεγαλείο αναφορικά με την καταγωγή των Αθηναίων. Η θεματολογία του Παρθενώνα, εξάρει το κύρος των ελλήνων, οι οποίοι κατατρόπωσαν τους Πέρσες. Επιπλέον, εκτός από την παρουσίαση των επιτυχιών, προβάλει τον πολιτισμό και το επίπεδο που περιλάμβαναν οι Αθηναίοι πολίτες καθώς και τα πλεονεκτήματα που πρόσφερε το δημοκρατικό πολίτευμα. Τέλος, ο Παρθενώνας παρουσιάζει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική επιτυχία του Περικλή, και γενικότερα την αίγλη και την περηφάνια που επικρατούσε. Επιπρόσθετα, θα παρουσιαστούν δύο Ιωνικοί ναοί, το Ερέχθειο 421 π.Χ. και ο ναός της Αθηνάς Νίκης 420 π.Χ. στην Ακρόπολη, οι δυο Ιωνικοί ναοί σε συνδυασμό με τον Παρθενώνα, παρουσιάζουν την ενότητα και την εξέλιξη του αθηναϊκού γλυπτικού ύφους, στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα.
|
| spelling |
oai:hellanicus.lib.aegean.gr:11610-227442025-03-17T09:08:20Z Η Αθηναϊκή Δημοκρατία μέσα από την σημειολογία των δημόσιων μνημείων: από τον 5 αιώνα π.Χ. ως το τέλος της Αθηναίικής Δημοκρατίας The Athenian Republic through the semiology of public monuments: from the fifth century bc until the fall of Athenian Democracy Θεοχάρη, Αργυρώ Συρόπουλος, Σπυρίδων δημοκρατία Περικλής Παρθενώνας democracy Pericles Parthenon Democracy--Greece--Athens--History--To 1500 Inscriptions, Greek Athens (Greece)--Politics and government--Sources Monuments--Greece--Athens Στη δεκαετία του 500 π.Χ., πολλές από τις ελληνικές πόλεις είχαν τυραννικό καθεστώς. Σε αυτή την πολιτική κατάσταση ενισχύθηκε ο τομέας του εμπορίου και των τεχνών. Το 510 π.Χ. ο τύραννος Πεισίστρατος έφυγε από την εξουσία και το δημοκρατικό ιδεώδες αναδείχθηκε. Την ίδια περίοδο η ισχυρή Περσική εξουσία ξεκίνησε προσπάθειες για την κατάκτηση των ελληνικών εδαφών. Παρά τα πολυάριθμα στρατεύματα των Περσών οι Έλληνες νίκησαν τους Πέρσες. Ο αντίκτυπος αυτής της επιτυχίας αποδόθηκε στα έργα τέχνης, και κορυφώθηκε την εποχή του Περικλή όπου δημιούργησε το εμβληματικό και μοναδικό μνημείο τον Παρθενώνα, όπου η εικονογραφία βρίθει από πολιτικά μηνύματα, προβάλλοντας το μεγαλείο της Αθήνας εκείνη την εποχή. Η εικονογραφία εκείνη την εποχή τον, λεγόμενο χρυσό αιώνα, είχε ως βασική θεματολογία μυθολογικές σκηνές και τις απεικονίσεις πολιτικών νικών, οι οποίες θριάμβευαν έναντι των βαρβάρων. Οι Αθηναίοι ήταν περήφανοι για την «επινόηση» της δημοκρατίας, ώστε την ενσωμάτωσαν στην πολιτική τους μοίρα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο προτρεπτικός λόγος του Ευριπίδη στην τραγωδία Ικέτιδες, όπου βάζει τον Θησέα να τον εκφωνεί, «Δε βρίσκεται για μια πόλη συμφορά βαρύτερη από τον τύραννο. Εκεί πρώτα δεν υπάρχουν νόμοι καμωμένοι για όλους, ένας άνδρας εξουσιάζει και νόμο του έχει το θέλημα του. Ετούτο πια δεν είναι ισότητα. Μα όταν είναι γραμμένοι οι νόμοι, φτωχός και πλούσιος έχουν τα ίδια δικαιώματα […]»Ευριπίδης, Ικέτιδες, στ 429-455 Σ’ εκείνα τα λόγια φανερώνεται η αξία της ελευθερίας, όποιος δηλαδή διαθέτει προνομιούχο σχέδιο για την πόλη έχει την δυνατότητα να το παρουσιάσει στους πολίτες του, με αποτέλεσμα όποιος είναι ενεργό μέλος στην κοινωνία είναι δυνατόν να ξεχωρίσει μέσα στην πόλη, αντίθετα όποιος έχει παθητική στάση και δεν θέλει να βελτιώσει την πόλη του σωπαίνει. Συγκεκριμένα, o Θησέας παραθέτει στις Ικέτιδες: «Ποιά ισότητα είναι ανώτερη από τούτη για μια πόλη; Και κοντά σ ’αυτά υπάρχει και τούτο: όπου έχει την εξουσία ο λαός χαίρεται για τα νέα παλικάρια που υπάρχουν στη χώρα». Το απόσπασμα αποτελεί ένα αναχρονιστικό παράδειγμα, όπου ο Θησέας ο πρώτος βασιλιάς της Αθήνας, ασπάζεται την πεποίθηση της αντιμοναρχικής ιδεολογίας. Έτσι αυτή η υπερηφάνεια και ανωτερότητα των Αθηναίων εκφράστηκε στην τέχνη, καθώς το δημοκρατικό πολίτευμα δίνει κίνητρο στο κάθε άτομο να δραστηριοποιηθεί και να δημιουργήσει, γεγονός που σε ένα τυραννικό καθεστώς θα αποτελούσε απειλή. Ο Johann Joachim Winckelmann (1718-1769) πρέσβευε πως τα ίσα δικαιώματα μεταξύ των πολιτών της Αθήνας έδωσαν ώθηση για την δημιουργία αυτής της μεγαλειώδους τέχνης. Μεταγενέστεροι ιστορικοί χρησιμοποίησαν εκφράσεις, όπως «ελληνική επανάσταση» ή «ελληνικό θαύμα». Προτού, όμως παρατεθεί η ανάλυση της σημειολογίας των δημόσιων μνημείων του 5ου αιώνα είναι αναγκαίο να αναλυθούν οι ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες γεννήθηκε αυτή η μνημειώδης τέχνη. Η παρούσα διπλωματική εργασία απαρτίζεται από τρία μέρη. Αρχικά, το πρώτο κεφάλαιο αναλύει το πολιτικό υπόβαθρο μέχρι την εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Περιλαμβάνοντας τα σημαντικότερα γεγονότα των περσικών πολέμων. Την πολιτική κατάσταση μετά την μάχη της Μυκάλης το 479 π.Χ., όπου παρουσιάζονται οι συνθήκες μέσα στις οποίες δημιουργήθηκε η δηλιακή συμμαχία, όπου στην συνέχεια μετατράπηκε σε Αθηναϊκή ηγεμονία. Στην συνέχεια, η αυξανόμενη δύναμη των Αθηναίων ήταν η αφορμή των συγκρούσεων με την Σπάρτη όπου και οδήγησαν στον πελοποννησιακό πόλεμο, με την νίκη της Σπάρτης το 404 π.Χ, όπου έδωσε τέλος στα εβδομήντα πέντε χρόνια βασιλείας της Αθήνας, όπου έως τότε ήταν η πλουσιότερη και ισχυρότερη ελληνική πόλη. Το δεύτερο κεφάλαιο αξιοποιεί τις αναφορές του Θουκυδίδη και του Αριστοτέλη, όπου παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά και τον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας, καθώς και την κοινωνική συμμετοχή των πολιτών. Στην συνέχεια, παρατίθεται η γένεση της δημοκρατίας, η οποία βασίζει τα θεμέλια της στην νομοθεσία του Σόλωνα και του Κλεισθένη και εφαρμόζεται αποκλειστικά κατά την περίοδο του Εφιάλτη και του Περικλή. Συνεχίζοντας, παρουσιάζεται ο απολογισμός της Αθηναϊκής δημοκρατίας, όπου αρχικά αναφέρονται οι αρνητικές πεποιθήσεις του Πλάτωνα για το δημοκρατικό πολίτευμα και στην συνέχεια δίνονται οι απόψεις των αριστοκρατικών και του Σωκράτη, θεωρούσαν το πολίτευμα της δημοκρατίας περισσότερο ως αναρχία παρά ως ελευθερία. Εκτίμηση της δημοκρατίας προχωρά και στην σύγχρονη ιστοριογραφία, όπου ορισμένοι μελετητές επικρίνουν την αθηναϊκή δημοκρατία, καθώς περιλαμβάνεται από διακρίσεις ταυτοτήτων μέσα στην κοινότητα της και παρέχει διαφορετικά προνόμια στους Αθηναίους πολίτες. Τέλος στην ενότητα 2.4, Η δημοκρατία και η κατασκευή των δημόσιων μνημείων, θα παρουσιαστεί η συμμετοχή των δημόσιων μνημείων στην πολιτική προπαγάνδα για την προώθηση του κύρους και της δύναμης της αθηναϊκής ηγεμονίας. Το τρίτο κεφάλαιο, περιλαμβάνει την ερμηνεία και την ανάλυση των δημόσιων μνημείων. Η πρώτη ενότητα περιλαμβάνει την ανάλυση του κλασικού ύφους, παρουσιάζονται οι αλλαγές στην τεχνοτροπία και το ύφος, όπου κυριάρχησαν σε όλα τα έργα και μνημεία του 5ου αιώνα. Οι νέες καινοτομίες στην γλυπτική, απέδωσαν κίνηση στις μορφές, το σημαντικότερο όμως ήταν η άριστη συμμετρία που κυριαρχούσε μέσα από τις έρευνες και τις μετρήσεις του ανθρώπινου σώματος. Η συμμετρία και οι τέλειες αναλογίες αποδόθηκαν στην μνημειακή αρχιτεκτονική, καθώς η αρχιτεκτονική και η γλυπτική με τις ανάγλυφες απεικονίσεις των μυθολογικών και ιστορικών σκηνών, προσδίδουν ένα μεγαλείο στην θέαση τους. Έπειτα, η δεύτερη ενότητα του τρίτου κεφαλαίου, παρουσιάζει το σύνταγμα των Τυραννοκτόνων, αποτελούσε το πρώτο πολιτικό μνημείο και το πρώτο πορτρέτο θνητών. Έδωσε το έναυσμα για την δημιουργία των μετέπειτα πολιτικών μνημείων. Οι τυραννοκτόνοι συμβόλιζαν την καθιέρωση της δημοκρατίας, το ξεκίνημα μιας νέας εποχής, λατρεύτηκαν ως ήρωες και η στάση της απεικόνισης τους αποδόθηκε και σε άλλους ήρωες. Στην συνέχεια, η Ποικίλη στοά, περιλαμβάνει μια ζωγραφική διακόσμηση στο εσωτερικό της παρουσιάζει ιστορικές και μυθολογικές σκηνές, οι οποίες αποτελούν μια αλληγορία του ένδοξου παρελθόντος των Αθηναίων αλλά και των σύγχρονων κατορθωμάτων τους. Έπειτα ναός του Ηφαίστου, και ο Παρθενώνας αποτελούν δυο Δωρικούς ναούς που ενσωματώνουν στην αρχιτεκτονική τους στοιχεία του Ιωνικού ρυθμού και τα δύο μνημεία βρίθουν από πολιτική προπαγάνδα. Ο ναός του Ηφαίστου, με τις πολυάριθμες απεικονίσεις του Θησέα σε συνδυασμό με τους δύο θεούς τον Ήφαιστο και την Αθηνά, προσδίδουν ένα μεγαλείο αναφορικά με την καταγωγή των Αθηναίων. Η θεματολογία του Παρθενώνα, εξάρει το κύρος των ελλήνων, οι οποίοι κατατρόπωσαν τους Πέρσες. Επιπλέον, εκτός από την παρουσίαση των επιτυχιών, προβάλει τον πολιτισμό και το επίπεδο που περιλάμβαναν οι Αθηναίοι πολίτες καθώς και τα πλεονεκτήματα που πρόσφερε το δημοκρατικό πολίτευμα. Τέλος, ο Παρθενώνας παρουσιάζει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική επιτυχία του Περικλή, και γενικότερα την αίγλη και την περηφάνια που επικρατούσε. Επιπρόσθετα, θα παρουσιαστούν δύο Ιωνικοί ναοί, το Ερέχθειο 421 π.Χ. και ο ναός της Αθηνάς Νίκης 420 π.Χ. στην Ακρόπολη, οι δυο Ιωνικοί ναοί σε συνδυασμό με τον Παρθενώνα, παρουσιάζουν την ενότητα και την εξέλιξη του αθηναϊκού γλυπτικού ύφους, στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα. In the 500s BC many of the Greek cities had a tyrannical regime. In this political situation, the trade and the arts sector strengthened. In the 510BC the tyrant Peisistratus gave up authority and the democratic ideal emerged. At the same time, the powerful Persian government began efforts to conquer Greek territory. Despite the numerous Persian troops, the Greeks defeated the Persians. The impact of this success was attributed to the work of art and culminated in the era of Pericles when he created the Parthenon, the emblematic and unique monument whose iconography is full of political messages that highlight the greatness of Athens at the time. The iconography of that time, the so-called golden age, had as its main theme mythological scenes and depictions of political victories and triumphs over the barbarians. The Athenians were proud of the invention of democracy, so that they incorporated it into their political destiny. A typical example is Euripides’ motivational speech in the tragedy‚ Iketides which is recited by Theseus “There is no, for a city, calamity heavier than the Tyrant. There, at first, there are no laws made for everyone, a man rules and his law has his will. This is no longer equality. But when the laws are written the poor and the rich have the same rights (...) ‘‘. In those words, freedom is manifested, whoever has a beneficial plan for the city can present it to the citizens, therefore the active members of society can distinguish. On the contrary, who has a passive attitude and does not want to improve his city remains silent. Specifically, there is the following reference by Theseus in‚ Iketides‘: “What equality is superior to that for a city? In addition, where the people are in power, they rejoice for the new lads that exist in the country”. The quotation is an anachronistic example where Theseus, the first king of Athens, embraces the anti-monarchist ideology. Thus, this pride and superiority of Athenians was expressed in art, as the democratic state motivates every individual to be active and creative, whereas in a tyrannical regime this would be a threat. Johann Joachim Winckelmann (1718-1769) believed strongly that equal rights among the citizens of Athens gave impetus to the creation of this sublime art. Subsequent historians described it as “Greek revolution” or “Greek miracle”. However, before analysing the semiology of the public monuments of the 5th century BC it is necessary to examine the historical circumstances of this magnificent art. This dissertation consists of three parts. Initially, the first chapter analyses the historical background until the establishment of the democracy including the most important events of the Persian wars, the political situation after the battle of Mykali in the 479 BC and the conditions in which the Delian alliance, that later turned into Athenian Hegemony, was created. Whereupon it is described how the growing power of the Athenians became a cause of conflict with Sparta and finally led to the Peloponnesian war where the victory of Sparta terminated Athens’ seventy-five years of reign, even though it was the most prosperous and powerful city. The second chapter utilizes references of Thucydides and Aristotle that reflect the characteristics of democracy, the way it functioned and the social participation of citizens. Subsequently, the birth of democracy is being studied, highlighting the fundamental contribution of Solon’s and Cleisthenes’ legislation and clarifying that democracy was only applied during Pericles’ and Ephialtes’ era. A review follows where Plato’s negative beliefs are initially mentioned while it continues with the views of the Aristocrats and Socrates who considered the republic more as anarchy than as freedom. The assessment of democracy also proceeds in modern historiography where some scholars criticize it because it includes discrimination within its community and provides unequal privileges to the Athenian citizens. Finally, the section 2.4 “The republic and the construction of public monuments” unveils the exploitation of public monuments in order to promote political propaganda that enhances the prestige and the power of the Athenian hegemony. The third chapter comprises the interpretation and the study of public monuments. The first section analyses the classical style and its changes that prevailed in the works of art and monuments of 5th century. Thus, innovation in sculpture gave movement to form and the most important of all, excellent symmetry was achieved through the research and the measurements of the human body. Symmetry and perfect proportions were attributed to the monumental architecture, as the architecture and the sculpture with its relief depictions of the mythological and historical scenes give greatness to their view. The second section of the third chapter presents the constitution of the tyrannicides which was the first political monument and the first portrait of mortals, that triggered the creation of later political monuments. The tyrannicides symbolized the establishment of democracy, the beginning of a new era, they were worshiped as heroes and the posture of their depiction was given to other heroes. Furthermore, the Stoa Poikile has a painted decoration in the interior that presents historical and mythological scenes which are an allegory of the Athenians’ glorious past as well as of their current achievements. Subsequently, the temple of Hephaestus and the Parthenon are two Doric temples that incorporate elements of Ionic Rhythm, both are full of political propaganda. The temple of Hephaestus, with the numerous depictions of Theseus accompanied by the two gods, Hephaestus and Athena, add a sense of grandeur regarding the origin of the Athenians. The theme of Parthenon exalts the prestige of the Greeks who defeated the Persians. In addition, besides the presentation of the victories it highlights the culture and the prosperity of the Athenians and the advantages offered by the democratic state. The two Ionic temples Erechtheion 421 BC and the temple of Athena Nike 420 BC in Acropolis, in combination with Parthenon present the unity and evolution of the sculptural style in the second half of 5th century. Περιεχόμενα : Ευχαριστίες……………………………………………………………3 Εισαγωγή ………………………………………………………………6 Κεφάλαιο Πρώτο: Το πολιτικό υπόβαθρο έως την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας. 1.1 Οι περσικοί πόλεμοι και η Ιωνική εξέγερση………………………12 1.2 Η περίοδος του 500 π.Χ. στην Αθήνα……………………………… 14 1.3 Οι συγκρούσεις των Ελλήνων με τους Πέρσες: εκστρατεία Μαρδονίου έως τη μάχη της Μυκάλης 479 π.Χ. ………………………………………15 1.4 Οι πολιτικές εξελίξεις μετά το 479 π.Χ………………………………18 1.5 Πελοποννησιακός πόλεμος ……………………………………………..20 Κεφάλαιο δεύτερο: Το πολίτευμα της δημοκρατίας. 2.1 Η δημοκρατία μέσα από τις αρχαίες πηγές ……………………………21 2.2 Η γένεση της δημοκρατίας…………………………………………….23 2.3 Ο Απολογισμός της Αθηναϊκής κυριαρχίας………………………………26 2.4Η δημοκρατία και η κατασκευή των δημόσιων μνημείων………………… 27 Κεφάλαιο τρίτο: Η Αθηναϊκή δημοκρατία μέσα από την σημειολογία των δημόσιων μνημείων: από τον 5 αιώνα π.Χ. ως το τέλος της Αθηναϊκής δημοκρατίας. 3.1 Κλασικό ύφος …………………………………………………………………...34 3.2 Σύνταγμα Τυραννοκτόνων…………………….………………………………...45 3.3 Ποικίλη στοά………………………………………………………………….....52 3.4 Ο Ναός του Ηφαίστου …………………………………………………………..59 3.5 Παρθενώνα……………………………………………………………………….73 3.6 Δύο Ιωνικοί ναοί :Το Ερέχθειο και ο ναός της Αθηνά Νίκης……………………98 Συμπεράσματα …………………………………………………………………..101 Συγκεντρωτικός πίνακας μνημείων………………………………………………101 Κατάλογος εικόνων…………………………………………………………….102 Βιβλιογραφία……………………………………………………………………125 2021-12-08T13:55:41Z 2021-12-08T13:55:41Z 2021-07-12 http://hdl.handle.net/11610/22744 el_GR Attribution-NoDerivatives 4.0 Διεθνές http://creativecommons.org/licenses/by-nd/4.0/ 132 σ. application/pdf Ρόδος
|