Η τέχνη του ευ ζην: η ψηφιακή αφήγηση ως μέσο εξερεύνησής της και ανίχνευσης των παιδαγωγικών διαστάσεών της
Η παρούσα έρευνα στοχεύει στην ανάδειξη των υποκειμενικών απόψεων των συμμετεχόντων σχετικά με την έννοια του ευ ζην μέσα από τη χρήση της ψηφιακής αφήγησης. Το βασικό ερευνητικό ερώτημα στο οποίο αποσκοπεί να απαντήσει είναι, πως προσδιορίζουν και κατακτούν την ευζωία στη ζωή τους οι συμμετέχοντες,...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριοι συγγραφείς: | , |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2021
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/22638 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Η παρούσα έρευνα στοχεύει στην ανάδειξη των υποκειμενικών απόψεων των συμμετεχόντων σχετικά με την έννοια του ευ ζην μέσα από τη χρήση της ψηφιακής αφήγησης. Το βασικό ερευνητικό ερώτημα στο οποίο αποσκοπεί να απαντήσει είναι, πως προσδιορίζουν και κατακτούν την ευζωία στη ζωή τους οι συμμετέχοντες, ως μία διαδικασία που αποτελεί μέρος της δια βίου μάθησης.
Η ομάδα των συμμετεχόντων/ουσών περιελάμβανε δέκα άτομα από 32 έως 63 ετών, τα οποία έχουν υπαρξιακές αναζητήσεις. Η ανάλυση των ψηφιακών αφηγήσεών τους έγινε μέσω της ποιοτικής μεθόδου της αφηγηματικής ανάλυσης. Πιο συγκεκριμένα, μέσω του συνδυασμού των αφηγηματικών τρόπων που προτάθηκαν από τον Polkinghorne (1995) για την αφηγηματική έρευνα, δηλαδή την ανάλυση της αφήγησης (Narrative Analysis) και τη γνωστική προσέγγιση (Paradigmatic Cognition). Ανάλυση η οποία ανέδειξε την ανάγκη, αλλά και τη δυνατότητα ενασχόλησης με τον εαυτό και την τέχνη του ευ ζην από πολύ μικρή ηλικία. Επίσης, μέσω της ψηφιακής αφήγησης ανιχνεύτηκαν οι παιδαγωγικές διαστάσεις της τέχνης του ευ ζην κάτι που ιδιαίτερα ενφαίνεται σε δράσεις που επιχειρεί πρόσφατα μία συμμετέχουσα στη σχολική τάξη με ενδιαφέροντα, πρώτα, ενδεικτικά αποτελέσματα.
Επίσης, τα αποτελέσματα της παρούσας ποιοτικής έρευνας φανέρωσαν ότι ο προσδιορισμός της ευζωίας είναι μία υποκειμενική διαδικασία και στηρίζεται στη δυνατότητα του ατόμου να προσδιορίζει, να αποδέχεται και να εξελίσσει τον εαυτό του. Η θεωρία πήρε σάρκα και οστά μέσα στην κάθε ιστορία και απέδειξε ότι ο άνθρωπος αποδεχόμενος τη μοναδικότητά της προσωπικής του διαδρομής στη ζωή, δημιουργεί την προσωπική του τέχνη, την τέχνη να μαθαίνει και να ξεμαθαίνει, καθώς δημιουργεί την πραγματικότητά του, τη δική του τέχνη του ευ ζην. |
|---|