Γλωσσική ανάπτυξη μαθητών δημοτικού σχολείου με συμπτώματα ΔΕΠ-Υ - Τσούτσουρα, Φρειδερίκη (2021)
Η ομιλία και γενικότερα η επικοινωνία αποτελεί μέρος των διαπροσωπικών σχέσεων του ατόμου με το περιβάλλον του. Η επικοινωνία μέσω της ομιλίας είναι ένα κατεξοχήν ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Το παιδί γεννιέται ως ομιλητής σ’ ένα κόσμο ομιλητών και μαθαίνει την γλώσσα επειδή η επικοινωνία βρίσκεται στην ανθρώπινη φύση του. Έχει δηλαδή την φυσική ετοιμότητα να δέχεται και να προσέχει φθογγολογικά σημάδια, να ερμηνεύει τη σημασία τους και να τα χρησιμοποιεί κατάλληλα στην επαφή του με τους άλλους. Μέσα σ’ ένα σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα το παιδί μαθαίνει τις βασικές φωνολογικές, μορφολογικές, συντακτικές και σημασιολογικές δομές χωρίς εμπρόθετες ενέργειες και διαδικασίες αλλά μέσα από το στενό του περιβάλλον και μόνο με την αυθόρμητη χρήση της γλώσσας. Η γλώσσα και η ανάπτυξή της απασχολεί τους επιστήμονες από την αρχαιότητα. Τα τελευταία πενήντα όμως περίπου χρόνια ψυχολόγοι και γλωσσολόγοι χρησιμοποιούν σύγχρονες επιστημονικές και τεχνολογικές μεθόδους για να μελετήσουν τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά κατακτούν τη μητρική τους γλώσσα στα πρώτα χρόνια της ζωής τους. Η γλωσσική ανάπτυξη όμως μπορεί να παρακολυθεί ή μπορεί να μην ακολουθήσει την τυπική ανάπτυξη αν τα παιδία παρουσιάσουν κάποια διαταραχή. Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ/ADHD), είναι μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή η οποία ξεκινά στην παιδική ηλικία και διαρκεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του ατόμου. Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ συχνά δεν μπορούν να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους, την κινητικότητά τους και σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούν να εστιάσουν την προσοχή τους. Στον τομέα της μνήμης, έχει ερευνηθεί και τεκμηριωθεί ότι τα άτομα με ΔΕΠ-Υ παρουσιάζουν ελλείμματα στις εκτελεστικές τους λειτουργίες. Επίσης ένα από τα βασικά ελλείμματα των παιδιών με ΔΕΠ-Υ αφορά στην ικανότητα συγκέντρωσης και παρατεταμένης διατήρησης της προσοχής, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια δραστηριοτήτων που απαιτούν πνευματική προσπάθεια. Αυτή η διαταραχή τις περισσότερες φορές επιφέρει δευτερογενή προβλήματα στην αναπτυξιακή πορεία του παιδιού. Ένας τομέας λοιπόν που πλήττεται είναι η γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού, η οποία είναι έκδηλη από τα πρώτα στάδια ανάπτυξης του παιδιού αλλά τις πιο πολλές φορές γίνεται αντιληπτή κατά την είσοδο του παιδιού στο Δημοτικό Σχολείο κι αυτό γιατί οι απαιτήσεις πλέον του εκπαιδευτικού συστήματος από τα παιδιά μεγαλώνουν.