Ικανότητα αφομοίωσης της γνώσης σε επιχειρησιακό περιβάλλον - Μπίστα, Ευαγγελή (2021)
Η γνώση είναι μια έννοια που εμφιλοχωρεί σε κάθε έκφανση της ζωής. Παρούσα στην καθημερινότητα, παρούσα ως ιδέα, παρούσα ως ανάγκη, στόχος ή απαίτηση. Δεν θα μπορούσε επομένως να λείπει και από το επιχειρησιακό περιβάλλον. Εκεί που μπορεί κανείς να τη συναντήσει ως ρητή ή άρρητη και να εντοπίσει ή να αναγνωρίσει διαφορετικά συστήματα διαχείρισής της, διαφορετικές εφαρμογές ανά τομέα, εργαλεία χαρτογράφησης κ.α. Κάτι παρόμοιο ισχύει και στο επιχειρησιακό περιβάλλον, εκεί όπου σημαίνουσας σημασίας είναι η ικανότητα αφομοίωσης της γνώσης. Ένας σύνθετος όρος που με πρώτη ματιά χαρακτηρίζεται από μια πολυπλοκότητα και μια ασάφεια. Λόγος για την ικανότητα αφομοίωσης ξεκίνησε να γίνεται πολύ πρόσφατα όχι μόνο γενικά αλλά και στο πεδίο των κοινωνικών επιστημών, καθώς οι πρώτες σοβαρές αναφορές γίνονται μόλις την τελευταία εικοσαετία. Μοιάζει επομένως φυσιολογικό να υφίσταται ένα σημαντικό μεθοδολογικό κενό, καθώς απαιτείται μια σειρά διαδικασιών, δοκιμασιών, δράσεων, διαφοροποιήσεων και διαγνώσεων, προκειμένου να σχηματιστεί μια δοκιμασμένη, διαυγής και δόκιμη μέθοδος. Ένα κλισέ, το οποίο μαθαίνει κάθε μαθητής θέλει τη γνώση να είναι εφόδιο. Αυτό το εφόδιο όμως για να το εκμεταλλευτεί μια επιχείρηση, θα πρέπει να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη διαδικασία. Αφού πρώτα αποκτήσει τη γνώση, θα πρέπει να την αφομοιώσει, έπειτα να τη μετασχηματίσει ούτως ώστε να καταφέρει στο τέλος να την αξιοποιήσει. Έστω και ένα στάδιο εάν παραληφθεί, τότε το αποτέλεσμα δεν θα είναι το προσδοκώμενο ακόμη και εάν αριστεύσει στα υπόλοιπα. Μέσα από αυτό το προτσές προβάλλει ως πιο δυσνόητο το στάδιο της αφομοίωσης. Ένα στάδιο αρκετά θεωρητικό, χωρίς συγκεκριμένες αυστηρά προσδιορισμένες παραμέτρους, απαιτεί μια ειδική προσέγγιση. Τα στελέχη που είναι επιφορτισμένα με αυτό το καθήκον, σπανίως φέρουν κάποιον ειδικό τίτλο. Συνήθως αναλαμβάνουν το ρόλο αυτό τα στελέχη του Ανθρώπινου Δυναμικού. Βρίσκονται διαρκώς σε επαφή με το προσωπικό της επιχείρησης, ενώ συνάμα είναι – από τους αρχικούς - αποδέκτες της νέας γνώσης ως φορείς εξωστρέφειας.