| description |
Μία κοινότητα γυναικών διαφορετικών πολιτισμικών σχέσεων, είναι εξ’ ορισμού μία άτυπη κοινότητα μάθησης. Είναι ένας χώρος μέσα στον οποίο κατασκευάζονται, νομιμοποιούνται ή μεταβάλλονται, αναγνωρίζονται και διαχέονται εμπειρίες, γνώσεις, πρακτικές, ή ακόμα υποτιμώνται και περιθωριοποιούνται νόρμες που αλλιώς θα κυριαρχούσαν, με άλλα λόγια κατασκευάζονται νέες «πολιτισμικές ταυτότητες». Αποτελεί τον χώρο, στα πλαίσια του οποίου, οι συμμετέχουσες μαθαίνουν όχι μόνο να ζουν, αλλά και να συνυπάρχουν αρμονικά μαζί με τις άλλες, μεταφέροντας, αν το θελήσουν, τη γνώση αυτή μαζί τους, στο σπίτι, στην πόλη, στον κόσμο. Ο δρόμος που οδηγεί σε αυτή την κατεύθυνση περνάει από την αποδοχή, η οποία ξεκινάει από την απλή, κοινή, συχνά υποτιμημένη περιέργεια για το τι εστί «το άλλο», το «ξένο», το «διαφορετικό».
Μέσω της βιβλιογραφικής ανασκόπησης, η ερευνήτρια εξετάζει πλευρές της πολυπολιτισμικότητας και της πολιτισμικής ταυτότητας, ιχνηλατεί ιδιαίτερες θεωρίες μάθησης και ανάπτυξης διαπολιτισμικών δεξιοτήτων μέσα από την οπτική του φύλου και πραγματεύεται την πολυεπίπεδη αλήθεια για την κουλτούρα και την ταυτότητα και το πως αυτές αλληλοεπιδρούν σε ένα πλούσιο πολιτισμικό περιβάλλον προς όφελος της ενδυνάμωσης των γυναικών. Σκοπός της κατεξοχήν έρευνας φεμινιστικής εθνογραφίας είναι η μελέτη και ανάλυση της αλληλοσύνδεσης γυναικών διαφορετικής εθνικής και πολιτισμικής προέλευσης, σε ένα περιβάλλον άτυπης κοινότητας μάθησης. Η προσέγγιση που ακολουθήθηκε, υιοθετεί την έννοια της μάθησης όχι ως αυτοσκοπό, αλλά ως διαδρομή και ταξίδι που οδηγεί στην ενδυνάμωση, την χειραφέτηση και ένταξη των γυναικών σε μία νέα χώρα. Το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στη συμμετοχική και διαλεκτική διαδικασία της μάθησης μέσω της αίσθησης της συλλογικότητας και ασφάλειας, της οικοδόμησης κοινότητας και της αλληλεγγύης μέσα σε αυτήν.
Υπό αυτή την έννοια, η εργασία μπορεί να χαρακτηριστεί ως η εθνογραφία μίας «μειονότητας», που ξεκινώντας από το μηδέν, ανιχνεύει ένα νέο σύστημα αξιών και ανακαλύπτει τα όρια, τα εμπόδια αλλά και τις απίστευτες προοπτικές του. Το ταξίδι αυτό είναι ένα ταξίδι μάθησης, ανάπτυξης διαπολιτισμικής κουλτούρας, εξάλειψης των στερεοτύπων, του φόβου και των προκλήσεων που το κάθε «νέο» και «ξένο» αυτόματα συνεπάγεται. Οι Βρυξέλλες, υπήρξαν το ιδανικό «σκηνικό» για την έρευνα, καθότι ισχυρά πολιτισμικά στοιχεία (γλώσσα, θρησκευτικές αντιλήψεις, κοινωνικές νόρμες, οικογενειακές και εθνικές παραδόσεις) αλληλοεπιδρούν και συνυπάρχουν, πότε αρμονικά και πότε όχι.
Ο πολιτισμός, οι συνήθειες, το παρελθόν και το ταξίδι της ζωής, της μετανάστευσης και μετεγκατάστασης, τόσο διαφορετικό και τόσο ίδιο, πλέκουν το νήμα μίας μάθησης μοναδικής, διαφορετικής, εναλλακτικής: διδάσκουν την αποδοχή, την κατανόηση, την συμπόνοια, την βαθύτερη φιλία, την ουσιαστική σχέση που δε γνωρίζει σύνορα και περιορισμούς και την αξία της συμμετοχής. Ποια είναι η ουσία της μάθησης, σε τι συνίσταται και πως προσδιορίζεται, πως εξελίσσεται και μετουσιώνεται όταν οι συμμετέχουσες την εμπλουτίζουν τόσο καθοριστικά με την μοναδικότητά τους και όλες μαζί με την δυναμική των πολιτισμικών ταυτοτήτων τους;
|
| spelling |
oai:hellanicus.lib.aegean.gr:11610-215462021-03-01T09:37:22Z Η πολυπολιτισμική ταυτότητα των γυναικών σε μη τυπικές μορφές μάθησης The multicultural identity of women in informal learning environments Λαμπίρη, Ηλέκτρα Γκασούκα, Μαρία Νέες Μορφές Εκπαίδευσης και Μάθησης πολυπολιτισμικότητα μάθηση διαπολιτισμικές δεξιότητες πολιτισμική ταυτότητα γυναικεία κοινότητα φεμινιστική εθνογραφία multiculturalism learning cultural identity intercultural skills women’s community feminist ethnography Multicultural education Ethnic groups National characteristics Women--Education Educational surveys Μία κοινότητα γυναικών διαφορετικών πολιτισμικών σχέσεων, είναι εξ’ ορισμού μία άτυπη κοινότητα μάθησης. Είναι ένας χώρος μέσα στον οποίο κατασκευάζονται, νομιμοποιούνται ή μεταβάλλονται, αναγνωρίζονται και διαχέονται εμπειρίες, γνώσεις, πρακτικές, ή ακόμα υποτιμώνται και περιθωριοποιούνται νόρμες που αλλιώς θα κυριαρχούσαν, με άλλα λόγια κατασκευάζονται νέες «πολιτισμικές ταυτότητες». Αποτελεί τον χώρο, στα πλαίσια του οποίου, οι συμμετέχουσες μαθαίνουν όχι μόνο να ζουν, αλλά και να συνυπάρχουν αρμονικά μαζί με τις άλλες, μεταφέροντας, αν το θελήσουν, τη γνώση αυτή μαζί τους, στο σπίτι, στην πόλη, στον κόσμο. Ο δρόμος που οδηγεί σε αυτή την κατεύθυνση περνάει από την αποδοχή, η οποία ξεκινάει από την απλή, κοινή, συχνά υποτιμημένη περιέργεια για το τι εστί «το άλλο», το «ξένο», το «διαφορετικό». Μέσω της βιβλιογραφικής ανασκόπησης, η ερευνήτρια εξετάζει πλευρές της πολυπολιτισμικότητας και της πολιτισμικής ταυτότητας, ιχνηλατεί ιδιαίτερες θεωρίες μάθησης και ανάπτυξης διαπολιτισμικών δεξιοτήτων μέσα από την οπτική του φύλου και πραγματεύεται την πολυεπίπεδη αλήθεια για την κουλτούρα και την ταυτότητα και το πως αυτές αλληλοεπιδρούν σε ένα πλούσιο πολιτισμικό περιβάλλον προς όφελος της ενδυνάμωσης των γυναικών. Σκοπός της κατεξοχήν έρευνας φεμινιστικής εθνογραφίας είναι η μελέτη και ανάλυση της αλληλοσύνδεσης γυναικών διαφορετικής εθνικής και πολιτισμικής προέλευσης, σε ένα περιβάλλον άτυπης κοινότητας μάθησης. Η προσέγγιση που ακολουθήθηκε, υιοθετεί την έννοια της μάθησης όχι ως αυτοσκοπό, αλλά ως διαδρομή και ταξίδι που οδηγεί στην ενδυνάμωση, την χειραφέτηση και ένταξη των γυναικών σε μία νέα χώρα. Το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στη συμμετοχική και διαλεκτική διαδικασία της μάθησης μέσω της αίσθησης της συλλογικότητας και ασφάλειας, της οικοδόμησης κοινότητας και της αλληλεγγύης μέσα σε αυτήν. Υπό αυτή την έννοια, η εργασία μπορεί να χαρακτηριστεί ως η εθνογραφία μίας «μειονότητας», που ξεκινώντας από το μηδέν, ανιχνεύει ένα νέο σύστημα αξιών και ανακαλύπτει τα όρια, τα εμπόδια αλλά και τις απίστευτες προοπτικές του. Το ταξίδι αυτό είναι ένα ταξίδι μάθησης, ανάπτυξης διαπολιτισμικής κουλτούρας, εξάλειψης των στερεοτύπων, του φόβου και των προκλήσεων που το κάθε «νέο» και «ξένο» αυτόματα συνεπάγεται. Οι Βρυξέλλες, υπήρξαν το ιδανικό «σκηνικό» για την έρευνα, καθότι ισχυρά πολιτισμικά στοιχεία (γλώσσα, θρησκευτικές αντιλήψεις, κοινωνικές νόρμες, οικογενειακές και εθνικές παραδόσεις) αλληλοεπιδρούν και συνυπάρχουν, πότε αρμονικά και πότε όχι. Ο πολιτισμός, οι συνήθειες, το παρελθόν και το ταξίδι της ζωής, της μετανάστευσης και μετεγκατάστασης, τόσο διαφορετικό και τόσο ίδιο, πλέκουν το νήμα μίας μάθησης μοναδικής, διαφορετικής, εναλλακτικής: διδάσκουν την αποδοχή, την κατανόηση, την συμπόνοια, την βαθύτερη φιλία, την ουσιαστική σχέση που δε γνωρίζει σύνορα και περιορισμούς και την αξία της συμμετοχής. Ποια είναι η ουσία της μάθησης, σε τι συνίσταται και πως προσδιορίζεται, πως εξελίσσεται και μετουσιώνεται όταν οι συμμετέχουσες την εμπλουτίζουν τόσο καθοριστικά με την μοναδικότητά τους και όλες μαζί με την δυναμική των πολιτισμικών ταυτοτήτων τους; A community of women of different cultural relations is by default an informal learning community. This community constitutes a space of development, legitimization, acceptance and dissemination of good practices, experiences and knowledges but also a space where strong norms that would otherwise dominate, can be altered and marginalized: In other words, it is a place where new "cultural identities" are constructed. Participants learn not only to live, but also to coexist harmoniously with others, transferring, if they wish, this knowledge to their homes, their city, into the world. The path leading to this direction passes through acceptance, which starts with the simple, common, often underestimated curiosity about what is the "other", the "foreign", the "different". Through the bibliographical review, the author examines aspects of multiculturalism and cultural identity, she traces particular ideas of learning and intercultural skills-development from a gender perspective and addresses the multi-layered truth about cultures and identities and how they interact in a culturally rich environment, for the benefit of women. The task of the feminist ethnography research is to study and analyze the interconnection of women of different ethnic and cultural origins, in an environment of informal learning community. The specific approach adopts the concept of learning not as the objective, but as a path and journey that leads to the empowerment, self-confidence and integration of women into a new country. The focus was on the participatory and dialectical process of learning through a sense of collegiality and safeness, community building and solidarity. In this sense, this thesis can be described as the ethnography of a "minority", which, starting from scratch, detects a new system of values and discovers its limits, obstacles but also abundances and incredible potentials. This journey is a journey of learning, developing intercultural skills, breaking down stereotypes, fear and challenges that each "new" and "foreign" automatically entails. Brussels has been the ideal "scene" for this research, as strong cultural elements (language, religious perceptions, social norms, family and national traditions) interact and coexist, sometimes harmoniously and sometimes not. The culture, the habits, the stories and the journey of life, of migration and relocation, so different but so similar, knit together the thread of a unique, different, alternative learning: they teach acceptance, understanding, compassion, the value of participation, of deeper friendship, and meaningful relationship that know no borders and limitations. What is the meaning of learning, what is it made of and how is it determined, how does it evolve and transform when the participants enrich it so decisively with the uniqueness of their personalities and the strengths of their cultural identities? 2021-02-23T13:51:42Z 2021-02-23T13:51:42Z 2020-09-21 http://hdl.handle.net/11610/21546 el_GR Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 Διεθνές http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/ 184 σ. application/pdf Ρόδος
|