Οι περιπτώσεις της οριοθέτησης θαλασσίων συνόρων μεταξύ: Α) BangladeshvsMyanmar και Β) PeruvsChile, σε σχέση με την ελληνοτουρκική διαφορά: οι προβλέψεις του διεθνούς δικαίου και η προσέγγιση της νομολογίας
Η εξέλιξη της τεχνολογίας, στη σύγχρονη εποχή, έχει επιτρέψει στον άνθρωπο την οικονομική εκμετάλλευση του βυθού των θαλασσών. Το γεγονός αυτό εξασφαλίζει πόρους και οφέλη, εκτρέφει, όμως, ταυτόχρονα τους διεθνείς ανταγωνισμούς. Σε ένα περιβάλλον μεταβαλλόμενο, συνεπεία των ευμετάβλητων διεθνών σχέσ...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2020
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/20948 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Η εξέλιξη της τεχνολογίας, στη σύγχρονη εποχή, έχει επιτρέψει στον άνθρωπο την οικονομική εκμετάλλευση του βυθού των θαλασσών. Το γεγονός αυτό εξασφαλίζει πόρους και οφέλη, εκτρέφει, όμως, ταυτόχρονα τους διεθνείς ανταγωνισμούς. Σε ένα περιβάλλον μεταβαλλόμενο, συνεπεία των ευμετάβλητων διεθνών σχέσεων, αναδύεται η ανάγκη εξισορρόπησης των συχνά αντικρουόμενων συμφερόντων των κρατών που σχηματίζουν τη διεθνή κοινότητα. Το ρόλο αυτό καλείται να διαδραματίσει το Διεθνές Δίκαιο.
Η Σύμβαση του Montego Bay για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας αποτελεί το νομικό κείμενο που διέπει, σήμερα, τις έννομες σχέσεις που αφορούν στην εκμετάλλευση των θαλασσών. Η διεθνής αυτή Σύμβαση, ωστόσο, δεν τέμνει κατά τρόπο ξεκάθαρο τα συνήθως περίπλοκα ζητήματα των οριοθετήσεων των θαλάσσιων ζωνών. Στο πλαίσιο αυτό, την εξειδίκευσή της έχουν αναλάβει τα διεθνή δικαστήρια.
Στην παρούσα μελέτη αναπτύσσεται η φύση και το πλέγμα των ελληνοτουρκικών διαφορών, με έμφαση τις διαφορές που ανακύπτουν στο Αιγαίο Πέλαγος. Για το λόγο αυτό, αναλύονται επιμέρους άρθρα της Σύμβασης που σχετίζονται με την ως άνω διαφορά και επισκοπείται αντιπροσωπευτικό τμήμα της νομολογίας, το οποίο φέρει ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά με την ελληνοτουρκική διένεξη. Μνημονεύεται, περαιτέρω, ο εν πολλοίς εξισορροπητικός χαρακτήρας των δικαστικών αποφάσεων, απόρροια του εξισορροπητικού πνεύματος που διέπει την ίδια τη Σύμβαση. Τέλος, παρουσιάζεται η άποψη της παρούσας μελέτης. Αποκρούονται ως αβάσιμα επιχειρήματα των ενδιαφερομένων κρατών (Ελλάδας και Τουρκίας) και προτείνεται η επίλυση του ζητήματος στη βάση ορισμένου αντικειμενικού κριτηρίου, η εφαρμογή του οποίου καταλήγει σε ένα δίκαιο τελικό αποτέλεσμα.
Το αναμφισβήτητο συμπέρασμα πως όλες οι σύγχρονες διαφορές που αφορούν τις θαλάσσιες οριοθετήσεις επιλύονται με συγκεκριμένο τρόπο, καθιστά την διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών επιτακτική και καταντά την τυχόν περαιτέρω διαιώνισή τους απόδειξη της επικράτησης εθνικιστικών αντιλήψεων και της αναζήτησης του τρόπου ‘’να τη φέρουμε στην άλλη πλευρά’’, προσέγγιση που μάλλον απέχει από τη φύση και το σκοπό του διεθνούς δικαίου. |
|---|