Το τραύμα ως διαμορφωτικός παράγων σε σύγχρονα εφηβικά αγγλικά μυθιστορήματα
Ο βασικός αναπτυξιακός στόχος της εφηβείας είναι η οικοδόμηση της ταυτότητας. Σκοπός αυτής της εργασίας είναι να διερευνήσει πώς το τραύμα επηρεάζει την προσωπικότητα των νεαρών πρωταγωνιστών στη μετάβαση αυτή, κατά την διάρκεια της οποίας πολλαπλές μεταβολές οδηγούν στο σχηματισμό της ταυτότητάς...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2020
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/20783 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Ο βασικός αναπτυξιακός στόχος της εφηβείας είναι η οικοδόμηση της ταυτότητας. Σκοπός αυτής της εργασίας είναι να διερευνήσει πώς το τραύμα επηρεάζει την προσωπικότητα των νεαρών πρωταγωνιστών στη μετάβαση αυτή, κατά την διάρκεια της οποίας πολλαπλές μεταβολές οδηγούν στο σχηματισμό της ταυτότητάς τους. Προτείνουμε ότι τα τραυματικά γεγονότα μπορούν και να εμποδίσουν αλλά και να επισπεύσουν τη μετάβαση από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση.
Η ικανότητα του τραύματος να διαταράξει την εμπειρία του νου, του χρόνου, του εαυτού και του κόσμου επισημάνθηκε από τον Freud και άλλους ψυχιάτρους που συμφωνούν ότι η πολυπλοκότητα του τραύματος έγκειται στο γεγονός ότι η επίδρασή του περιλαμβάνει όχι μόνο την ίδια την πληγή αλλά και την ανικανότητα του θύματος να αφομοιώσει το τραυματικό συμβάν. Η Herman υποστηρίζει ότι τέτοια γεγονότα τείνουν να καταστρέφουν την αίσθηση του εαυτού του ατόμου και μπορούν να διασπάσουν τη σχέση του θύματος με την οικογένειά του, τους φίλους του ή την κοινότητα. Μελετητές της θεωρίας του τραύματος, όπως ο Laub, προτείνουν ότι για να μην εγκλωβιστεί το θύμα στην τραυματική του μοίρα, πρέπει να βρει έναν τρόπο να μοιραστεί την ιστορία του, ανακατασκευάζοντας το γεγονός. Ο δέκτης της αφήγησης του τραύματος γίνεται αναπόσπαστο μέρος της θεραπευτικής διαδικασίας μαρτυρίας του θύματος. Η αναγνώριση του γεγονότος από κάποιον άλλο, σύμφωνα με την Caruth, οδηγεί στην επανασύνδεση του θύματος με την κοινότητα και η Herman γράφει ότι καθώς το θύμα μοιράζεται την τραυματική του εμπειρία με τους άλλους, αποκαθίσταται η αίσθηση ενός ουσιαστικού κόσμου.
Με βάση τη θεωρία του τραύματος, θα αναλύσουμε κείμενα όπου ο θάνατος είναι κεντρικός και σχετίζεται, είτε με την απώλεια ενός μέλους της οικογένειας, είτε με τον προσωπικό θάνατο του έφηβου ήρωα που πάσχει από κάποια χρόνια ασθένεια. Τα υπό εξέταση βιβλία δείχνουν ότι ο θάνατος, όπως σημειώνει η Trites, είναι ιδιαίτερα σημαντικός για τους νεαρούς ενήλικες επειδή έρχονται αντιμέτωποι για πρώτη φορά με την ιδέα του θανάτου και πρέπει να αποδεχτούν την εξουσία του. Καθώς οι έφηβοι βιώνουν την τραυματική εμπειρία, αδυνατούν να συνδεθούν με τους άλλους, αλλά η ανάκαμψη από το τραύμα δεν μπορεί να συμβεί σε απομόνωση. Έτσι, θα επικεντρωθούμε στο πώς μπορεί να αποκατασταθεί η αίσθηση της εμπιστοσύνης των θυμάτων και πώς οι οικείοι δεσμοί μπορούν να δράσουν υποστηρικτικά για τους έφηβους ήρωες σε αυτό το ταξίδι τους. Τέλος, θα εξετάσουμε το ρόλο της σεξουαλικής αφύπνισης και της θρησκευτικής αμφισβήτησης των πρωταγωνιστών καθώς αντιμετωπίζουν ζητήματα θανάτου.
Η παρούσα εργασία πραγματεύεται ζητήματα ταυτότητας, τραύματος και θανάτου και υποστηρίζει ότι ακόμα και στην τραυματική λογοτεχνία υπάρχει ελπίδα, καθώς οι έφηβοι βιώνουν τον πόνο και την απώλεια αλλά ταυτόχρονα αποκτούν καλύτερη κατανόηση του εαυτού τους και των άλλων, οδηγούνται από την άγνοια στην γνώση και μέσα από τις δυσκολίες, κερδίζουν την ωρίμαση. Σύμφωνα με την Trites, το καταφατικό μήνυμα που κρύβεται ακόμα και στη σκοτεινή λογοτεχνία έγκειται στην ευκαιρία για ανάπτυξη, μια ευκαιρία που δίνεται και στον αναγνώστη. |
|---|