Διερεύνηση των απόψεων στελεχών της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και εμπλεκομένων ΜΚΟ αναφορικά με τη μεταναστευτική: προσφυγική κρίση στην Ελλάδα - Ahmad, Nasir (2020)
Το γεγονός ότι ο όρος αειφόρος ανάπτυξη είναι ελάχιστα κατανοητός και με πολύ σοβαρό ερμηνευτικό έλλειμμα οφείλεται στο ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σε ό,τι αφορά στην ίδια την έννοια και στις διαδικασίες υλοποίησής της. Υποστηρίζεται ότι ο όρος γεννά πολύ περισσότερα ερωτήματα από όσα μπορεί να απαντήσει, αφού κρυμμένες πίσω από αυτόν είναι παραδοχές σχετικά με την οικονομική ανάπτυξη, την τεχνολογία, τη δημοκρατία, τη συμμετοχή στα κοινά και τις ανθρώπινες αξίες. Παραμερίζοντας αυτές τις διαφορές και θέτοντας ότι η αειφορία είναι μια όμορφη λέξη που, γενικά, προσλαμβάνεται ως κάτι ευγενές, θετικό, δελεαστικό και άξιο να επιτευχθεί, η προσοχή θα επικεντρώνονταν στην προώθηση και επίτευξη των αξιακών κριτηρίων της ηθικής αντίληψης του δικαίου μεταξύ των κοινωνιών, που ενυπάρχουν στην έννοια για μια καλύτερη κοινωνική, οικονομική και περιβαλλοντική συμπόρευση. Το όραμα αυτό μπορεί να γίνει πραγματικότητα μέσω της Εκπαίδευσης για την Αειφόρο Ανάπτυξη που έχει τη δυναμική και είναι σε θέση να οδηγήσει στην αλλαγή, απαιτώντας από την κοινωνία να αλλάξει οπτική προς την κατεύθυνση ανάπτυξης του πνεύματος και εξευγενισμού της ψυχής. Σε αυτή την εκπαιδευτική διαδικασία, παρέχονται τα κατάλληλα ερεθίσματα, ώστε να κατανοηθεί ότι η εδραίωση της αειφορίας, ευνοεί όλες της μορφές ζωής επειδή βασίζεται στις αρχές της δημοκρατίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης, του κράτους δικαίου, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας και της ισότητας ευκαιριών για όλους, με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής και των συνθηκών διαβίωσης. Σε αυτή τη βάση προωθείται και διαφυλάσσεται ισόνομη οικονομία, υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης, προστασία της υγείας, κοινωνική και εδαφική συνοχή και προστασία των ασθενέστερων σε έναν ειρηνικό και ασφαλή πλανήτη που σέβεται την πολιτιστική ποικιλομορφία. Η πραγματικότητα, όμως, φανερώνει ότι μεταξύ των σοβαρών περιβαλλοντικών οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων εντάσσεται και ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ολοένα αυξάνεται λόγω της μετανάστευσης και του προσφυγικού ζητήματος. Η επικρατούσα κατάσταση φανερώνει το μέγεθος του προβλήματος και ωθεί, κυρίως, τις αναπτυγμένες χώρες και οργανώσεις που δραστηριοποιούνται σε αυτούς τους τομείς να διαμορφώσουν νέες πολιτικές στην κατεύθυνση αειφορικών πρακτικών για να διαφυλαχθούν οι αξίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Υπό το πρίσμα αυτό, σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση και η καταγραφή των απόψεων των μελών της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και των MKO που δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον τομέα στην Ελλάδα σχετικά με την κρίση που δημιουργείται από την ανεξέλεγκτη έλευσή τους. Επίσης, να καταγραφούν τα πιθανά αίτια της στασιμότητας που παρατηρείται στη μετάβαση αυτών των ατόμων στον επιθυμητό τόπο προορισμού τους, σύμφωνα με τις οδηγίες της Ε.Ε. και να διαπιστωθούν τυχόν αποκλίσεις στην υλοποίηση ενεργειών σχετικά με αυτές. Από τα αποτελέσματα της έρευνας προκύπτει ότι η συντριπτική πλειονότητα των ερωτηθέντων δηλώνουν ότι η Ύπατη Αρμοστεία επιτελεί σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό τον ρόλο της στα θέματα που αφορούν τη διασφάλιση ασύλου και μη επαναπροώθησης, την προαγωγή διεθνών συμφωνιών και την παροχή υλικής βοήθειας και ιατρικής περίθαλψης σε πρόσφυγες. Σε ό,τι αφορά την επιτέλεση του ρόλου των ΜΚΟ σε θέματα ιατρικής περίθαλψης, παροχής συσσιτίων, διανομής ρουχισμού και ειδών πρώτης ανάγκης, ανάπτυξης υγειονομικών δομών, διάθεσης διερμηνέων και ψυχολογικής υποστήριξης στους πρόσφυγες, η πλειονότητα δηλώνει ότι πληρείται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό. Αναφορικά με το αν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης στην αντιμετώπιση των προβλημάτων των προσφύγων από μέρους των στελεχών της Ύπατης Αρμοστείας και των ΜΚΟ, η συντριπτική πλειονότητα του ερευνητικού δείγματος δηλώνει σε μεγάλο βαθμό τη συμφωνία της. Για το πρόβλημα που δημιουργείται από την ανεξέλεγκτη έλευση προσφύγων/μεταναστών στην Ελλάδα, δηλώνουν ότι υπάρχει από πολύ μέχρι πάρα πολύ αύξηση της προκατάληψης, ενώ υπάρχει από λίγο έως ελάχιστα στα θέματα που αφορούν μεταδοτικές ασθένειες, αρνητική επίδραση στην τοπική κουλτούρα, κατάρρευση της τοπικής οικονομίας και επιβάρυνση του περιβάλλοντος.