Ο ευρωπαϊκός κοινωνικός χάρτης: ιστορική διαδρομή και η συμβολή του στη νομική προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων
Η ευρωπαϊκή ενοποίηση διακρίνεται από κάθε άλλη ανάλογη διεθνή διεργασία που γνωρίσαμε ως τώρα για τη σταδιακή ολοκλήρωσή της σε συγκεκριμένες περιοχές. Προωθείται έτσι με διαφορετικές ταχύτητες, διευκολύνοντας την άρση αδιεξόδων ,δίνοντας λύσεις σε σημαντικά προβλήματα και μεταθέτοντας στο μέλλον ό...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2020
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/20252 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Η ευρωπαϊκή ενοποίηση διακρίνεται από κάθε άλλη ανάλογη διεθνή διεργασία που γνωρίσαμε ως τώρα για τη σταδιακή ολοκλήρωσή της σε συγκεκριμένες περιοχές. Προωθείται έτσι με διαφορετικές ταχύτητες, διευκολύνοντας την άρση αδιεξόδων ,δίνοντας λύσεις σε σημαντικά προβλήματα και μεταθέτοντας στο μέλλον όσα ζητήματα δεν ήταν ακόμα ώριμα προς διευθέτηση. Η οικοδόμηση της Ένωσης προχώρησε δηλαδή σε βάθος σε ορισμένους τομείς πολιτικής με ταχείς σχετικά ρυθμούς, ενώ καθυστέρησε σημαντικά σε άλλες περιοχές. Η θεσμική ασυμμετρία, η οποία παρατηρήθηκε στην πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, είχε ως αποτέλεσμα την ανάδειξη του ελλείμματος δημοκρατίας και κράτους δικαίου που άρχισε να συζητείται από την δεκαετία του 1980. Έτσι ενώ πάντοτε ως τότε προηγούνταν η ενοποίηση στην οικονομία , έπειτα έπαιξε σπουδαίο ρόλο η ενοποίηση στο πεδίο της καθεαυτό πολιτικής με την προώθηση θεσμών, πολιτικών και δράσεων που άπτονται του σκληρού πυρήνα της εξουσίας. Οι τρείς εξειδικευμένες κοινότητες οικονομικού χαρακτήρα, που αποτελούν την βάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδηγήθηκαν στην εμβάθυνση των πολιτικών τους, την διαρκή επέκταση των αρμοδιοτήτων τους και την ενοποίηση διαδικασιών. Όσον αφορά στα κοινοτικά όργανα αποκτούσαν λοιπόν με το χρόνο για την αποτελεσματικότερη εκπλήρωση της αποστολής τους μεγαλύτερη δικαιοδοσία σε τομείς δράσης που λαμβάνουν χώρα στην καθημερινή ζωή των Ευρωπαίων πολιτών. Έτσι άρχισε να φαίνεται για την προστασία των δικαιωμάτων του Ευρωπαίου πολίτη και κάθε ανθρώπου που ζει στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην ολοένα διευρυνόμενη κοινοτική εξουσία. Αυτό το πρόβλημα άργησε να γίνει αντιληπτό και να συνειδητοποιηθεί σε όλες του τις διαστάσεις. Φάνηκε όταν η ευρωπαϊκή ενοποίηση άρχισε να απλώνεται σε περιοχές, όπου η ελευθερία του πολίτη και του ανθρώπου διακυβεύονταν με τρόπο έντονο. Λύση στο παραπάνω κενό προσπάθησε να δώσει πρώτα η συνθήκη του Μάαστριχτ (1991)και έπειτα η συνθήκη του Άμστερνταμ (1996) . Η συνθήκη του Άμστερνταμ υποστηρίζει με ρητό ορισμό την δημοκρατία και το κράτος δικαίου σε θεμελιώδεις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προσφέρει ερείσματα για την ενίσχυση της κοινωνικής αρχής. Το πιο σημαντικό είναι ότι αναδεικνύει την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου όπως φαίνεται στις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των μελών της και της ΕΣΔΑ. Στη Σύνοδο Κορυφής της Κολωνίας τον Ιούνιο του 1999 φάνηκε η πρωτοβουλία για την εκπόνηση του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Τα ζητήματα που συζητήθηκαν έντονα και πολλές φορές ταλάνισαν τη Συνέλευση ήταν κυρίως, η εναρμόνιση του χάρτη με τους ορισμούς των συνθηκών, η μη διεύρυνση των αρμοδιοτήτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έπειτα η διαμόρφωση ενός αυτοτελούς συστήματος προστασίας των δικαιωμάτων στο πλαίσιο της κοινοτικής έννομης τάξης, παράλληλα η σχέση του Χάρτη και της ΕΣΔΑ, ενώ καταλυτικό ρόλο έπαιξε η αποφυγή δημιουργίας προβλημάτων που θα καθιστούσαν αναγκαία την αναθεώρηση του Συντάγματος των κρατών και τέλος η αποφυγή πρόσθετων δημοσιονομικών βαρών. |
|---|