Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις από το 2002 έως το 2018: η τουρκική θεώρηση
Όπως είναι εύκολο να καταλάβει κανείς, οι προκλήσεις, αδιαθετήσεις και εχθρικές στάσεις εκ μέρους της Τουρκίας, ιστορούν πολλά χρόνια, είχαν πολλές πολιτικές εκφάνσεις και αφορούν πολλά επίπεδα ενός σύγχρονου κράτους και μιας σύγχρονης διακυβέρνησης. Πάντα στον ρόλο του αντιρρησία, η εξωτερική πολιτ...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2020
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/19757 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Όπως είναι εύκολο να καταλάβει κανείς, οι προκλήσεις, αδιαθετήσεις και εχθρικές στάσεις εκ μέρους της Τουρκίας, ιστορούν πολλά χρόνια, είχαν πολλές πολιτικές εκφάνσεις και αφορούν πολλά επίπεδα ενός σύγχρονου κράτους και μιας σύγχρονης διακυβέρνησης. Πάντα στον ρόλο του αντιρρησία, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, ήταν ανέκαθεν επιθετική, όχι μόνο προς της Ελλάδα, αλλά και προς άλλα κράτη με τα οποία συνορεύει. Δεν είναι θέση της προκειμένου έρευνας να εξετάσει την στάση αυτή βάσει κοινωνικό-πολιτικών παραγόντων, παρά μόνο, να παρουσιάσει την σύγχρονη σχέση ανάμεσα στις δύο χώρες, να εξιστορήσει τα καθώς έχει και να δώσει μια βαθύτερη σκοπιά των όσων συνέβησαν.
Σε έναν όλο ένα πιο σύγχρονο κόσμο, του οποίου το κύρια χαρακτηρίστηκα είναι η εξέλιξη, η πρόοδος και αλληλένδεση, η στάση της Τουρκίας παραμένει ξεροκέφαλα ακίνητη και αγέρωχη, δίχως τάσεις αλλαγής, ή έστω, συμβιβασμού. Επί κυβερνήσεων Ερντογάν, οι σχέσεις με την Ελλάδα και τους υπόλοιπους γείτονες επιδεινώθηκαν.
Υποχρέωση της Τουρκίας, ως Ευρωπαϊκή χώρα και διεθνής παίκτης του παγκόσμιου χάρτη, είναι εκμοντερνοποίηση και η ανοικτή αντίληψη. Τα χρόνια των κλειστών χωρών και κοινωνιών έχουν περάσει, οι λαοί μεταξύ τους είναι πιο συνδεδεμένοι από ποτέ. Και εν μέση της γενικής επιθυμίας για πρόοδο, όλες οι διαφορές θα έπρεπε να χάνονται κάτω από το βάρος της ενότητας. |
|---|