Η εξέλιξη και η χρήση της ασβεστοκαμίνου κατά τους ιστορικούς χρόνους στην Ελλάδα
Ο όρος ασβεστόλιθος αναφέρεται στα ανθρακούχα πετρώματα και τα απολιθώματα οστρέων. Από την όπτησή τους προκύπτει ο άσβεστος ασβέστης. Όταν οι ασβεστοποιημένοι λίθοι αναμειχθούν με νερό, παράγεται ο ένυδρος ασβέστης ή σβησμένη άσβεστος. Η άσβεστος χρησιμοποιήθηκε από την αρχαιότητα έως και σήμερα σε...
Saved in:
| Main Author: | |
|---|---|
| Other Authors: | |
| Language: | el_GR |
| Published: |
2020
|
| Subjects: | |
| Online Access: | http://hdl.handle.net/11610/19742 |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | Ο όρος ασβεστόλιθος αναφέρεται στα ανθρακούχα πετρώματα και τα απολιθώματα οστρέων. Από την όπτησή τους προκύπτει ο άσβεστος ασβέστης. Όταν οι ασβεστοποιημένοι λίθοι αναμειχθούν με νερό, παράγεται ο ένυδρος ασβέστης ή σβησμένη άσβεστος. Η άσβεστος χρησιμοποιήθηκε από την αρχαιότητα έως και σήμερα σε ποικιλία εφαρμογών.
Η τυπολογική εξέλιξη των ασβεστοκαμίνων επήλθε σταδιακά με την εξέλιξη των κλειστών θαλάμων όπτησης ή των φούρνων με θόλο. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους διαμορφώνεται ο τύπος των καμινιών, o οποίος με μικρές παραλλαγές στην δομή και λειτουργία του, σώζεται έως και την προβιομηχανική περίοδο. Πρόκειται για τα καμίνια περιοδικής λειτουργίας, τα οποία διακρίνονται σε τρεις τύπους, τα πρόχειρα φρεατοειδή καμίνια ή σωροκάμινοι, τα ημιμόνιμα και τα μόνιμα φρεατοειδή καμίνια.
Στην Ελλάδα οι κλίβανοι που αποκαλύφθηκαν είναι όλοι κυκλικοί και ανήκουν στον τύπο της φρεατοειδούς ασβεστοκαμίνου μακράς φλογός. Το μέγεθος τους εξαρτάται από την ποσότητα του υλικού που προόριζαν για καμίνευση και την διάρκεια της διαδικασίας. Η θέση των κλιβάνων υπαγορεύεται από την άμεση πρόσβαση σε πρώτες ύλες, την δυνατότητα μεταφοράς και διακίνησης του προϊόντος και από νομικές διατάξεις που διέπουν τις ρυπογόνες κατασκευές του είδους. Η λειτουργία τους απαιτεί έναν ικανό αριθμό ατόμων επιφορτισμένων με διάφορες αρμοδιότητες.
Στην Ρωμαϊκή περίοδο η άσβεστος χρησιμοποιήθηκε ως βάση για την δημιουργία ενός ισχυρότατου κονιάματος το οποίο εμπεριείχε ποζολάνη. Η προσθήκη σπασμένων λίθων και θρυμματισμένων κεράμων αργότερα, οδήγησε στην παρασκευή ενός ισχυρού, υδατοστεγούς κονιάματος. Η ανακάλυψη αυτή σταδιακά οδήγησε στην επικράτηση των χυτών τοιχοποιιών και την εσωτερική διαμόρφωση των χώρων με τόξα και θόλους. Στην Βυζαντινή περίοδο η χρήση των κεραμάλευρων και των θρυμματισμένων κεραμικών συστηματοποιούνται. Τα ίδια υλικά χρησιμοποιούνται και κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ενώ τον 19ο και 20ο αι. μ.Χ. τα κονιάματα ποικίλλουν ανάλογα με τις τοπικές πρώτες ύλες και το είδος του χτισίματος, ενώ παράλληλα διαπιστώνονται και άλλες ποικίλες χρήσεις της ασβέστου έως την σύγχρονη εποχή. |
|---|