Αφηγηματικές δεξιότητες σε παιδιά με σύνδρομο Down
Ο αφηγηματικός λόγος προϋποθέτει εφαρμογή της γνώσης για τον κόσμο και απαιτεί ικανότητα κατανόησης και παραγωγής μεγαλύτερων μονάδων κειμένου, ικανότητα διατήρησης του θέματος και ενσωμάτωσης του νοήματος στον λόγο. Προκύπτει κυρίως, είτε μέσω της αναδιήγησης μιας ιστορίας είτε μέσω της ελεύθερης π...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2019
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/19001 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Ο αφηγηματικός λόγος προϋποθέτει εφαρμογή της γνώσης για τον κόσμο και απαιτεί ικανότητα κατανόησης και παραγωγής μεγαλύτερων μονάδων κειμένου, ικανότητα διατήρησης του θέματος και ενσωμάτωσης του νοήματος στον λόγο. Προκύπτει κυρίως, είτε μέσω της αναδιήγησης μιας ιστορίας είτε μέσω της ελεύθερης παραγωγής μιας ιστορίας.Από τη βρεφική ηλικία τα παιδιά αρχίζουν να αποκτούν αντίληψη της δομής, της χρήσης και της έννοιας της γλώσσας. Στην ηλικία των 5-6 ετών τα παιδιά είναι ικανά να αφηγηθούν ιστορίες και να παράγουν αρκετά ολοκληρωμένες ιστορίες.
Πιθανές αναπτυξιακές διαταραχές και γενικότερες δυσκολίες που σχετίζονται με τη μάθηση και τον γραμματισμό συνδέονται με δυσκολίες στον αφηγηματικό λόγο. Τα παιδιά με σύνδρομο Down ανήκουν στην κατηγορία των αναπτυξιακών διαταραχών και συνεπώς, αντιμετωπίζουν δυσκολίες και εμπόδια κατά την αφήγηση. Η αδυναμία αφήγησης έγκειται στην δυσκολία τους να ανακαλέσουν γεγονότα και συμβάντα του παρελθόντος που τους έχουν συμβεί και να τα περιγράψουν με λεπτομέρεια και χρονολογική σειρά. Ο αργός ρυθμός που χαρακτηρίζει τη γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών με σύνδρομο Down συνδέεται με τις δυσκολίες στον αφηγηματικό λόγο.
Η παρούσα εργασία έχει σαν σκοπό να σκιαγραφήσει το προφίλ των μαθητών με σύνδρομο Down και στην συνέχεια να διερευνήσει τις δυσκολίες στον αφηγηματικό λόγο των παιδιών με σύνδρομο Down σε αντίθεση με τα παιδιά τυπικής ανάπτυξης. Στην παρούσα μελέτη, τα παιδιά που έλαβαν μέρος στην έρευνα αποτελούνταν από ηλικίες 5,5-11 ετών. Πιο συγκεκριμένα, το δείγμα της έρευνας έγινε σε 10 παιδιά, 5 παιδιά με σύνδρομο Down (3 αγόρια και 2 κορίτσια) τα οποία είχαν διαγνωσμένη μέτρια νοητική καθυστέρηση και 5 παιδιά τυπικής ανάπτυξης παρόμοιας νοητικής ηλικίας που φοιτούν στην Α’ Δημοτικού. Γενικός σκοπός, ήταν να διερευνηθεί πόσο δυσκολεύονται τα παιδιά με σύνδρομο Down να κατανοήσουν ένα παραμύθι και πόσο να το αναδιηγηθούν μόνα τους το ίδιο παραμύθι σε σύγκριση με παιδιά τυπικής ανάπτυξης. To παραμύθι που τους ζητήθηκε να αναδιηγηθούν και στην συνέχεια να απαντήσουν σε ερωτήσεις κατανόησης είναι «Το μυρμήγκι και το περιστέρι» από τους μύθους του Αισώπου.
Τα αποτελέσματα της έρευνας καταλήγουν πως τα παιδιά με σύνδρομο Down δεν ήταν σε θέση να αφηγηθούν επί της ουσίας την ιστορία, αλλά να περιγράψουν με πτωχό τρόπο τα όσα απεικονίζονταν στις εικόνες, με χρήση μεμονωμένων λέξεων και μη ολοκληρωμένων και ορθά συνταγμένων προτάσεων. Επίσης, ότι τα παιδιά με σύνδρομο Down χρησιμοποιούν σε αρκετά μικρότερο βαθμό βοηθητικά και μη ρήματα σε κάθε έκφρασή τους σε σύγκριση με παιδιά τυπικής ανάπτυξης. Τα άτομα με σύνδρομο Down έχουν αποκομίσει την απαραίτητη αντιληπτική γνώση προκειμένου να είναι σε θέση να εκφράσουν βασικά σημεία μιας ιστορίας, όμως διαθέτουν περιορισμένες δεξιότητες εκφραστικής συντακτικής για να εκφράσουν με λέξεις τη γνώση που κατέχουν κατά τη διάρκεια της αφήγησης μιας ιστορίας. Ένα σημαντικό έλλειμα που καθορίζει πολλές γνωστικές διεργασίες είναι η ιδιαίτερα αδύναμη λεκτική βραχυπρόθεσμη μνήμη σε σύγκριση με παιδιά τυπικής ανάπτυξης.
Συνοψίζοντας, θα λέγαμε πως η ανάλυση του αφηγηματικού λόγου των παιδιών πρέπει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος διαδικασιών αξιολόγησης, παρέμβασής και έρευνας διότι αποτελεί καίρια δεξιότητα για την γλωσσική, κοινωνική και μαθησιακή επιτυχία. |
|---|