Ροδιακή αριστοκρατία και διπλωματία στην εξωτερική πολιτική της ελληνιστικής Ρόδου από τον 4ο μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ.
Η Ρόδος υπήρξε μία ναυτική κι εμπορική δύναμη από τη μυθική ίδρυση των τριών αρχαίων πόλεων της Ιαλυσού, της Καμείρου και της Λίνδου, που κατά την ελληνιστική περίοδο μετουσιώθηκε σε θαλασσοκράτειρα. Ένα ευρύτατο δίκτυο αποικιών, εμπορικών σταθμών και η σύναψη συνεργασιών που το νησί δημιούργησε με...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2018
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/18150 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Η Ρόδος υπήρξε μία ναυτική κι εμπορική δύναμη από τη μυθική ίδρυση των τριών αρχαίων πόλεων της Ιαλυσού, της Καμείρου και της Λίνδου, που κατά την ελληνιστική περίοδο μετουσιώθηκε σε θαλασσοκράτειρα. Ένα ευρύτατο δίκτυο αποικιών, εμπορικών σταθμών και η σύναψη συνεργασιών που το νησί δημιούργησε με εμπορικούς εταίρους σε όλα τα μήκη και πλάτη της Μεσογείου, σε συνδυασμό με την αστυνόμευση των θαλασσών και την πάταξη της πειρατείας καθιστούν τη Ρόδο κινητήριο δύναμη του θαλάσσιου εμπορίου. Ο πλούτος που σωρεύεται στο νησί επενδύεται στον στόλο και τις ανάγκες της κοινωνίας, ώστε αυτή η εμπορική δημοκρατία να ευημερεί όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά. Το ιδιάζον στοιχείο είναι πως όλη η ναυτική κι εμπορική δομή καθώς και η άσκηση κάθε μορφής πολιτικής, θρησκευτικής, διοικητικής, νομισματικής και δημοσιονομικής, δεν διενεργείται από το κράτος αλλά από ένα σύνολο αριστοκρατικών οικογενειών που εναλλάσσονται στα κορυφαία αξιώματα διακυβέρνησης σε προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα. Οι αριστοκράτες αυτοί διαθέτουν ιδιωτικούς στόλους που άλλοτε χρησιμοποιούνται εμπορικά κι άλλοτε στρατιωτικά, ενώ και με τις δύο αυτές ιδιότητές τους μισθώνονται και από άλλες πόλεις – κράτη και βασίλεια. Η συνέπεια, η δικαιοσύνη και η φερεγγυότητα καθιστούν τη ναυτιλιακή αριστοκρατία αξιόπιστη διπλωματική δύναμη τις υπηρεσίες της οποίας επιζητούν τα ελληνιστικά κράτη. Το γεγονός, ωστόσο, δεν προκαλεί την οίηση της Ρόδου που αποδεικνύεται επιδέξιος ρυθμιστικός παράγοντας ισορροπιών στη Μεσόγειο. Ο διπλωματικός ρόλος του νησιού τερματίζεται όταν τα κράτη των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εξασθενημένα από τους μεταξύ τους πολέμους, αδυνατούν να σταματήσουν τη ρωμαϊκή επεκτατική πολιτική. Την ίδια με τη διπλωματία φθίνουσα πορεία θα ακολουθήσει και η οικονομία και η ίδια η πολιτική ύπαρξη του νησιού. Ωστόσο τα επιτεύγματα του ροδιακού ναυτικού κράτους έχουν αποκτήσει τη δική τους σελίδα στην παγκόσμια ιστορία. |
|---|