Εκδηλώσεις ενσυναίσθησης σε νήπια με διαταραχή αυτιστικού φάσματος
Η ικανότητα να ταυτιστούμε με τον άλλον και να κατανοήσουμε την κατάστασή του, τα συναισθήματά του και τις ιδέες του, αποτελούν την ικανότητα ενσυναίσθησης, η οποία χαρακτηρίζει μια συγκεκριμένη ανθρώπινη δεξιότητα και παραλλάσσει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Μπορεί να κυμαίνεται ανάμεσα σε ακραία συναισ...
Saved in:
| Main Author: | |
|---|---|
| Other Authors: | |
| Language: | el_GR |
| Published: |
2018
|
| Subjects: | |
| Online Access: | http://hdl.handle.net/11610/17984 |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | Η ικανότητα να ταυτιστούμε με τον άλλον και να κατανοήσουμε την κατάστασή του, τα συναισθήματά του και τις ιδέες του, αποτελούν την ικανότητα ενσυναίσθησης, η οποία χαρακτηρίζει μια συγκεκριμένη ανθρώπινη δεξιότητα και παραλλάσσει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Μπορεί να κυμαίνεται ανάμεσα σε ακραία συναισθήματα ενσυναίσθησης και σε απουσία ενσυναίσθησης, δημιουργώντας έτσι ένα συνεχές. Οι Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) αποτελούν κατά κανόνα, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ελλειμματικής ενσυναίσθησης. Μάλιστα, χαμηλή ενσυναίσθηση μπορεί να προβλέψει την ύπαρξη της διαταραχής. Έτσι, σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της ικανότητας αυτής σε νήπια με ΔΑΦ, και η σύγκριση της με την ανάλογη ικανότητα ενσυναίσθησης που παρουσιάζουν νήπια Τυπικής Ανάπτυξης (Τ.Α), στις ίδιες συνθήκες. Στην έρευνα συμμετείχαν νήπια που έχουν λάβει διάγνωση Διαταραχής Αυτιστικού Φάσματος (Ν=8) και νήπια τυπικής ανάπτυξης (Ν=8). Το 94% του συνολικού δείγματος ήταν αγόρια. Κατά τη διάρκεια παιχνιδιού με τη μητέρα τους, διαδραματίστηκαν δύο επεισόδια από την πλευρά της μητέρας, που προκαλούσαν την έντονη συναισθηματική συμμετοχή των παιδιών. Έτσι, μελετήθηκαν και καταγράφηκαν σε κλείδες παρατήρησης οι αντιδράσεις των νηπίων σε πέντε βασικές κατηγορίες που κωδικοποιούν την ικανότητα της ενσυναίσθησης. Παρατηρήθηκαν οι εκφράσεις του προσώπου των παιδιών, οι οποίες δεν φαίνεται να έχουν σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων (ΔΑΦ- Τ.Α.), σε αντίθεση με την βλεμματική επαφή, που φαίνεται να είναι διπλάσια στα παιδιά Τ.Α. σε σχέση με τα παιδιά με ΔΑΦ. Μικρή διαφορά παρουσιάζουν και τα ευρήματα όσον αφορά την σωματική εγγύτητα που εμφάνιζαν τα παιδιά ως προς τη μητέρα τους, όπου τα παιδιά Τ.Α. φαίνεται να έρχονται πιο συχνά σε στενή εγγύτητα με τη μητέρα τους, απ’ ότι τα παιδιά με ΔΑΦ. Η κοινωνική συμπεριφορά που παρουσίασαν τα παιδιά Τ.Α. είναι τριπλάσια από αυτή που παρουσίασαν τα παιδιά με ΔΑΦ, ενώ τα παιδιά με ΔΑΦ αδιαφορούσαν ως προς το επεισόδιο με διπλάσια συχνότητα απ’ ότι τα παιδιά Τ.Α. Η σιγή υπερίσχυσε και στις δύο ομάδες νηπίων, όσον αφορά την φωνητική τους αντίδραση κατά τη διάρκεια των επεισοδίων. Στερεοτυπική συμπεριφορά παρουσιάστηκε μόνο στην ομάδα των παιδιών με ΔΑΦ. Τα παρόντα ευρήματα, ως προς την κωδικοποίηση της ενσυναίσθησης, υποστηρίζουν πως υπάρχει σημαντική διαφορά στην πλειοψηφία των κατηγοριών των αντιδράσεων των νηπίων με ΔΑΦ και των νηπίων Τ.Α.. Συνοπτικά, προκύπτει πως τα παιδιά με ΔΑΦ στη νηπιακή ηλικία παρουσιάζουν ελλείμματα στην ικανότητα της ενσυναίσθησης, σε σύγκριση με τα παιδιά Τ.Α., όπου φαίνονται να ανταποκρίνονται περισσότερο, συμπέρασμα χρήσιμο για την κατανόηση των διαπροσωπικών σχέσεων με νήπια που έχουν διαγνωστεί με ΔΑΦ. |
|---|