Η πολιτική διάσταση του θεατρικού οικοδομήματος στις ελληνικές πόλεις της Κάτω Ιταλίας και της Σικελίας, κατά τη διάρκεια της Κλασικής περιόδου: αρχαιολογικές και φιλολογικές μαρτυρίες

Το αρχαίο ελληνικό θέατρο χρησιμοποιήθηκε ως χώρος συγκέντρωσης πολιτών, πνευματικής καλλιέργειας και ψυχαγωγίας αλλά και ως μέσο εκλαΐκευσης ιδεών για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπών. Το θέατρο (ο χώρος θέασης) και το δράμα (το δρώμενο) αποτελούν το σημαίνον και το σημαινόμενο της παρουσίασης ενό...

Πλήρης περιγραφή

Αποθηκεύτηκε σε:

Λεπτομέρειες βιβλιογραφικής εγγραφής
Κύριος συγγραφέας:	Δήμα, Ευαγγελία
Άλλοι συγγραφείς:	Συρόπουλος, Σπυρίδων
Γλώσσα:	el_GR
Δημοσίευση:	2017
Θέματα:	Θέατρο Δράμα Κάτω Ιταλία Σικελία Αθήνα Theatre Drama South Italy Sicily Athens Theater > Greece > History (URL: http://id.loc.gov/authorities/subjects/sh2010116295) Theater and society (URL: http://id.loc.gov/authorities/subjects/sh85134565) Sicily (Italy) > Antiquities (URL: http://id.loc.gov/authorities/subjects/sh2008116965)
Διαθέσιμο Online:	http://catalog.lib.aegean.gr/webopac/FullBB.csp?WebAction=ShowFullBB&EncodedRequest=9D127F96BAlC9aE2RS073D7EA116&Profile=Default&OpacLanguage=gre&NumberToRetrieve=50&StartValue=1&WebPageNr=1&SearchTerm1=2017.1.114417&SearchT1=&Index1=Keywordsbib&SearchMethod=Find_1&ItemNr=1 http://hdl.handle.net/11610/17487
Ετικέτες:	Προσθήκη ετικέτας Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!

Περιγραφή
Περίληψη:	Το αρχαίο ελληνικό θέατρο χρησιμοποιήθηκε ως χώρος συγκέντρωσης πολιτών, πνευματικής καλλιέργειας και ψυχαγωγίας αλλά και ως μέσο εκλαΐκευσης ιδεών για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπών. Το θέατρο (ο χώρος θέασης) και το δράμα (το δρώμενο) αποτελούν το σημαίνον και το σημαινόμενο της παρουσίασης ενός θεάματος/ακροάματος ως επιτελεστική πράξη. Ως εκ τούτου, ο συνδυασμός της εξέτασης του θεάτρου ως αρχιτεκτόνημα καθώς και του δράματος ως πολιτική μορφή τέχνης κατά την Κλασική περίοδο,κρίθηκε αναγκαίος για τη διαμόρφωση ενός πλαισίου κατανόησης του παρόντος πονήματος. Η μελέτη των δραματικών παραστάσεων ξεκινά από την κοιτίδα τους, την Αθήνα,εξετάζοντας τις πολιτικές παραμέτρους όπως αυτές αντανακλώνται στη θεατρική πράξη της εποχής. Αναφέρονται οι κοινωνικο-πολιτικές πλευρές και ο πολυποίκιλος τρόπος με τον οποίο οι λειτουργίες του θεάτρου στην Αθήνα είχαν αντίκτυπο στις Ελληνικές πόλεις της Κάτω Ιταλίας και της Σικελίας. Κι ενώ στις εν λόγω πόλεις υπήρξε μια μακρόχρονη παράδοση γηγενούς μορφής δράματος, οι Έλληνες άποικοι οικειοποιήθηκαν το αθηναϊκό κλασικό δράμα, επιδιώκοντας συνεχώς την αποδοχή της μητροπολιτικής Ελλάδας. Επιπλέον, ο πολιτικός χαρακτήρας της θεατρικής τέχνης εξετάζεται υπό το πρίσμα της άσκησης της εξουσίας των Ελλήνων τυράννων, οι οποίοι χρησιμοποίησαν τις τέχνες ως ιδεολογικό όπλο για την πολιτική τους σταθεροποίηση ενώ παράλληλα επιθυμούσαν να καταστήσουν τις αυλές τους κέντρα πολιτισμού, δίνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο, μια σημαντική ώθηση στις τέχνες και μια επίταση της αίγλης της αυλής τους.

Παρόμοια τεκμήρια