Το παιδικό θέατρο ως μέσο «διαπαιδαγώγησης»: η περίπτωση του ελληνικού παιδικού θεάτρου
Η παρούσα εργασία επιχειρεί την ανίχνευση στοιχείων διδακτισμού/παιδαγωγισμού στο παιδικό θέατρο διατυπώνοντας προβληματισμό σχετικά με την αναθεώρηση της φιλοσοφίας του θεάτρου που απευθύνεται σε ανήλικο κοινό, εφόσον αυτό θέλει να αποτελέσει εμπειρία αναζήτησης και ανανοηματοδότησης εννοιών, καλλι...
Saved in:
| Summary: | Η παρούσα εργασία επιχειρεί την ανίχνευση στοιχείων διδακτισμού/παιδαγωγισμού στο παιδικό θέατρο διατυπώνοντας προβληματισμό σχετικά με την αναθεώρηση της φιλοσοφίας του θεάτρου που απευθύνεται σε ανήλικο κοινό, εφόσον αυτό θέλει να αποτελέσει εμπειρία αναζήτησης και ανανοηματοδότησης εννοιών, καλλιεργώντας έναν αναστοχαστικό τρόπο σκέψης στα παιδιά. Στην εργασία περιλαμβάνονται, αρχικά, ορισμοί βασικών εννοιών και ανάλυση σημαντικών παραμέτρων για την κατανόηση του αντικειμένου, όπως αναφορά στην πορεία του δυτικού θεάτρου από τον 20ο αιώνα έως σήμερα, ορισμοί του θεάτρου και του δραματικού κειμένου, καθώς και μια κατηγοριοποίηση των ειδών και των μορφών του θεάτρου με έμφαση στο θέατρο που απευθύνεται σε ανήλικο κοινό. Στη συνέχεια, παρατίθεται σύντομη ιστορική αναδρομή των παιδικών θεατρικών σκηνών στη Ελλάδα, με παραθέσεις στο ρεπερτόριό τους. Ακολουθεί αναφορά στο σχολικό θέατρο ως βασική υποκατηγορία του παιδικού θεάτρου, καθώς και γενικές παρατηρήσεις για το θέατρο στην εκπαίδευση. Στη συνέχεια προτείνεται προσέγγιση της παιδαγωγικής του παιδικού θεάτρου μέσα από την παρουσίαση βασικών παραμέτρων του (όπως η θεματική, τα πρότυπα, η ιδεολογία, το ύφος, η γλώσσα, η έκφραση και η πρόσληψη του σκηνικού θεάματος) υπό το φως του ερευνητικού ερωτήματος που αφορά στην ανάπτυξη – ρητή και άρρητη- στοιχείων διδακτισμού. |
|---|