Ο κένταυρος ως νομισματικός τύπος από την αρχαϊκή εποχή έως και την ύστερη ρωμαιοκρατία (330 μ.Χ.)
Ο κένταυρος, ον διφυές, μισός άνθρωπος και μισός άλογο, εμφανίζεται στην ελληνική τέχνη στα τέλη του 10ου αι. π.Χ., και αποδεικνύεται ένα θέμα εξαιρετικά δημοφιλές στη μεγάλη πλαστική και την αγγειογραφία. Στα νομίσματα, η μορφή του αποτυπώνεται για πρώτη φορά κάπου στο τέλος του 6ου αι. π.Χ., σε κ...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | el_GR |
| Δημοσίευση: |
2017
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/List.csp?SearchT1=%CE%9A%CE%B1%CF%81%CF%81%CE%AC%2C+%CE%95%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B7&Index1=Keywordsbib&Database=1&SearchMethod=Find_1&SearchTerm1=%CE%9A%CE%B1%CF%81%CF%81%CE%AC%2C+%CE%95%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B7&OpacLanguage=gre&Profile=Default&EncodedRequest=9*B0*AF*A3p5*2EG*88D*0B*C54*C0ay&EncodedQuery=9*B0*AF*A3p5*2EG*88D*0B*C54*C0ay&Source=SysQR&PageType=Start&PreviousList=RecordListFind&WebPageNr=1&NumberToRetrieve=50&WebAction=NewSearch&StartValue=0&RowRepeat=0&ExtraInfo=&SortIndex=Year&SortDirection=-1&Resource=&SavingIndicator=&RestrType=&RestrTerms=&RestrShowAll=&LinkToIndex= http://hdl.handle.net/11610/17354 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Ο κένταυρος, ον διφυές, μισός άνθρωπος και μισός άλογο, εμφανίζεται στην ελληνική τέχνη στα τέλη του 10ου αι. π.Χ., και αποδεικνύεται ένα θέμα εξαιρετικά δημοφιλές στη μεγάλη πλαστική και την αγγειογραφία. Στα νομίσματα, η μορφή του αποτυπώνεται για πρώτη φορά κάπου στο τέλος του 6ου αι. π.Χ., σε κοπές από τα λεγόμενα «Θρακομακεδονικά έθνη», ενώ κατά τη διάρκεια της κλασικής και ελληνιστικής εποχής εμφανίζεται σποραδικά σε νομίσματα της Κυζίκου, της Αρκαδίας, της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας. Κατά τον 2ο και τον 3ο αι. μ.Χ., γνωρίζει μεγάλη δημοτικότητα στις ανατολικές επαρχίες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπου κόβεται σε μία ποικιλία τύπων, ενώ η μορφή του συναντάται και στα νομίσματα των παρθικών λεγεώνων που έδρασαν στην περιοχή της Μεσοποταμίας τον 3ο αι. μ.Χ. Κάποιες περιορισμένες κοπές με κενταύρους εκδίδονται την ίδια εποχή και από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες Γαλλιηνό, Βικτορίνο, Τέτρικο, Καραύσιο και Μαξιμιανό. Οι παραστάσεις κάποιες φορές αντλούν τη θεματολογία τους από τα μυθικά επεισόδια των αρπαγών των γυναικών, των συμπλοκών με τους Λαπίθες ή με τον Ηρακλή, άλλες φορές από τις ιστορίες με τον Χείρωνα και τον Φόλο. Στα νομίσματα της ρωμαϊκής περιόδου, οι κένταυροι συμμετέχουν συχνά σε σκηνές με διονυσιακό περιεχόμενο ή απεικονίζονται μόνοι τους, κάποιες φορές κρατώντας τόξο. Η παρούσα εργασία εξετάζει την εξέλιξη των εικονογραφικών τύπων του κενταύρου στα νομίσματα και τις αναφορές τους σε άλλες μορφές τέχνης, τους συμβολισμούς που μπορεί να εμπεριέχουν καθώς και τις συνθήκες που οδήγησαν στην επιλογή τους.
SUMMARY
Centaur, a half-human and half-horse double-nature creature, appears in ancient Greek art as a decorative motif in the end of the 10th century BC, proving to be particularly prominent in monumental sculpture and pottery iconography over time. Around the end of the 6th century BC it occurs on coins, especially on mints from the so-called “Thraco-macedonian tribes”, whereas over the Classical and Hellenistic times it occasionally appears on coins from Cyzicus, Arcadia, Macedonia and Thessaly. During the 2nd and 3rd centuries AD the centaur becomes popular on a variety of coin types in the eastern provenances of the Roman Empire and is also encountered on coins of the Parthian legions of Messopotamia in the 3rd century AD. A few limited editions of coins depicting centaurs are also minted by the Roman emperors, Gallienus, Victorinus, Tetricus, Carausius, and Maximianus. The scenes illustrated sometimes draw on mythical stories about abductions of women, fights with Lapiths or Heracles, Chiron and Pholus. On Roman coins centaurs usually participate in dionysiac scenes or are depicted on their own holding at times a bow. The present essay examines the development of the iconographic types of the centaur on coins, as well as the references made to the particular motif in other forms of art, the potential inherent symbolisms of these representations and the conditions which led to the specific iconographic choices. |
|---|