Η οργάνωση της γνώσης στους σύγχρονους πολιτιστικούς οργανισμούς
Θεωρούμε ότι η γνώση είναι η μείωση της αβεβαιότητάς μας για το κόσμο, ο περιορισμός της πολυπλοκότητάς του και η απόδοση νοήματος στα υλικά του. Παραδοσιακά τα Μουσεία-Αρχεία-Βιβλιοθήκες (ΜΑΒ) είναι κοινωνικοί οργανισμοί που μέσα από τις συλλογές των αντικειμένων, εγγράφων και βιβλίων οργανώνουν τη...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Περίληψη: | Θεωρούμε ότι η γνώση είναι η μείωση της αβεβαιότητάς μας για το κόσμο, ο περιορισμός της πολυπλοκότητάς του και η απόδοση νοήματος στα υλικά του. Παραδοσιακά τα Μουσεία-Αρχεία-Βιβλιοθήκες (ΜΑΒ) είναι κοινωνικοί οργανισμοί που μέσα από τις συλλογές των αντικειμένων, εγγράφων και βιβλίων οργανώνουν τη γνώση μας για τον κόσμο. Ιστορικά ξεκίνησαν ως cabinet de curiosités, ως αδιαφοροποίητες συλλογές αξιοπερίεργων αντικειμένων, για να διαχωριστούν κατά τον 19ο αιώνα με κριτήριο την υλικότητα των τεκμηρίων τους. Ανέπτυξαν ξεχωριστά συστήματα οργάνωσης της γνώσης και διαφορετικές πρακτικές διαχείρισης. Συνολικά αυτοί οι θεσμοί λειτούργησαν ως «υπολογιστικά κέντρα» συσσωρεύοντας γνώση και οργανώνοντας τη γνώση της εποχής τους. Ωστόσο στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή η αβεβαιότητα πλήττει τα ΜΑΒ και τον παραδοσιακό τους ρόλο εξαιτίας της από-υλοποίησης των ίδιων των συλλογών τους και της «υβριδικής» πρόκλησης, μέσω εκτεταμένων έργων ψηφιοποίησης. Τα ΜΑΒ έχουν να διαχειριστούν πια αυλές ψηφιακές αναπαραστάσεις που αποτελούνται από «δείγματα» και «ετικέτες» κατά την διατύπωση του N.Γκούντμαν. Για να λειτουργήσουν ως σύγχρονα υπολογιστικά κέντρα οφείλουν να εξοπλιστούν με νέα Συστήματα Οργάνωσης της Γνώσης (ΣΟΓ) για αυτές τις ψηφιακές αναπαραστάσεις. Για να κατανοήσουμε τι είδους ΣΟΓ έχουν ανάγκη οι σύγχρονοι πολιτιστικοί οργανισμοί, επιχειρούμε μια ιστορική αναδρομή στις προσπάθειες για την οργάνωση της γνώσης. Με αφετηρία την αριστοτελική συλλογιστική εξετάζουμε διάφορα συστήματα που στηρίχθηκαν στην χρήση a priori κατηγοριών για την κατανόηση του κόσμου. Η αδυναμία των προσπαθειών αυτών οφείλεται στο «γνωσιακό ρευστό», στο ετερογενές και αντιφατικό μίγμα που οι άνθρωποι έχουν στο μυαλό τους και τον αμφίσημο τρόπο με τον οποίο οι φυσικές μας γλώσσες αποδίδουν το νόημα. Αναφερόμαστε στον Peirce και το πραγματιστικό του σύστημα που θεωρεί την γνώση ως κυκλική διαδικασία «απαγωγής» κομματιών πληροφορίας από το γνωσιακό ρευστό και απόδοσης νοήματος από τα δρώντα υποκείμενα. Βασικό στοιχείο της διαδικασίας αυτής, είναι η μέτρηση της σημασιολογικής απόστασης των πληροφοριών. Η έννοια του δικτύου αποτελεί σε αυτό το σημείο, ένα σημαντικό εργαλείο για το σχεδιασμό συστημάτων γνώσης στους σύγχρονους πολιτιστικούς οργανισμούς επιτυγχάνοντας τέτοιου είδους σημασιολογικές μετρήσεις. Το δίκτυο ως οργανωτικό σχήμα είναι ικανό να δημιουργεί ένα πλαίσιο στο οποίο η απόδοση του πολλαπλού ή αμφίσημου νοήματος μπορεί να περιοριστεί. Εξετάζονται οι τύποι υποσυστημάτων που ένα τέτοιο σύστημα οργάνωσης γνώσης περιλαμβάνει και βρίσκονται στη διάθεση των πολιτιστικών οργανισμών: οντολογίες, πρότυπα μεταδομένων, θησαυροί, θεματικές επικεφαλίδες κ.α Επιπρόσθετα, το πλαίσιο αυτό συνιστά τη βάση για τη λήψη αποφάσεων από τα δρώντα υποκείμενα για την διατήρηση και αύξηση της υπάρχουσας γνώσης στο κάθε πολιτιστικό οργανισμό. Τα συστήματα αυτά αποτελούν τα εργαλεία βάση των οποίων ένας πολιτιστικός οργανισμός μπορεί να λειτουργεί ως ένα σύγχρονο «υπολογιστικό κέντρο». |
|---|