Ex citu διατήρηση και επανεισαγωγές
Η ex situ (εκτός τόπου) διατήρηση αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες διατήρησης της βιοποικιλότητας. Μέσω αυτής δίνεται η δυνατότητα στον άνθρωπο να προστατεύσει είδη τα οποία αδυνατούν πλέον να επιβιώσουν στο φυσικό τους περιβάλλον κυρίως λόγω των ανθρωπογενών πιέσεων τα τελευταία χρόνια. Τα π...
Saved in:
| Main Author: | |
|---|---|
| Other Authors: | |
| Language: | Greek |
| Published: |
2015
|
| Subjects: | |
| Online Access: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/FullBB.csp?WebAction=ShowFullBB&EncodedRequest=*B5*90*C6*D0O*DB*A9*E4*28L*B8*E7*60v*5B*5D&Profile=Default&OpacLanguage=gre&NumberToRetrieve=50&StartValue=12&WebPageNr=1&SearchTerm1=2014%20.1.110219&SearchT1=&Index1=Keywordsbib&SearchMethod=Find_1&ItemNr=12 http://hdl.handle.net/11610/15107 |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | Η ex situ (εκτός τόπου) διατήρηση αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες διατήρησης της βιοποικιλότητας. Μέσω αυτής δίνεται η δυνατότητα στον άνθρωπο να προστατεύσει είδη τα οποία αδυνατούν πλέον να επιβιώσουν στο φυσικό τους περιβάλλον κυρίως λόγω των ανθρωπογενών πιέσεων τα τελευταία χρόνια. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας πληθυσμός στην αιχμαλωσία είναι σύνθετα όπως ο ομομικτικός υποβιβασμός, η συσσώρευση επιβλαβών μεταλλάξεων και η απώλεια γενετικής ποικιλότητας. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών συμβάλει στην επιτυχία επανεισαγωγής, που αποτελεί τη σημαντικότερη παράμετρο ενός επιτυχημένου προγράμματος ex situ διατήρησης.Στην παρούσα εργασία έγινε προσπάθεια να αναγνωριστούν οι πιο σημαντικοί παράγοντες την επιτυχία ενός προγράμματος ex situ διατήρησης. Ως τέτοιοι εξετάστηκαν το σύστημα αναπαραγωγής (διασταυρώσεις μεταξύ ετεροθαλών αδερφών γνωστό κι ως κυκλική μεθοδος, μέθοδος ελαχιστοποίησης της μέσης συγγένειας στον πληθυσμό, Gc/mc και η μονογαμία), το συνολικό μέγεθος του αιχμάλωτου πληθυσμού, ο αριθμός των διακριτών πληθυσμών και οι γενεές στην αιχμαλωσία. Η επιτυχία του ex situ προγράμματος εκτιμήθηκε μέσω: 1) της αρμοστικότητας κατά την επανεισαγωγή, 2) ποσοτικής γενετικής ποικιλότητας και 3) της ουδέτερης γενετικής ποικιλότητας μέσω: α) του αριθμού αλληλόμορφων γονιδίων και β) της συχνότητας ετεροζυγωτών. Η μελέτη έγινε με τη χρήση ατομοστραφών προσομοιώσεων για να προσεγγισθεί η φαινοτυπική εξέλιξη μεταξύ της αιχμαλωσίας και του άγριου πληθυσμού. Στη συνέχεια έγινε η στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων και εκτιμήθηκε η σημαντικότητά τους, με το πρόγραμμα R.Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η επιτυχία επανεισαγωγών (με όποια παράμετρο κι αν μετρηθεί) εξαρτάται κατά κύριο λόγο από το σύστημα αναπαραγωγής και τον αριθμό των γενεών που κρατείται ο πληθυσμός στην αιχμαλωσία. Η κυκλική μεθοδος απέδωσε τα καλύτερα αποτελέσματα σχεδόν σε όλες τις μετρήσεις, εκτός της ετεροζυγωτίας όπου καλύτερα αποτελέσματα έδειξε η μέθοδος Gc/mc. Τέλος, οι λιγότερες δυνατές γενεές αιχμαλωσίας για τους πληθυσμούς, εν προκειμένω οι 10, έδειξαν τα καλύτερα αποτελέσματα σε όλα τα υπό μελέτη μεγέθη σε σχέση με τα σενάρια με περισσότερες γενεές (30, 50). |
|---|