Σενάρια προσδιορισμού περιοχών προτεραιότητας για τη διατήρηση της ποικιλότητας φυτών: η περίπτωση της Κρήτης
Η ραγδαία μείωση της βιοποικιλότητας συνεχίζεται σε παγκόσμιο επίπεδο, με μικρές μόνο εξαιρέσεις και παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες. Για την διατήρηση της βιοποικιλότητας, οι προσεγγίσεις που αναπτύσσονται είναι ολοένα και περισσότερο συνδυαστικές, με στόχο την επίτευξ...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/FullBB.csp?WebAction=ShowFullBB&EncodedRequest=*0A*ABaL*F9*0A1Q*CB*24*F4*AE*BF*21*F1*C4&Profile=Default&OpacLanguage=gre&NumberToRetrieve=50&StartValue=1&WebPageNr=1&SearchTerm1=2013%20.1.56043&SearchT1=&Index1=Keywordsbib&SearchMethod=Find_1&ItemNr=1 http://hdl.handle.net/11610/15106 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Η ραγδαία μείωση της βιοποικιλότητας συνεχίζεται σε παγκόσμιο επίπεδο, με μικρές μόνο εξαιρέσεις και παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες. Για την διατήρηση της βιοποικιλότητας, οι προσεγγίσεις που αναπτύσσονται είναι ολοένα και περισσότερο συνδυαστικές, με στόχο την επίτευξη της βιωσιμότητας στο σύστημα ανθρώπινη κοινωνία – φύση. Στις προσεγγίσεις αυτές, αξιοποιούνται μέθοδοι και τεχνικές που συνδυάζουν οικολογικές, κοινωνικές και οικονομικές παραμέτρους. Ο Συστηματικός Σχεδιασμός της Διατήρησης αποτελεί μια από τις πλέον διαδεδομένες μεθόδους, για την ολοκληρωμένη διαχείριση των περιβαλλοντικών προβλημάτων. Το δομημένο και ανατροφοδοτούμενο πλαίσιό του καλύπτει το ευρύ φάσμα των ζητημάτων που αναπτύσσονται στο σχεδιασμό της διατήρησης. Ο Συστηματικός Σχεδιασμός της Διατήρησης επικεντρώνεται στη χωροθέτηση, στο σχεδιασμό και στη διαχείριση προστατευόμενων περιοχών, οι οποίες αντιπροσωπεύουν τη συνολική βιοποικιλότητα μιας περιφέρειας.Ανεξάρτητα από τη μέθοδο που χρησιμοποιείται στο σχεδιασμό της διατήρησης, έχουν αναπτυχθεί ποικίλες τεχνικές και αντίστοιχα λογισμικά, με σκοπό την επίλυση της προβληματικής ‘ποιες περιοχές να προστατευθούν’. Στην παρούσα εργασία επιχειρήθηκε ο προσδιορισμός περιοχών προτεραιότητας για τη διατήρηση της ποικιλότητας των φυτών της Κρήτης, λαμβάνοντας υπόψη τις πιέσεις προς το περιβάλλον λόγω των οικονομικών, αναπτυξιακών και περιβαλλοντικών πολιτικών. Για την αντιμετώπιση του ζητήματος αυτού, χρησιμοποιήθηκε το λογισμικό Marxan, το οποίο είναι από τα πιο διαδεδομένα υποστηρικτικά λογισμικά για τη λήψη αποφάσεων στο σχεδιασμό συστημάτων προστατευόμενων περιοχών. Η ανάλυση του κεντρικού ζητήματος έγινε με τη διάκρισή του σε δυο ερωτήματα, δηλαδή: πόσες είναι οι περιοχές που περιλαμβάνουν το σύνολο των φυτικών ειδών; και ποιες από αυτές έχουν προτεραιότητα; Τα δυο αυτά ερωτήματα εξετάζονται σε τρεις υποπεριπτώσεις (‘σενάρια’ στο πλαίσιο του Marxan): (i) χωρίς να συνυπολογισθεί κάποια ανθρωπογενή πίεση, (ii) εκτιμώντας έμμεσα την πίεση των οικονομικών και αναπτυξιακών πολιτικών και (iii) λαμβάνοντας υπόψη την πίεση που προκύπτει, από την εφαρμογή του δικτύου προστατευόμενων περιοχών Natura 2000, στις περιοχές εκτός του δικτύου (στις περιοχές εντός του δικτύου θεωρείται ότι δεν ασκείται καμία πίεση). Επιπλέον, οι επιλεγμένες περιοχές από κάθε υποπερίπτωση συνδυάστηκαν σε μια ενιαία ταξινόμηση βάσει του βαθμού προτεραιότητας.Περισσότερη από τη μισή έκταση της περιοχής μελέτης προσδιορίζεται ως περιοχή υψηλής προτεραιότητας σε κάθε σενάριο, επιτυγχάνοντας ικανοποιητικά αποτελέσματα αντιπροσωπευτικότητας, με μικρό βαθμό ευελιξίας στο σχεδιασμό της διατήρησης της ποικιλότητας των φυτικών ειδών. Ως βασικά συμπεράσματα μπορεί να ειπωθεί ότι: πρώτον, ότι προσδιορίζονται περιοχές των οποίων τμήματα (ή το σύνολό τους) θα πρέπει να προστατευθεί. Πολλές από τις περιοχές αυτές αποτελούν αναντικατάστατα τμήματα του σχεδιασμού της διατήρησης των φυτικών ειδών, καθώς υπάρχουν πολλά είδη με περιορισμένο εύρος κατανομής. Δεύτερον, αναγνωρίζονται περιοχές στις οποίες η προστασία της φυτικής ποικιλότητας απαιτεί ιδιαίτερες διαχειριστικές πρακτικές για την άμβλυνση των αντιθέσεων που ανακύπτουν από το δίπολο προστασία τη φύσης – οικονομική ανάπτυξη. Τρίτον, ότι προσδιορίζονται περιοχές στις οποίες το υφιστάμενο δίκτυο προστατευόμενων περιοχών Natura 2000 αποτυγχάνει να συμπεριλάβει σημαντικά τμήματα των φυτικών ειδών. |
|---|