Η πολιτική της Ε.Ε. για τις "λιγότερο ευνοημένες περιοχές" στην Ελλάδα: η περίπτωση της νήσου Λέσβου: ένας απολογισμός και προοπτικές
Η πολιτική για τις Λιγότερο Ευνοημένες Περιοχές υπήρξε εδώ και 40 χρόνια ένα από τα σημαντικότερα μέτρα της αγροτικής διαρθρωτικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αναπόσπαστο τμήμα της πολιτικής της Αγροτικής Ανάπτυξης. Ενόψει της νέας προγραμματικής περιόδου 2014-2010, η πολιτική της Αγροτικής...
Saved in:
| Summary: | Η πολιτική για τις Λιγότερο Ευνοημένες Περιοχές υπήρξε εδώ και 40 χρόνια ένα από τα σημαντικότερα μέτρα της αγροτικής διαρθρωτικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αναπόσπαστο τμήμα της πολιτικής της Αγροτικής Ανάπτυξης. Ενόψει της νέας προγραμματικής περιόδου 2014-2010, η πολιτική της Αγροτικής Ανάπτυξης θα παίξει σημαντικό ρόλο, επιτρέποντας στα Κράτη-μέλη να σχεδιάσουν και να επιλέξουν τον καταλληλότερο συνδυασμό μέτρων, ώστε με περιορισμένο προϋπολογισμό και με την καλύτερη αξιοποίηση ανθρώπινων και φυσικών πόρων, να επιτευχθεί η μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα ανά επενδυόμενο ευρώ.Η παρούσα εργασία εξετάζει τη μεταβολές των δομών των γεωργικών εκμεταλλεύσεων και των χαρακτηριστικών των κατόχων τους ως δικαιούχοι Εξισωτικής Αποζημίωσης, κατά την περίοδο 1997-2006, στις τρεις διαφορετικές ζώνες της Λέσβου, ενός νησιού χαρακτηρισμένο εξολοκλήρου ΛΕΠ, όπως αυτές διαμορφώνονται λόγω της διαφορετικής χρήσης γης και του γεωργικού τύπου της εκμετάλλευσης που επικρατεί.Από την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκε ότι η εφαρμογή του μέτρου της Εξισωτικής Αποζημίωσης έχει διαφορετικές επιπτώσεις, οι οποίες συνδέονται με τους υφιστάμενους τύπους των παραγωγικών συστημάτων, είτε είναι φυτικής είτε ζωικής ή μικτής κατεύθυνσης. Οι κτηνοτρόφοι είναι αυτοί που επωφελούνται πολύ περισσότερο από τους γεωργούς και σε ορισμένες περιπτώσεις η συνεισφορά του μέτρου είναι ιδιαίτερα σημαντική, ξεφεύγοντας από τα όρια του στόχου της διατήρησης της εκμετάλλευσης, δίνοντας την δυνατότητα για περαιτέρω βελτίωση των συνθηκών της παραγωγικής διαδικασίας.Στα πλαίσια της γενικότερης αμφισβήτησης για τα αντισταθμιστικά οφέλη της συγκεκριμένης πολιτικής και όπως προκύπτει από τα ευρήματα της εργασίας, της αμφισβήτησης της ισοκατανομής των πόρων σύμφωνα με τον διακηρυγμένο στόχο της, αναδεικνύεται η ανάγκη για περαιτέρω έρευνα σε ότι αφορά τη στοχοθέτηση της παρεχόμενης βοήθειας. |
|---|