Ο μαύρος χρυσός και το απέραντο γαλάζο: πολιτικές πρόληψεις της ατυχηματικής ρύπανσης από πετρελαιοφόρα και η πολιτική οικονομία των συμφερόντων της ελληνικής ναυτιλίας
Ο στόχος εξ αρχής όμως, δεν ήταν η προσέγγιση ενός «αμιγώς περιβαλλοντικού» ζητήματος -όπως της προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος από ατυχήματα πετρελαιοφόρων- από τη σκοπιά της Περιβαλλοντικής Επιστήμης. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι καθ’ ότι ο γράφων προέρχεται από το χώρο της Πολιτικής Επ...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/FullBB.csp?WebAction=ShowFullBB&EncodedRequest=*CF*89*12h*CFy*0Fp*08*40qg*18*F0KJ&Profile=Default&OpacLanguage=gre&NumberToRetrieve=50&StartValue=1&WebPageNr=1&SearchTerm1=2007%20.1.80354&SearchT1=&Index1=Keywordsbib&SearchMethod=Find_1&ItemNr=1 http://hdl.handle.net/11610/15033 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Ο στόχος εξ αρχής όμως, δεν ήταν η προσέγγιση ενός «αμιγώς περιβαλλοντικού» ζητήματος -όπως της προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος από ατυχήματα πετρελαιοφόρων- από τη σκοπιά της Περιβαλλοντικής Επιστήμης. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι καθ’ ότι ο γράφων προέρχεται από το χώρο της Πολιτικής Επιστήμης. Η «πολιτική» με την έννοια της επιστήμης μπορεί να φωτίσει κάποιες πτυχές του περιβαλλοντικού ζητήματος, που από την σκοπιά της περιβαλλοντικής επιστήμης είναι αρκετά πιο δυσδιάκριτες. Φυσικά η προαναφερθείσα σχέση είναι αμφίδρομη Στο πρώτο μέρος, εξετάζει ορισμένα περιβαλλοντικά ατυχήματα με πετρελαιοφόρα που συνέβησαν στο διάστημα 1989 μέχρι 2003 στα διεθνή χωρικά ύδατα, και αποτέλεσαν το έναυσμα ή αλλιώς τους καταλύτες σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο για μια νέα δημόσια περιβαλλοντική πολιτική. Η πολιτική της σταδιακής απόσυρσης των πετρελαιοφόρων μονού κύτους με την καθιέρωση διπύθμενων πετρελαιοφόρων προέρχεται αναντίρρητα από το αμερικανικό πολιτικό σύστημα και χρονικά προσδιορίζεται στο 1990. Η μελέτη του “Oil Pollution Act” μπορεί κάλλιστα από μόνη της να αποτελέσει αντικείμενο διπλωματικής εργασίας. Στην περίπτωση της παρούσας, αποτελεί απλά ένα υποκεφάλαιο, προκειμένου να εστιάσουμε στην ευρωπαϊκή νομοθετική απάντηση στο υπαρκτό και ρυπογόνο φαινόμενο της βύθισης πετρελαιοφόρων. Το τρίτο λοιπόν κεφάλαιο, αποτελεί την σκιαγράφηση των νέων ευρωπαϊκών ρυθμιστικών περιβαλλοντικών κανονισμών. Η ανάλυση της διατύπωσης του νέου κανονιστικού πλαισίου για τα δεξαμενόπλοια μεταφοράς πετρελαίου, δίνει την δυνατότητα εξαγωγής γόνιμων συμπερασμάτων αναφορικά με τον τρόπο που το ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα αναλαμβάνει «περιφερειακή και δημόσια» δράση προκειμένου να ελαχιστοποιήσει την πιθανότητα επανάληψης θαλάσσιων ρυπογόνων ατυχημάτων. Στο τέταρτο κεφάλαιο φωτίζονται μέσα από τον δημόσιο διάλογο, οι θέσεις και τα επιχειρήματα των περισσοτέρων εμπλεκόμενων δρώντων, που διαμορφώνουν το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο τις περιόδους 1999-2001 και 2002-2003. Στο πέμπτο λοιπόν κεφάλαιο, αναλύεται σε επίπεδο αριθμών η επίδραση που είχε το νέο πλαίσιο για τα διπύθμενα πετρελαιοφόρα στα ελληνικά εφοπλιστικά συμφέροντα, όπως αυτή αποτυπώνεται στις -σε παγκόσμιο επίπεδο- εγκυρότερες πρωτογενείς ναυτιλιακές πηγές. Εξετάζεται αναλυτικά, η πορεία του ελληνόκτητου στόλου πετρελαιοφόρων την περίοδο 1998-2007. Τέλος, ακολουθεί ως όφειλε το τμήμα των συμπερασμάτων, όπου συνοψίζονται οι χρηστικότερες διαστάσεις του υπό εξέταση αντικειμένου και κάποιες προσωπικές εκτιμήσεις του γράφοντος. Επιπροσθέτως, συνοψίζει τις πτυχές εκείνες που δύνανται να αποτελέσουν την αφετηρία για μια μελλοντική ερευνητική ενασχόληση με το ζήτημα της καθιέρωσης των διπύθμενων πετρελαιοφόρων. |
|---|