"Το πρώτο μου σπίτι...Το σπίτι που "σπούδασα": Σημασιοδοτήσεις του οικειακού χώρου από φοιτητές στην Μυτιλήνη" - Παπαντωνάκη, Νοέλ - Αντώνιος (2015)
Σκοπός της μελέτης, είναι να διερευνηθούν, σε μια διακριτή κοινωνική ομάδα, τους φοιτητές, δύο κυρίως ζητήματα: πρώτον οι σημασιοδοτήσεις των φοιτητών αυτών σε σχέση με τον χώρο στον οποίο κατοικούν κατά την διάρκεια των σπουδών τους και δεύτερον οι σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στον χώρο αυτό και τους φοιτητές.Πρόκειται, δηλαδή, για μια σκιαγράφηση της διαδικασίας κατασκευής ταυτόχρονα (co-construction) τόσο του χώρου διαμονής, όσο και του εαυτού των φοιτητών. Επομένως, και εδώ, ο οικιακός χώρος λειτουργεί ως ένα «σύστημα αναφοράς» που τροφοδοτεί τα υποκείμενα με «τόπους αναγνώρισης και ταυτοποίησης» στην εννοιολόγηση του εαυτού και την κατασκευή της έμφυλης ταυτότητας.Η συλλογή του ερευνητικού υλικού έγινε κυρίως με την μέθοδο συνεντεύξεων «ανοικτού-τύπου», αλλά και με την διεξαγωγή μιας μικρής κλίμακας επιτόπιας συμμετοχικής παρατήρησης στους χώρους των φοιτητών. Χρησιμοποιήθηκε μια λίστα ενδεικτικών ερωτήσεων την οποία μπορούσαν οι φοιτητές να διαβάσουν πριν την μαγνητοφώνηση. Οι απομαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις μαζί με τα off the record σχόλια των φοιτητών και με τις παρατηρήσεις που είχαν συλλεχθεί, αποτελούν το πρωτογενές υλικό της έρευνας.Στη συνέχεια αναλύονται τα δεδομένα της έρευνας. Συνοψίζοντας παρατηρούμε ότι, μέσα σε όλες αυτές τις διαδικασίες και τις πρακτικές, το (κοινωνικό) φύλο των φοιτητών διέπει την συμπεριφορά τους, χαρακτηρίζει τις αντιδράσεις τους και διαφοροποιεί την οπτική τους σε σχέση με αρκετές παραμέτρους. Ωστόσο, η φοιτητική τους ιδιότητα είναι εκείνο το χαρακτηριστικό αυτών των ατόμων, το οποίο επιδρά με το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, τους εξισώνει, τους κατηγοριοποιεί στην ίδια διακριτή ομάδα. Έτσι, οι φοιτητές επαναδιαπραγματεύονται τους κοινωνικούς έμφυλους ρόλους τους και παρά τις όποιες έμφυλες διαφορές, οι συμπεριφορές τους σε γενικές γραμμές έχουν κοινή συνισταμένη.Η σημαντικότερη διάσταση των πρακτικών, μέσα από τις οποίες οι φοιτητές εξοικειώνονται με τον προσωπικό τους χώρο, είναι η κοινωνική «ενηλικίωσή» τους. Μέσα από την προσπάθεια διαχείρισης του χώρου τους - έστω και με κοινωνικά αντισυμβατικούς κανόνες - αυτό που συντελείται στην ουσία, είναι ο επαναπροσδιορισμός του ίδιου του εαυτού τους και της ταυτότητάς τους. Οι φοιτητές, μέσα από αυτή την εμπειρία επιτυγχάνουν την αποκοπή τους από την κοινωνική μονάδα του «νοικοκυριού», δηλαδή του πατρικού τους σπιτιού και την μετατροπή τους σε αυτόνομες κοινωνικές οντότητες.