Μνήμη και χώρος: αφηγήσεις για το σεισμό του 1953 στην Κεφαλλονιά
Η εργασία αυτή επιχειρεί να διερευνήσει τις πολιτισμικές και κοινωνικές επιπτώσεις του σεισμού του 1953 στον τρόπο ζωής των κατοίκων της Κεφαλλονιάς, όπως προκύπτει μέσα από τις αφηγήσεις τους. Στόχος δεν είναι να συγκροτηθεί μια ενιαία αφήγηση και ερμηνεία του ιστορικού συμβάντος και των κοινωνικώ...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/FullBB.csp?WebAction=ShowFullBB&EncodedRequest=*DA*953*A3h*3B*8Dk*BA*23L*89D*9D5*2A&Profile=Default&OpacLanguage=gre&NumberToRetrieve=50&StartValue=3&WebPageNr=1&SearchTerm1=2005%20.1.24472&SearchT1=&Index1=Keywordsbib&SearchMethod=Find_1&ItemNr=3 http://hdl.handle.net/11610/14513 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Η εργασία αυτή επιχειρεί να διερευνήσει τις πολιτισμικές και κοινωνικές επιπτώσεις του σεισμού του 1953 στον τρόπο ζωής των κατοίκων της Κεφαλλονιάς, όπως προκύπτει μέσα από τις αφηγήσεις τους. Στόχος δεν είναι να συγκροτηθεί μια ενιαία αφήγηση και ερμηνεία του ιστορικού συμβάντος και των κοινωνικών αλλαγών που σχετίζονται με αυτό, αλλά να αναδειχθούν οι πολλαπλοί τρόποι με τους οποίους αυτό εννοιολογείται συμβολικά και ανακατασκευάζεται στην κοινωνική μνήμη. Η κεντρική αφήγηση προβάλλει το σεισμό ως ένα ορόσημο που χώρισε τη ζωή σε 'προσεισμική' και 'μετασεισμική'. Το κυρίαρχο μοτίβο τον περιγράφει ως 'σωσμό', καθώς οι αλλαγές στον αρχιτεκτονικό χώρο σήμαναν και συνδέονται με την έναρξη μιας σειράς κοινωνικών μεταβολών. Η ολοκληρωτική καταστροφή του κτισμένου χώρου και κυρίως των αρχοντικών της τοπικής ελίτ -που αποτελούσαν σύμβολο δύναμης από την εποχή της βενετοκρατίας-σε συνδυασμό με την οικονομική βοήθεια από το κράτος προς τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, μετέβαλλαν το περιεχόμενο των κοινωνικών σχέσεων. Τόσο στα χωριά όσο και στην πρωτεύουσα, τα νέα υλικά με τα οποία χτίζονται τα σπίτια, το τσιμέντο που αντικατέστησε τον πηλό και το χώμα, σηματοδοτούν και συμβολίζουν την εξέλιξη και την πρόοδο στην οποία εισέρχεται η κοινωνία. Για ορισμένους από τους κατοίκους των χωριών που μετά τους σεισμούς εγκαταστάθηκαν κοντά στη θάλασσα και στράφηκαν από τη γεωργία στον τουρισμό, ο σεισμός σήμανε το πέρασμα από μια εποχή και ένα χώρο αγροτικό, όπου ζούσαν μια ζωή ‘ζωώδη’ και οι περισσότεροι ήταν ‘υπανάπτυκτοι,’ σε ‘καλύτερες μέρες’. Σε ένα άλλο επίπεδο οι κάτοικοι αξιολογούν τις αλλαγές που επήλθαν στην κοινωνία και τις αξίες της με έναν τρόπο διαφορετικό και νιώθουν νοσταλγία για την εποχή ‘πριν τους σεισμούς’. Η ζεστασιά, η αγάπη, η φιλία, η συγγένεια, η έννοια της γειτονιάς και η αλληλεγγύη ανάμεσα στους γείτονες ή τους χωριανούς, θεωρείται ότι έχει πια χαθεί. Πριν τους σεισμούς υπήρχε φτώχια, αλλά και ‘αρχοντιά’, υπήρχε το ‘παλαιό’ και οι άνθρωποι οι ‘παλαιοί’, υπήρχε ζεστασιά’ και ‘αγάπη’. Μετά, η ζωή ‘απλοποιήθηκε’ και έγινε πιο ‘μοντέρνα’. |
|---|