Μορφές διδακτικής επικοινωνίας : το παράδειγμα διδασκαλίας της ιστορίας στα σχολεία της Καλύμνου
Τις τελευταίες δεκαετίες, βιώνουμε μια πρωτόγνωρη και συνεχή αλλαγή στις κοινωνικές δομές, τις αξίες και τις ηθικές στάσεις ενώ η εκπαίδευση, ως φύσει κοινωνικός θεσμός, δε δύναται να παραμένει παθητικός δέκτης των εξελίξεων. Η παρούσα εργασία, μέσω της βιβλιογραφικής και της ερευνητικής προσέγγιση...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Περίληψη: | Τις τελευταίες δεκαετίες, βιώνουμε μια πρωτόγνωρη και συνεχή αλλαγή στις κοινωνικές δομές, τις αξίες και τις ηθικές στάσεις ενώ η εκπαίδευση, ως φύσει κοινωνικός θεσμός, δε δύναται να παραμένει παθητικός δέκτης των εξελίξεων. Η παρούσα εργασία, μέσω της βιβλιογραφικής και της ερευνητικής προσέγγισης, επιχειρεί αρχικά να προσεγγίσει τον όρο της Διδακτικής Επικοινωνίας και τις μορφές της κατά την εκπαιδευτική διαδικασία στο σύγχρονο σχολείο. Στη συνέχεια ακολουθεί το παράδειγμα διδασκαλίας της ιστορίας στα σχολεία της Καλύμνου. Η επικοινωνία και τα επιστημονικά της πεδία που λαμβάνουν χώρο στα πλαίσια της σχολικής πραγματικότητας, και συγκεκριμένα οι μορφές της Διδακτικής Επικοινωνίας (instructional communication) δικαίως αποτελούν αντικείμενο ποικίλων μελετών και ερευνών, σε διεθνές κυρίως επίπεδο αφού η επίδραση των διαπροσωπικών σχέσεων στην προαγωγή της μάθησης, στη γνωστική και συναισθηματική ανάπτυξη των μαθητών είναι αδιαμφισβήτητη. Ο τρόπος με τον οποίο ο εκπαιδευτικός και οι μαθητές αντιλαμβάνονται τα μηνύματα που ανταλλάσσονται μεταξύ τους, η πρόθεση για επικοινωνία που εκδηλώνουν σε μια δεδομένη χρονική στιγμή, το περιβάλλον διεξαγωγής της επικοινωνίας, τα επικοινωνιακά πρότυπα τα οποία αποτελούν απόρροια των κοινωνικο-πολιτιστικών κανόνων και των γλωσσικών κανόνων (λεκτικών και μη λεκτικών) συνθέτουν ένα πλαίσιο συμπεριφοράς με σαφή κάθε φορά αλληλεπιδραστική πρόθεση. Η αλληλεπίδραση, η οποία είναι ταυτόσημη έννοια με αυτή της επικοινωνίας, αναφέρεται τόσο σε έμμεσες (ανώνυμες, διαμεσολαβημένες) σχέσεις ατόμων όσο και άμεσες (διαπροσωπικές) σχέσεις ατόμων στο πλαίσιο των οποίων αναπτύσσονται αμφίδρομα οι κοινωνικές τους δράσεις. Οι ποιοτικές διαπροσωπικές σχέσεις, οι οποίες παρέχουν σταθερότητα, εμπιστοσύνη και γνήσιο ενδιαφέρον βοηθούν τους μαθητές να εδραιώσουν την αίσθηση του ανήκειν, αυξάνουν τον αυτοσεβασμό και την αυτοαποδοχή τους και δημιουργούν ένα θετικό κλίμα για τη μάθηση (Σταμάτης, 2009). Παράλληλα ενισχύουν την προσωπική εξέλιξη και βοηθούν στην αντιμετώπιση των μαθησιακών, των προσωπικών και όποιων άλλων δυσκολιών αντιμετωπίζουν οι μαθητές (Μαλικιώση – Λοϊζου, 2001). |
|---|